Άρης Σείριος

Habemus Papam

2011-11-08T18:28:00.010+02:00

Έληξε ‘επιτυχώς’, το –κατά τα ΜΜΕ- ‘συγκλονιστικό θρίλερ’ του σαββατοκύριακου. Επιτέλους –όπως αναφώνησε και μεγάλης κυκλοφορίας (και γνωστών συμφερόντων) εφημερίς- έχουμε συναίνεση!!! Έχουμε κυβέρνηση (ωσάν όλον αυτόν τον καιρό να μην είχαμε), έχουμε Πρωθυπουργό!!!

Επιτέλους –συμφωνώ- τα σχέδια της διεθνούς συμμορίας των καπιταλιστικών κτηνών επέτυχαν την πλήρη υποδούλωση της Ελλάδας.

Η αλήθεια είναι ότι καθυστερήσαμε όπως μας κατηγόρησαν οι Ευρωπαίοι φίλοι μας. Καθυστερήσαμε να υποταχτούμε και –το ακούσαμε κι αυτό!- οι αγορές δεν μπορούν να μας περιμένουν! Η κυνική άμα και τραγική παραδοχή (και μάλιστα δια πράξεων) των πολιτικών μας ‘ταγών’ ότι η οικονομία κυβερνά και όχι η πολιτική, ήρθε ως επισφράγισμα μιας εποχής όπου ο ιμπεριαλιστικός οικονομισμός επικράτησε του ανθρωπισμού και το ιδιωτικό συμφέρον κατατρόπωσε την κοινωνική αλληλεγγύη. Ακόμη και στο πρόσωπο που από κοινού επέλεξαν για νέο πρωθυπουργό αντανακλάται –τόσο σε συμβολικό επίπεδο όσο και ουσιαστικά- η άνευ όρων συνθηκολόγηση της πολιτικής σκέψης και πράξης. ‘O tempora! O mores!’ όπως θα αναφωνούσε ο Κικέρων. Ωστόσο η φρικιαστική αυτή παραδοχή δεν είναι απλά ένα σύμπτωμα των καιρών, αλλά η μεθοδευμένη και στοχευμένη υπερδεκαετής προσπάθεια της διεθνούς οικονομικής ελίτ να κυριαρχήσει πάνω σε λαούς, κυβερνήσεις, κράτη. Ασφαλώς στην δραματική αυτή κατάληξη αναγνωρίζεται τεράστια η ευθύνη των λαών και επί του προκειμένου του ελληνικού, που παρά τα διακόσια σχεδόν χρόνια της νεώτερης ιστορίας του δεν κατάφερε ποτέ να συνειδητοποιήσει την έννοια και την αξία της λέξης. Παρέμεινε όχλος, όπως και πριν την Επανάσταση, κατακερματισμένος σε κλίκες με διαφορετικά συμφέροντα. Από τους αρματωλούς και τους κλέφτες του ’21, περάσαμε στις συντεχνίες του ελεύθερου κράτους για να φτάσουμε στην απόλυτη κυριαρχία του παραλογισμού των συνδικαλιστικών φορέων. Όσο όμως, μεγάλη κι αν είναι η ενοχή του ανερμάτιστου και ποδηγετούμενου λαού δεν αναιρεί τις εγκληματικές ευθύνες των πολιτικών ιθυνόντων που διοίκησαν τούτο τον τόπο για δυο αιώνες, φιλοδοξώντας να παρουσιαστούν ως ηγέτες του.

Όμως οι πολιτικοί δεν αναδεικνύονται σε ηγέτες, απλά και μόνον επειδή είναι πολιτικοί. Ηγέτες αναδεικνύονται όταν υπερασπίζονται σθεναρά το συμφέρον του λαού που εκπροσωπούν. Όταν υπηρετούν την αλήθεια, τη διαφάνεια και τη λογική. Όταν –και αυτό αφορά ασφαλώς και τον κύριο Παπανδρέου, αλλά και πολύ περισσότερο (λόγω της περίστασης) τον κύριο Σαμαρά- υψώνουν αποφασιστικά ασπίδα εναντίον οιουδήποτε επιβουλεύεται την ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία είτε πρόκειται για αλλοδαπούς πειρατές είτε για εγχώριους υποτακτικούς των, υπονομευτές της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Και κυρίως ηγέτες γίνονται όταν εκπληρώνουν την υψηλή αποστολή τους να διαπαιδαγωγήσουν τον λαό με τα νάματα των πραγματικών αξιών και να επιτύχουν την κοινωνική αρμονία αντί να άγονται και να φέρονται και ν’ αποφασίζουν σύμφωνα με τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης κοινωνικής ομάδας.

Έφτασε μόλις ένα σαββατοκύριακο πιέσεων –κυρίως εξωθεσμικών (από τους Ευρωπαίους εταίρους μας και τα εγχώρια ΜΜΕ, που προωθούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας- ώστε ο κύριος Σαμαράς να κάνει στροφή 180ο από τις παγιωμένες εδώ κι ενάμιση χρόνο θέσεις του. Υποχώρησε σε όλα ανεξαιρέτως. Πρώτα στο αίτημα για άμεσες εκλογές, μετά στην άρνηση της στήριξης του μνημονίου, ύστερα στην απαίτηση του για κυβέρνηση με μη πολιτικά πρόσωπα και τέλος και στον χρόνο παραμονής αυτής της μεταβατικής κυβέρνησης στην εξουσία. Μέχρι και στο τελευταία γραμμή άμυνας που κράτησε για πρότερη παραίτηση του κυρίου Παπανδρέου, ακόμη και σ’ αυτήν ανέκρουσε πρύμναν.

Δεν υποψιάστηκε, αλήθεια, ο κύριος Σαμαράς, για ποιον λόγο υπήρξε όλη αυτή η πρεμούρα της συναίνεσης; Γιατί η πιο πρόθυμη -μετά την κατοχική Τσολάκογλου- σε παραχωρήσεις ελληνική κυβέρνηση, στα δυο μόλις χρόνια διακυβέρνησης και με ακόμη απόλυτη βουλευτική πλειοψηφία, βιάστηκε τόσο πολύ με ‘γενναιοψυχία’ –και πιθανόν με πολιτικό δόλο, για να θυμηθούμε και το παπανδρεϊκό πυροτέχνημα περί δημοψηφίσματος- να μοιραστεί την εξουσία της με την αντιπολίτευση; Δεν προβληματίστηκε γιατί υιοθέτησε ασμένως τις εντολές των ευρωπαίων γκαουλάιντερς για κυβέρνηση ευρύτατης σύνθεσης; Ένας πολιτικός έμπειρος, σαν τον κύριο Σαμαρά, δεν υποψιάστηκε τη σημαίνει η απόλυτη ευθυγράμμιση Τρόικας, διεθνών αγορών, εγχώριου κεφαλαίου, ελληνικής κυβέρνησης και των ξένων, αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελληνικών ΜΜΕ (των γνωστών ΜΜΕ των μεγαλοεκδοτών-βιομηχάνων-εφοπλιστών-κατασκευαστών); Δεν του πέρασε καν από το ‘αγύριστο’ κεφάλι του ότι η πρωτοφανής αυτή σύμπλευση ετερόκλητων παραγόντων, με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, κρύβει κάτι πολύ πιο ύποπτο και καταχθόνιο, από την αγνή αγάπη όλων αυτών των τσακαλιών για τη σωτηρία της πατρίδας;

Ή μήπως τα γνώριζε όλ’ αυτά, και απλά δεν άντεξε τις πιέσεις; Αναδείχτηκε δηλαδή σ’ έναν σύγχρονο ρίψασπι, σ’ ένα πολιτικό παλαιάς κοπής, αυτός που ευαγγελιζόταν κάποτε την υπέρβαση; Σε επιμηθέα της πολιτικής βαρυχειμωνιάς, αυτός που θα έφερνε κάποτε την πολιτική άνοιξη;

Το διακύβευμα κύριε Σαμαρά, δεν είναι ασφαλώς οι μικρές ή μεγάλες απώλειες στο εισόδημα του λαού. Δεν είναι τα χαράτσια και η αύξηση της φορολογίας. Δεν είναι η προσωρινή ύφεση και η προκαλούμενη ασφυξία της αγοράς ή έστω η καλπάζουσα ανεργία. Όλα αυτά είναι προβλήματα μεγάλα για τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους και τους άνεργους, αλλά δεν είναι το σημαντικότερο. Δεν είναι ούτε καν μια επαχθής μεν, ωστόσο οικειοθελής και χρονικά περιορισμένη εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στη διεθνή οικονομική ολιγαρχία. Το διακύβευμα είναι η -και δια της δικής σας υπογραφής- οριστική απεμπόληση των δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού. Η επιστροφή των εργασιακών σχέσεων στην εποχή της φεουδαρχίας και της δουλοκτησίας. Η εργοδοτική τρομοκρατία που ήρθε για να επιβληθεί και να εδραιωθεί εδώ, όσες κυβερνήσεις, σαν αυτές του κυρίου Παπανδρέου ή τη νέα ‘συναινετική’ ή την πιθανή (απίθανη πια) αυριανή δική σας, κι αν αλλάξουν. Το διακύβευμα είναι αν θα επιτύχουν τα σχέδια του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού να υποδουλώσουν κάθε ανεξάρτητη φωνή, κάθε αντίδραση κατά της βίας και της τρομοκρατίας του παγκόσμιου κεφαλαίου. Το πείραμα που ο καπιταλισμός εφάρμοσε στην Ελλάδα, πέτυχε. Παρά τις αντιδράσεις, τους λεονταρισμούς και τις κοκορομαχίες, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, (οι εκπρόσωποι δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού) έσκυψαν τα κεφάλια τους μπροστά στην δαμόκλειο σπάθη των μισάνθρωπων εκπροσώπων ενός απάνθρωπου Μάτριξ. Ακολουθούν κι άλλα κράτη. Ήδη πέτυχαν στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία. Σειρά έχει τώρα η Ιταλία. Σύντομα η υποδούλωση θα αφορά όλη την Ευρώπη, όλον τον κόσμο. Δεν θα απαιτούσε κανείς από σας, κύριε Σαμαρά, να σώσετε τον κόσμο. Περίμενε όμως να υπερασπιστείτε τον λαό τον οποίο κόπτεστε ότι υπηρετείτε. Δυστυχώς κι εσείς μηδίσατε. Ανάξιος των περιστάσεων, μικρός στο πολιτικό ανάστημα, ακατάλληλος για οτιδήποτε αληθινό και μεγάλο, δηλαδή εθνικό.

Βεβαίως, ο ενδοτισμός του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ουδόλως αναιρεί τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης Παπανδρέου, αυτής της ομήγυρης των νενέκων, των εθελόδουλων μεταπρατών της λαϊκής κυριαρχίας. Και όλων των χαμαιρπών λαδοπόντικων του πολιτικού συστήματος που την ανέχτηκαν αν δεν την εξέθρεψαν κιόλας. Αν αναφέρομαι κυρίως σ’ αυτόν είναι λόγω του... ‘ανένδοτου’ που είχε κηρύξει εκφυλίζοντάς τον εν τέλει σε…ανέκδοτο. Η μελλοντική ιστορία θα κρίνει κι αυτόν και τα υπόλοιπα πολιτικά ζόμπι που κυριάρχησαν ιδιαιτέρως τα τελευταία 35 χρόνια στην πολιτική σκηνή μεταλλάσσοντας την σε σκηνή τσίρκου, ικανού να προκαλέσει όχι μόνον τον κλαυσίγελο των θεατών, αλλά δυστυχώς και την υποδούλωση των.

Για όλους αυτούς, αφιερώνω τα λόγια ενός σπουδαίου ποιητή, που δεν χρειάστηκε να κοπιάσει, όπως με αγωνία πράττουν οι πολιτικοί μας, για να διατρανώσει την ελληνοσύνη του।:

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σε αρνείται.
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις
(η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει.
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε.
την Αγορά το Θέατρο και τους Στεφάνους.
Αυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία.
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις!

Κωνσταντίνος Καβάφης, ‘Η Σατραπεία’

Η μηλιά του Νικόλα

2011-07-16T18:48:00.003+03:00

Ο Νικόλας ακούμπησε το σώμα του στον χοντρό κορμό της μηλιάς. Ο ίδιος την είχε φυτέψει, είκοσι χρόνια πριν, ακριβώς έξω από την σιδερένια αυλόπορτα του σπιτιού. Έβγαλε το σακουλάκι με τον καπνό του και έστριψε επιδέξια ένα τσιγάρο. Το άναψε και τράβηξε μια βαθιά τζούρα. Ύστερα φύσηξε δυνατά προς τα πάνω παρατηρώντας τα παιχνιδίσματα του καπνού στο ασθενές φως της ημισελήνου.

Κοίταξε το σπίτι. Ήταν ολοφώτιστο και δυνατή μουσική ακουγόταν από το σαλόνι.

‘Βράδυ χαράς’, σκέφτηκε, χαμογελώντας πικρά.

Θυμήθηκε την πρώτη φορά που διάβηκε αυτό το κατώφλι. Ήταν 25 χρονών όταν συνάντησε την Ελένη. Κι έμεινε έκθαμβος από την ομορφιά της. Λίγο μικρότερή του εκείνη, με αγγελικό πρόσωπο και φωτεινά μελιά μάτια, σαγηνευτικά παρά την ψυχική κούραση που εξέπεμπαν. Η Ελένη ήταν παντρεμένη με τον Σέργιο. Είχαν μόλις πριν ένα χρόνο εγκατασταθεί στην Αθήνα, μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ένωση, μαζί με τα δυο τους κοριτσάκια. Το ένα 4 χρονών και το άλλο κάτι λιγότερο από 2. Ο Σέργιος βρήκε αρχικά δουλειά ως οδηγός φορτηγού, όμως το κουσούρι του αλκοολισμού που κουβαλούσε δεν τον άφηνε να στεριώσει πουθενά. Άλλαξε δυο ή τρεις εργοδότες, αλλά σύντομα, βλέποντάς τον στουπί στο μεθύσι τον έδιωχναν κακήν κακώς. Μέχρι που όλοι τον έμαθαν καλά και κανείς δεν τον ήθελε. Η ανέχεια τον οδηγούσε ακόμη πιο βαθιά στο αλκοόλ και η ζωή του γινόταν ολοένα και πιο ανυπόφορη. Βυθισμένος σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο της παρακμής, έχανε κάθε μέρα και περισσότερο τον εαυτό του.

Γύριζε αργά τη νύχτα σπίτι, σε κακά χάλια. Ξεσπούσε πάνω στην Ελένη. Τη χτύπαγε, την έβριζε λες και ήταν υπεύθυνη για την ανημποριά του. Εκείνη έκανε υπομονή, για τα παιδιά όπως έλεγε, στην πραγματικότητα όμως επειδή ήταν πολύ ερωτευμένη μαζί του ώστε να τον αφήσει. Άλλωστε η εικόνα ενός μέθυσου και βίαιου συζύγου ήταν πολύ γνώριμη στην ίδια. Παρόμοιες καταστάσεις γνώρισε κι απ’ τον πατέρα της στην παιδική της ηλικία. Αυτές ήταν οι συνθήκες και στις περισσότερες οικογένειες στην κλειστή κοινωνία που μεγάλωσε.

Μοιραία ο Σέργιος έμπλεξε με τα ναρκωτικά. Ήταν ο μόνος τρόπος γα να κερδίσει λίγα χρήματα ώστε να εξασφαλίσει το καθημερινό του μεθύσι. Όσο για τις ανάγκες της οικογένειας, δεκάρα δεν έδινε, και καθώς της απαγόρευε κιόλας αυστηρά να εργαστεί, η Ελένη μηχανεύονταν χίλιους τρόπους για να βρίσκει ένα φτωχικό πιάτο φαΐ για τα παιδιά της.

Κι ένα πρωί, η αστυνομία χτύπησε την πόρτα τους και συνέλαβε τον άντρα της. Είκοσι χρόνια κάθειρξης έφαγε στο κεφάλι ο Σέργιος, καθώς κατηγορήθηκε ως έμπορος ναρκωτικών, και η Ελένη αντελήφθη ότι τα πράγματα ήταν πλέον πολύ δύσκολα για την ίδια και τα κορίτσια της.

Τότε εμφανίστηκε ο Νικόλας. Ωραίο παλικάρι. Δεν ήξερε πολλά γράμματα ούτε όμορφα λόγια, αλλά ήταν εργατικός, τίμιος και με ένα καθάριο βλέμμα που έκανε μια γυναίκα να αισθάνεται ασφαλής.

Δεν πέρασε ούτε ένας μήνας από τη γνωριμία τους και ήρθε κι εγκαταστάθηκε στο σπίτι των άτυχων γυναικών. Τη λάτρεψε την Ελένη, ο Νικόλας. Και τα κορίτσια το ίδιο. Τα μεγάλωσε σα δικά του παιδιά. Παρά το πενιχρό μεροκάματό του τίποτα ποτέ δεν τους έλειψε. Τα μόρφωσε, τα σπούδασε, τα προίκισε. Η μεγάλη, η Αναστασία σπούδασε φαρμακοποιός και παντρεύτηκε μ’ ένα συνάδελφό της. Άνοιξαν φαρμακείο και μπόρεσαν να φτιάξουν πολύ καλά τη ζωή τους. Η δεύτερη, η Θεοδώρα, σπούδασε δασκάλα και περίμενε τον διορισμό της.

Τίποτα δεν κράταγε για τον εαυτό του ο Νικόλας. Όλα του τα έσοδα πήγαιναν για τον ιερό του σκοπό. Να βλέπει τις γυναίκες του να χαμογελούν, όπως έλεγε. Αυτό ήταν η ανταμοιβή του. Με την Ελένη δεν παντρεύτηκε ποτέ. Δεν υπήρχε λόγος. Κι εκείνη ποτέ δεν βρήκε σημαντικό το να πάρει διαζύγιο από τον Σέργιο. Τον επισκεπτόταν που και που στη φυλακή τα πρώτα χρόνια. Με τον καιρό σταμάτησε να πηγαίνει και μάθαινε νέα του τυχαία μόνον, από πληροφορίες κοινών γνωστών…

Ο Νικόλας τράβηξε μια τελευταία βαθιά τζούρα από το τσιγάρο του. Τράβηξε το βλέμμα του από τα φωτισμένα παράθυρα του σπιτιού που πέρασε τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του. Απόψε ο Σέργιος είχε αποφυλακιστεί. Όπως τον ενημέρωσε η Ελένη, ήταν φυσικό για έναν άντρα, μετά από τόσα χρόνια να γυρίσει σπίτι του. Ο Νικόλας έπρεπε να καταλάβει ότι δεν μπορούσε να συνεχιστεί πλέον η συμβίωσή τους. Τον ευχαρίστησε για όλα όσα έκανε για την ίδια και τα παιδιά της και μετά του ζήτησε ήρεμα να φύγει.

Πέταξε το αποτσίγαρο χάμω και το πάτησε με άχτι. Σκούπισε τα βουρκωμένα μάτια του και γύρισε την πλάτη τραβώντας τον δρόμο του…

Το Απερίγραπτο

2011-07-06T18:45:00.012+03:00

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες μας διαβεβαιώνει ότι όποιος θέλει να δει το πιο ωραίο τοπίο του κόσμου, δεν έχει παρά ν’ ανέβει στην κορυφή του Πύργου της Νίκης στο Τσιτόρ. Ωστόσο, εγώ –και παρ’ ότι δεν είχα την ευκαιρία ως τώρα να δοκιμάσω την αξιοπιστία του συγγραφέα, θα μπορούσα να τον αντικρούσω λέγοντας, ότι το πιο όμορφο τοπίο του κόσμου θα το αντικρίσει κανείς σκαρφαλώνοντας σε μια κορυφή του κάστρου της Μονεμβασίας. Σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο, στα νοτιοδυτικά, όπου τα μεσαιωνικά τείχη έχουν γκρεμιστεί από τις κανονιές πειρατών, αποκαλύπτεται το πιο άγριο και συνάμα συναρπαστικό τοπίο που έχει ποτέ ειδωθεί από ανθρώπινα μάτια.

Ιδίως τις νύχτες με πανσέληνο η εικόνα τούτη, μοιάζει με καμβά που ξεφεύγει από τις συνηθισμένες ανθρώπινες εικαστικές αναπαραστάσεις και, καθώς τυλίγεται σε παραμυθένιους ατμούς που ασημίζουν από τη λάμψη του φεγγαριού αποκαλύπτει μια σχεδόν ονειρική, απόκοσμη θέα.

Εκεί ακριβώς –λένε οι παλαιότεροι- εμφανιζόταν κάποτε, το πιο τρομερό και παράξενο πλάσμα που έχει ποτέ αναφερθεί στην ανθρώπινη μυθιστορία. Αναδυόταν από το πέλαγος, πάντα τις νύχτες με πανσέληνο και όποιος είχε την ατυχία να το αντικρίσει στην καλύτερη περίπτωση παρέλυε εντελώς για αρκετές ημέρες ενώ δεν ήσαν και λίγοι εκείνοι που είχαν αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο μετά από μια τέτοια συνάντηση. Κι αυτοί όμως που κατάφερναν να ξεπεράσουν το σοκ έχαναν σε μεγάλο βαθμό τα λογικά τους και κυκλοφορούσαν μισότρελοι για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουμε καμιά απολύτως αξιόπιστη περιγραφή του θηρίου. Άλλοι ισχυρίζονταν πως είχε κεφάλι τράγου και πως από την κορυφή της κεφαλής ξεπηδούσαν άγρια φίδια. Κάποιοι πάλι, ορκίζονταν ότι το τέρας ήταν ανθρωπόμορφο, αλλά από τους κροτάφους του φύτρωναν δυο τεράστια κέρατα που γυάλιζαν τρομακτικά στο σεληνόφως. Ένας μάλιστα από τους αυτόπτες, πρώην ιερέας, ορκίστηκε ότι το τέρας είχε τη μορφή του αρχαίου δαίμονα Λεβιάθαν, όπως το είχε δει μικρός σε κάποιο θρησκευτικό βιβλίο, και πως τα δόντια του ήταν τόσο μεγάλα και κοφτερά που θα μπορούσε με μια δαγκωνιά να κόψει τον βράχο στα δυο.

Επειδή καμιά από τις μαρτυρίες δεν μπορούσε να εκληφθεί ως αντικειμενική και αξιόπιστη, οι ντόπιοι χαρακτήριζαν το πλάσμα αυτό ως ‘απερίγραπτο’ υπονοώντας τόσο το ίδιο όσο και τον άφατο τρόμο που προκαλούσε η εμφάνισή του.

Ωστόσο όλοι οι μάρτυρες συμφωνούσαν στα εξής: ότι ήταν γιγαντιαίο σε μέγεθος και πως η ανάδυση του συνοδευόταν από έναν υπόκωφο, ανατριχιαστικό συριγμό όπως ο ήχος του φιδιού όταν παρακολουθεί το θύμα του.

Με τα χρόνια το επίθετο ‘απερίγραπτο’ έφτασε να αποτελεί το πιο σύνηθες από τα παράδοξα ονόματα που χρησιμοποιούσαν για το πλάσμα. Αναφερόταν επίσης, ως ‘δρακόφιδο’, ‘σαιτάνης’ και ‘φεγγαρόφιδο’.

Ο έγκριτος λαογράφος, Γεώργιος Δράκος, στο δυσεύρετο πλέον βιβλίο του ‘Παραδόσεις και Θρύλοι της Λακωνίας’ (Αθήναι, 1888), αναφέρεται εκτεταμένα στο πλάσμα και τις σχετικές μ’ αυτό λαϊκές παραδόσεις. Ο ίδιος εικάζει ότι επρόκειτο για οφθαλμαπάτη που δημιουργούσαν οι ατμοί της θάλασσας καθώς φωτίζονταν από το φως της Σελήνης. Άποψη πάντως, που καθόλου δεν συμμερίζονταν οι κάτοικοι της περιοχής.

Μολονότι οι θρύλοι που συνοδεύουν την ύπαρξη του τέρατος χάνονται στην αχλή του χρόνου κανένας –τουλάχιστον απ’ όσο γνωρίζουμε- δεν μπόρεσε να το δει τα τελευταία 60 χρόνια και ο τελευταίος που ισχυρίστηκε ότι το αντάμωσε, αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο εδώ και μια εικοσαετία περίπου.

Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι το θηρίο βρίσκεται ακόμη στα βάθη του σκοτεινού πελάγους, αλλά η ανάπτυξη του τουρισμού που μετέτρεψε το μέρος σε πολυσύχναστο ταξιδιωτικό προορισμό, προκάλεσε τη διακοπή των τακτικών αναδύσεων του, καθώς το ίδιο δε θα ήθελε, ‘ασφαλώς’, να μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν.

Πρόστυχες Μέρες

2011-04-13T19:52:00.002+03:00

Πρόστυχες μέρες συκοφαντούν τη ζωή.

Διαλείψεις στη λειτουργία των ρολογιών.

Η ευτυχία είναι θέμα πιθανοτήτων.

Ψάχνοντας για φράσεις ικανές να εκφράσουν τις επιθυμίες σου.

Διαπομπεύοντας το Πνεύμα σου το Άγιον.

Μεταλαμβάνοντας κάτουρο για να ξεπλύνεις τις αμαρτίες σου.

Ο Σταυρός σου...!

Μεταλλικός και παγωμένος.

Ο Σταυρός σου...!

Και οι μετάνοιες αιμόφυρτες στη βάση του·

ανάκατες με μικρές δόσεις σκατών.

Μια 'παράξενη' ιστορία

2011-03-21T20:31:00.003+02:00

Παρουσιάστηκε ξαφνικά. Χωρίς να το περιμένει. Εισχώρησε στη ζωή του με ορμή σαν βροχή που μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο. Φοβήθηκε. Έκανε να κλείσει το παράθυρο, αλλά είχε εξαφανιστεί. Δεν υπήρχε κανένα άνοιγμα πλέον στον τοίχο. Καμία διαφυγή. Έπρεπε να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες του.

Επιχείρησε να δείξει αδιαφορία. Μάταιο. Να υποκριθεί ενδιαφέρον. Καμιά τύχη. Να ζητήσει έλεος. Ασυγκίνητη. Να αγριέψει για να τη φοβίσει. Ούτε μια σύσπαση στο πρόσωπό της. Σαν να προέβλεπε όλα τα κόλπα του, όλες τις σκέψεις και τις ενέργειές του.

Αποκαμωμένος κάθισε στο γραφείο και της έγραψε… ‘Δεν ξέρεις τι κάνεις. Ο μικρός τυμπανιστής ξόδεψε πολλά, πολλά χρόνια μέχρι να συμφιλιωθεί με την ήττα του’. Τότε εκείνη μαλάκωσε. Άπλωσε το χέρι και του χάιδεψε τα μαλλιά. Τον πήρε αγκαλιά και τον στήριξε να σηκωθεί. Αλλόκοτο! Μέσα στην στέπα της ύπαρξης του ξεπήδησε μια μικρή σπίθα. Και μέρα με τη μέρα μεγάλωνε. Γινόταν φλόγα. Μεγάλη, λαμπερή φωτιά. Η στέπα άρχισε να θολώνει. Να διαλύεται μέσα σε μια ζεστή, υγρή ομίχλη. Ο τόπος πρασίνιζε, ‘να ένα δέντρο…’. Και πιο κει μια συστάδα θάμνων. Και χορτάρι. Και λουλούδια. Και ουρανός πάνω, κυανός, όχι αυτό το αρρωστιάρικο καφετί που είχε σκεπάσει τη ζωή του. Και ήταν σχεδόν σίγουρος πως όπου να ναι θα ξεπροβάλει πίσω από τα παγωμένα, σκοτεινά όρη ο ήλιος. Από ποτέ είχε να δει τον ήλιο; Αιώνες…

Μα ναι ήταν ολοφάνερο. Χάραζε. Αξίζει να δεις για άλλη μια φορά την ανατολή έστω κι αν σε σκοτώσει… Αφέθηκε.

Μα εκείνη άλλαξε. Έδειξε ταραγμένη. Φοβισμένη. Τη στιγμή ακριβώς που της άπλωσε το χέρι αυτή τρομοκρατήθηκε. Έκανε δυο βήματα πίσω και απότομα γύρισε την πλάτη και το ‘βαλε στα πόδια. Είχε μείνει με το χέρι απλωμένο, σαστισμένος. Άναυδος.

‘Μη φεύγεις τώρα που βγαίνει ο ήλιος’ ψιθύρισε. Έτρεξε ύστερα από πίσω της. Την βρήκε. ‘Μη φεύγεις τώρα…’. Εκείνη παραδέχτηκε ότι η αντίδραση της ήταν ανόητη. Φοβήθηκε χωρίς λόγο, είπε. Θα μείνει για την ανατολή.

Από τότε κάθισε δίπλα στην πόρτα, απέναντι του και δεν μιλούσε. Σιγομουρμούριζε μόνο ένα μελαγχολικό, μονότονο νανούρισμα. Της γέλαγε, της θύμωνε, την έλεγε πόσο την αγαπούσε. Τίποτα. Εκείνη καθόταν δίπλα στην πόρτα και σιγοτραγουδούσε. Και κάθε που έκανε να την πλησιάσει άνοιγε την πόρτα και ετοιμαζόταν να πεταχτεί έξω. Κι έτσι ξανακαθόταν απέναντι της, στην απόσταση που η ίδια είχε ορίσει για ασφάλεια.

Και περνούσαν οι μέρες και ο ήλιος δεν έβγαινε. Κι αντί γι αυτό άρχισαν να ξεραίνονται τα δέντρα και τα λουλούδια που τόσο άφρονα είχαν φυτρώσει. Και ο ουρανός έπαιρνε πάλι αργά, μα σταθερά εκείνο το σταχτί χρώμα που είχε ανέκαθεν… ‘Μη φεύγεις τώρα που θα βγει ο ήλιος’ επαναλάμβανε, αλλά πια ήταν παραδομένος. Και η απόσταση μεγάλωνε ανάμεσα τους και μεγάλωνε ολοένα…είχε πια αποκατασταθεί η οικεία του στέπα σε όλη τη φοβερότητα και την παγωμάρα της.

Η φωτιά τρεμόσβηνε. Για να την προστατεύσει την κατάπιε. ‘Εκεί, μέσα στο στομάχι μου’ σκέφτηκε, ‘δεν θα κινδυνεύει η μικρή μου φωτίτσα από κανέναν κακόβουλο αέρα’. Και τον έκαιγε, ω θε μου, πόσο τον έκαιγε, αλλά έσφιγγε τα δόντια και κρατιόταν να μην ουρλιάξει. Νόμιζε πως όσο η φωτιά καίει υπήρχε ελπίδα εκείνη να συνέλθει. Να ανοίξει πάλι την αγκαλιά της και να τον τυλίξει για πάντα.

Η απόσταση μεγάλωνε, ωστόσο η φωτιά δυνάμωνε μέσα του και τον πόναγε! Ήταν ανυπόφορο. Την παρακάλεσε, έκλαψε, φώναξε, ικέτεψε ‘μη μου φεύγεις’. Καμιά απόκριση. Μόνο αυτό το μονότονο νανούρισμα που του τρύπαγε τ’ αυτιά, βούιζε ανυπόφορα στο κεφάλι του, του στέγνωνε το μυαλό.

Πέρασαν έτσι μήνες παράνοιας, πόνου και διαψεύσεων. Μέχρι που μια μέρα εκείνη σταμάτησε το τραγούδι. Την κοίταξε απορημένος. Είχε μείνει ασάλευτη. Ασάλευτη, ίδια πέτρα. Ψυχρό, αμετάβλητο μέταλλο. Είχε ένα δάκρυ στο μάγουλο. Από ώρα κοκαλωμένο. Την πλησίασε και την άγγιξε. Ήταν κρύα και άκαμπτη σαν νεκρή. Δεν μπόρεσε να κρατήσει τα δάκρυα του. ‘Μη μου φύγεις’ ψιθύρισε ‘κοίτα’ κι έδειξε προς τον σκοτεινό σταχτή ορίζοντα, ‘εκεί είναι ο ήλιος. Σε λίγο θα βγει…μη μου φεύγεις…’

Έσκυψε στα απολιθωμένα της χείλια. Πήρε μια πολύ βαθιά ανάσα και με όση αντοχή του είχε απομείνει φύσηξε μέσα της δυνατά. Πολύ δυνατά. Και η φωτιά ξεκόλλησε από το στομάχι του. Ανέβηκε στο στήθος. Στο λαρύγγι του, πλημμύρισε το στόμα του και ξεχύθηκε βίαια στο παγωμένο της σώμα…

…

Είναι κάτι αιώνες τώρα που περιμένει υπομονετικά να ξυπνήσει από τον λήθαργο της. Ό,τι είχε της το ’δωσε. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο, μόνο να περιμένει. Έχει καθίσει απέναντι της, πολύ κοντά, της χαϊδεύει το κεφάλι και σιγομουρμουρίζει το μελαγχολικό, μονότονο νανούρισμά της… και ο ήλιος ακόμη να φανεί…

Μοιραίες Αποκαλύψεις

2011-03-17T18:42:00.006+02:00

Η αθλιότητα που περικυκλώνει αργά τα κουρασμένα μας όνειρα γίνεται κάθε μέρα πιο ισχυρή κι αποκρουστική. Τα ονόματα που της είχαμε δώσει, "Συνήθεια" ή "Πανδαμάτωρ Χρόνος", τώρα εκπίπτουν. Αποκαλύπτεται τ' αληθινό της πρόσωπο, φριχτό και απευκταίο, στα δήθεν έκπληκτα μάτια μας.

Τα παιδιά που φτύνουν τον ζητιάνο στη γωνιά του δρόμου και η μητέρα να κλείνει τα παραθυρόφυλλα "για να μη μπαίνει ήλιος"

Κάθε εμπόριο για...καλό

2011-03-03T21:45:00.012+02:00

Ούτε έναν χρόνο πριν ο κύριος Ταγίπ Ερντογάν, κατακεραύνωσε το ισραηλινό κράτος για την στρατιωτική επέμβαση εναντίον της νηοπομπής που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη λωρίδα της Γάζας. Χαρακτήρισε την ενέργεια του Ισραήλ, ως ‘κρατική τρομοκρατία’ και κατηγόρησε την κυβέρνηση της χώρας ότι δε σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Λίγες εβδομάδες πριν, πάλι ο πρωθυπουργός της γείτονος τάχθηκε αναφανδόν υπέρ των λαϊκών εξεγέρσεων σε Τυνησία, Αλγερία και Αίγυπτο, τονίζοντας το δικαίωμα των λαών των χωρών αυτών στην δημοκρατία και στην ελευθερία. Ο ίδιος άνθρωπος αντιθέτως καταδίκασε τις αντίστοιχες λαϊκές εξεγέρσεις στο Ιράν, αλλά και τάχθηκε υπέρ του ημιπαράφρονος δικτάτορα της Λιβύης, που δε διστάζει να σφαγιάσει τον ίδιο του τον λαό ώστε να διατηρήσει την εξουσία.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ξέρει κάτι ο κύριος Ερντογάν, που εμείς ο απλός κόσμος, δεν γνωρίζουμε και γι αυτό δεν έχουμε την ορθότερη των κρίσεων; Μα φυσικά: αυτό που γνωρίζει ο κύριος Ερντογάν, περισσότερο από εμάς, είναι ότι το εμπορικό ισοζύγιο της Τουρκίας με την Τυνησία, την Αλγερία και την Αίγυπτο είναι ιδιαίτερα χαμηλό και συνεπώς η χώρα του δεν έχει ιδιαίτερα συμφέροντα εκεί. Με το Ιράν όμως η Τουρκία έχει διμερές εμπόριο το οποίο ξεπερνά τα 30 δις. δολάρια και ο κύριος Αχμαντινετζάντ είναι ο εγγυητής της ομαλής συνέχειας των εμπορικών συναλλαγών των δύο κρατών. Με τη Λιβύη πάλι οι διάφορες τουρκικές εταιρίες έχουν συμβόλαια αξίας τουλάχιστον 15 δις. δολαρίων και κάθε ανατροπή του εκεί καθεστώτος μπορεί να σημάνει την απώλεια τεραστίων εσόδων για την Τουρκία. Αυτά ξέρει ο κύριος Ερντογάν και αυτός είναι ο λόγος που αναγκάζεται να συμπεριφέρεται με δύο μέτρα και δύο σταθμά, κοπτόμενος για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη μια περίπτωση και αδιαφορώντας γι’ αυτά στην άλλη.

Ασφαλώς η συμπεριφορά του κυρίου Ερντογάν δεν είναι ιδιάζουσα, και μόνον ως παράδειγμα την ανέφερα στην εισαγωγή μου. Την ίδια στάση κρατούν απαρέγκλιτα και όλες οι πολιτισμένες και ανθρωπιστικά ευαίσθητες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οι οποίες έχουν τεράστια συμφέροντα στην περιοχή.

Πλήθος ευρωπαϊκών εταιριών δραστηριοποιούνται στη Λιβύη, στον χώρο των κατασκευών, της ενέργειας και –πάνω απ’ όλα- στους εξοπλισμούς. Ιταλία, Γαλλία, Μάλτα, Βέλγιο και μια σειρά άλλων ευρωπαϊκών χωρών προμηθεύουν με οπλικά συστήματα τον ανεκδιήγητο συνταγματάρχη. Είναι αυτά τα ίδια όπλα που τώρα στρέφει κατά των πολιτών της ίδιας του της χώρας την οποία μετατρέπει σε αποτρόπαιο σφαγείο.

Όπως λοιπόν ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, έτσι και οι ευρωπαίοι ομόλογοί του εφαρμόζουν τον κανόνα των δυο μέτρων και δυο σταθμών ανάλογα με την περίπτωση. Και βρίσκονται μάλιστα αυτοί στην περισσότερο δύσκολη θέση να είναι αναγκασμένοι να καταδικάσουν τις πρακτικές του Καντάφι, χωρίς όμως και να μπορούν να επέμβουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο για να σταματήσουν το αιματοκύλισμα. Επιβεβαιώνεται λοιπόν, για πολλοστή φορά πως το εμπόριο είναι αυτό που καθορίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής, γι αυτό και άλλη τιμή έχει η ζωή ενός Παλαιστινίου, άλλη ενός Αιγύπτιου και άλλη αυτή ενός Λίβυου.

Η περίπτωση της Λιβύης δε, είναι χαρακτηριστική της εξευγενισμένης υποκρισίας των πολιτισμένων ευρωπαίων ηγετών.

Δεν είναι μακριά ο καιρός που ο Μουαμάρ Καντάφι εθεωρείτο ως δαίμονας, φανατικός αντι-δυτικός, που υποθάλπει την παγκόσμια τρομοκρατία. Δεν είναι μακριά οι εποχές των εμπάργκο, των διεθνών καταγγελιών κατά του καθεστώτος και των στρατιωτικών επεμβάσεων με αεροπορικές επιδρομές ακόμη και κατά της πρωτεύουσας της Λιβύης. Στη δεκαετία του ‘70 και του ‘80, ο Καντάφι ήταν ο μισητός εχθρός όλου (σχεδόν) του δυτικού κόσμου, ο στυγνός δικτάτορας που έπρεπε πάση θυσία να ανατραπεί. Ξαφνικά, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, οι συσχετισμοί άλλαξαν. Ο Λίβυος ηγέτης συνετίστηκε, αποκήρυξε τα λάθη του και την τρομοκρατία, στράφηκε προς την εκμάθηση και μίμηση της ευρωπαϊκής κουλτούρας και έγινε ο καθώς πρέπει συνομιλητής των ευρωπαίων συνεταίρων του! Στην πραγματικότητα η πολιτισμένη Δύση δεν έλεγε ψέματα. Απλά έλεγε τη μισή αλήθεια. Ο Καντάφι όντως άλλαξε.

Ήταν μόλις 27 χρονών, νεαρός στρατιωτικός όταν ηγήθηκε της λαϊκής εξέγερσης κατά του τότε βασιλιά Ίντρις. (Άλλη κλασσική περίπτωση της αλλοτρίωσης του ανθρώπου από την εξουσία: Ο Ίντρις ξεκίνησε ως λαϊκός ήρωας, εθνικός απελευθερωτής της Λιβύης από την ιταλική κατοχή. Μετά από αιματηρούς αγώνες και πολύχρονες διαπραγματεύσεις με τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, ενθρονίστηκε επισήμως ως βασιλιάς της ανεξάρτητης πλέον χώρας και σταδιακά μετεβλήθη σε έναν αυταρχικό, πλήρως διεφθαρμένο τύραννο, που απομυζούσε τον πλούτο της χώρας του για να θησαυρίζει ο ίδιος και να βυθίζει τον λαό στην ανέχεια και την αναξιοπρέπεια). Εναντίον αυτού του εκπεσόντος λαϊκού ηγέτη επαναστάτησε ο Καντάφι, επικεφαλής του κινήματος των στρατιωτικών που αγκάλιασε όλος ο λιβυκός λαός, πιστεύοντας στις διακηρύξεις του για μια πιο δίκαιη και λαϊκή διακυβέρνηση. Και όσο ο Λίβυος ηγέτης παρέμενε πιστός στις υποσχέσεις του προς τον λαό, τόσο λύσσαγε εναντίον του σύσσωμη η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ. Μέχρις ότου ο συνταγματάρχης άλλαξε. Πρόδωσε τις σοσιαλιστικές του ιδέες, τους αγώνες και τις θυσίες των συντρόφων του, τους δολοφονημένους από τις αμερικανικές επιδρομές συγγενείς και φίλους, τον ίδιο του τον λαό. Ακολούθησε το ελεεινό παράδειγμα του προκατόχου του, τον οποίον αυτός ανέτρεψε εξαιτίας των πρακτικών που τώρα υιοθέτησε και ο ίδιος. Μόλις λοιπόν οι δυτικοί λύκοι βεβαιώθηκαν ότι ο Καντάφι έπαψε να είναι πλέον ένας λαϊκός ηγέτης και μετετράπη σε έναν ακόμη διεφθαρμένο, ασυνείδητο, στυγνό δικτάτορα έσπευσαν να του ανοίξουν την αγκαλιά τους και τη συμπαράστασή τους, φυσικά με το αζημίωτο, αφού κι εκείνος άνοιξε τις πύλες του λιβυκού πλούτου για να λεηλατηθεί από τις εταιρίες των όψιμων φίλων του. Δεν είχαν δε πλέον κανένα πρόβλημα να φιλοξενηθούν στα τσαντίρια του Καντάφι στην έρημο, αυτά που προηγουμένως λοιδορούσαν με απέχθεια ως ιδιότροπα καμώματα ενός επικίνδυνου λαϊκιστή. Ασφαλώς η διαμονή του Καντάφι στις σκηνές είχε προφανή σημειολογική αξία όσο παρέμενε λαϊκός επαναστάτης. Ήταν μια έμπρακτη απόδειξη από μέρους του ότι η εξουσία δεν τον αλλοίωσε. Συνέχιζε να είναι μέρος του λαού, ένας απλός βεδουίνος (όπως διακήρυξε και πρόσφατα) που απλά έτυχε να εκπροσωπεί τον λαό του και όχι να εξουσιάζει. Μια πολύ δυνατή σημειολογία που όμως έπαψε να έχει οποιαδήποτε αξία από τότε που έμεινε κενή περιεχομένου. Από τότε που ο ακατάβλητος στις μάχες συνταγματάρχης παραδόθηκε άνευ όρων στην σαγήνη του πλούτου, της δόξας και της εξουσίας.

Κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Στην απόλυτη εξαθλίωση της ανθρώπινης συνείδησης. Αυτός που κάποτε πολέμησε για τη λαϊκή δικαιοσύνη έφτασε στο σημείο να θεωρεί την εξουσία αυτονόητο δικαίωμά του. Μετά από σαράντα χρόνια παραμονής στο τιμόνι, είναι προφανές ότι δεν μπορεί πλέον να καταλάβει, δεν έχει πια τη λογική να συνειδητοποιήσει ότι οφείλει να παραιτηθεί. Γι αυτόν η κυβέρνηση της χώρας του έχει τυπωμένο πάνω της το όνομά του, και αν δεν υπάρχει αυτό το όνομα δεν υπάρχει καν χώρα. Μόνο ο θάνατος μπορεί να τον κατεβάσει από τον θρόνο και μολονότι –ασφαλώς- οργίζεται για κάτι τόσο άδικο, (θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί από τη φύση, τον θεό, τον Αλλάχ, από κάποια δύναμη τέλος πάντων, ότι τέτοιοι ηγέτες δεν επιτρέπεται να πεθαίνουν), προετοιμάζει τουλάχιστον τη διαδοχή του η οποία αυτοδίκαια θα πάει σε κάποιον άλλον Καντάφι διότι διαφορετικά όλο το σύμπαν θα καταρρεύσει.

Είναι τραγική η παραφροσύνη του ανθρώπου αυτού. Ακόμη πιο τραγική όμως είναι η συμπεριφορά των γιων του, που μολονότι νέοι άνθρωποι, μορφωμένοι και μάλιστα σε δυτικά πανεπιστήμια δεν διαφέρουν σε τίποτα στη νοοτροπία από αυτήν του παρανοϊκού, γηραιού δικτάτορα. Ακόμη μια απόδειξη ότι οι σπουδές στο London School of Economics και σε οποιοδήποτε άλλο φημισμένο πανεπιστημιακό ίδρυμα μπορούν να φτιάξουν ικανούς επιστήμονες και επιχειρηματίες, ποτέ όμως (από μόνες τους) ακέραιους ανθρώπους.

Συνεπώς ας μην απορούμε με την αλλόκοτη συμπεριφορά του κυρίου Ερντογάν, με την αλλοπρόσαλλη αντίδραση της φιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το μούδιασμα και την αδράνεια των παγκόσμιων ηγετών. Ο κύριος Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, άλλωστε, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, μας το δήλωσε χωρίς υπεκφυγές: ‘Δεν θεωρώ την κατάσταση στη Λιβύη ως άμεση απειλή για το ΝΑΤΟ ή τους συμμάχους του’ είπε (23/02/2011).

Είναι προφανές συνεπώς ότι ο πολιτισμένος κόσμος θα δραστηριοποιηθεί μόνον αν απειληθούν τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και των συμμάχων του, ίσως αν την εξουσία αναλάβει κάποιος άλλος γνήσιος λαϊκός ηγέτης (μέχρι να επιτευχθεί και η δική του διαφθορά και να…’αλλάξει’ κι αυτός). Ως τότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Διότι –είπαμε: Η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια κοστολογείται με βάση τις επιταγές και τις ανάγκες του εμπορίου…

[Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο] - Μ.Προυστ

2011-02-23T20:05:00.003+02:00

Ακόμα και μέσα στις καλλιτεχνικές χαρές, που αναζητεί κανείς για την εντύπωση που δίνουν, καταφέρνουμε όσο γίνεται γρηγορότερα να παραμερίσουμε, ως μη δυνάμενο να εκφραστεί, αυτό ακριβώς που είναι η ίδια αυτή η εντύπωση, και να προσκολληθούμε σ’ αυτό που μας επιτρέπει απλώς να νοιώσουμε την απόλαυση, χωρίς να την γνωρίσουμε εις βάθος, και να νομίζουμε ότι το μεταδίδουμε σε άλλους εραστές τής τέχνης, με τούς οποίους ο διάλογος θα είναι εφικτός, μια και θα τούς μιλάμε για ένα πράγμα που είναι το ίδιο και γι αυτούς και για μάς, αφού προηγουμένως θα έχουμε αφαιρέσει την προσωπική ρίζα τής ίδιας τής εντύπωσής μας. Και στις στιγμές που είμαστε οι πλέον ανιδιοτελείς θεατές τής φύσης, τής κοινωνίας, τού έρωτα και αυτής τής τέχνης, όπως κάθε εντύπωση είναι διπλή, μισοχωμένη στο αντικείμενο, με το άλλο μισό να συνεχίζει μέσα μας, το οποίο μόνον εμείς οι ίδιοι θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε, βιαζόμαστε να παραμελήσουμε αυτό το δεύτερο, το μόνο στο οποίο θάπρεπε να προσκολληθούμε, και δεν υπολογίζουμε παρά το άλλο μισό, το οποίο επειδή δεν μπορεί να ερευνηθεί σε βάθος, αφού είναι εξωτερικό, δεν θάναι για μας αιτία καμιάς κόπωσης: το μικρό αυλάκι που η θέα ενός λουλουδιού ή μιας εκκλησίας χάραξε μέσα μας, βρίσκουμε πως είναι πολύ δύσκολο να επιχειρήσουμε να το διακρίνουμε. Αλλά ξαναπαίζουμε το μουσικό κομμάτι, ξαναγυρνάμε να δούμε την εκκλησία, έως ότου -μέσα σ’ αυτή τη φυγή μακριά απ΄ την ίδια τη ζωή μας που δεν έχουμε το θάρρος να αντικρίσουμε και που ονομάζεται πολυμάθεια - τα μάθουμε τόσο καλά, όσο ο πιο σοφός εραστής τής μουσικής ή τής αρχαιολογίας. Έτσι, πόσοι περιορίζονται σ’ αυτό χωρίς να βγάζουν τίποτα από την εντύπωσή τους, και γερνούν άχρηστοι και ανικανοποίητοι σαν εργένηδες τής Τέχνης. Έχουν τις λύπες πούχουν οι παρθένες και οι τεμπέληδες, τούς οποίους θα γιάτρευε η γονιμοποίηση και η εργασία. Είναι πιο ενθουσιασμένοι για τα έργα τέχνης από τους πραγματικούς καλλιτέχνες, γιατί ο ενθουσιασμός τους με το να μην είναι προϊόν μιας σκληρής εργασίας εμβάθυνσης, ξεχύνεται προς τα έξω, ανάβει τις συζητήσεις τους, κοκκινίζει τα πρόσωπά τους. Νομίζουν ότι εκπληρούν μια πράξη ουρλιάζοντας με όλη τους τη δύναμη: “Μπράβο, μπράβο” μετά την εκτέλεση ενός έργου που αγαπούν……………….. Εν τούτοις όσο γελοίοι κι αν είναι δεν είναι τελείως για περιφρόνηση. Είναι οι πρώτες δοκιμές τής φύσης που θέλει να δημιουργήσει τον καλλιτέχνη, εξίσου άμορφες, εξίσου καταδικασμένες όσο τα πρώτα ζώα που προηγήθηκαν των σημερινών ειδών και που δεν ήταν φτιαγμένα για να διαρκέσουν... Όσο για την απόλαυση που δίνει σε ένα πραγματικά σωστό πνεύμα, σε μια πραγματική ζωντανή καρδιά, η ωραία σκέψη ενός μεγάλου, είναι δίχως άλλο τελείως υγιής, αλλά, όσο πολύτιμοι κι αν είναι οι άνθρωποι που τη γεύονται πραγματικά (πόσοι τέτοιοι υπάρχουν μέσα σε είκοσι χρόνια;) τούς περιορίζει εντούτοις στο να μην είναι παρά η πλήρης συνείδηση κάποιου άλλου...

Εξιλασμός

2011-02-15T19:32:00.006+02:00

- Δεν αντέχω πια την ύπαρξη μου

- Ζυλιέτ, προσπάθησε να ξεχάσεις.

- Δεν ξεχνιέται εκείνη η νύχτα.

Κοντινό πλάνο: Το ημερολόγιο. Ο άνεμος από το ανοιχτό παράθυρο γυρίζει τα φύλλα αντίστροφα. 27 Μαρτίου 2009. Το πλάνο φλουτάρει και νετάρει ξανά. Ανοιχτό ημερολόγιο. 27 Μαρτίου 1997…

Πάνω στο τραπέζι ένα σακουλάκι λευκή σκόνη. Ανοιχτό καθρεφτάκι, κοπίδι, ένα μπουκάλι τζιν, τσιγάρα…

Πολύ Κοντινό: Προφίλ της Ζυλιέτ. Μάτια δακρυσμένα.

- Μαμά, μαμά… κοίτα τι ζωγράφισα…

- Γαμώ τον πατέρα σου, μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια η Ζυλιέτ.

- Μαμά, μαμά… κοίτα! Επίμονο τράβηγμα από το μανίκι…

- Τι είναι αυτή η σκόνη μαμά;

- Πήγαινε για ύπνο, Χλόη.

- Πες μου τι είναι;

- Φάρμακο. Για τους πονοκεφάλους μου.

- Θα δεις τι ζωγράφισα;

Η Ζυλιέτ σηκώνεται να κλείσει το παράθυρο. Ο αέρας έχει δυναμώσει. Την κοιτώ με απόγνωση.

- Ως πότε θα κατηγορείς τον εαυτό σου;

- Παράτα με Άρη. Άντε και γαμήσου με καμιά από τις πουτάνες σου και παράτα με.

Κλείνει το άλμπουμ μπροστά της. Με ξανακοιτάει.

- Άντε και γαμήσου ρε φίλε…

Βρέχει. Προσπαθώ να βάλω το κλειδί στην εξώπορτα. Ακούγεται μουσική.

‘Σκέφτομαι’: Σκατά…καλύτερα να μείνω όλη τη νύχτα έξω στη βροχή. Είναι ένας τρόπος να αποχαιρετίσεις.

Η πόρτα ανοίγει από μέσα. Ένοικος του διπλανού διαμερίσματος. Χαμογελά εχθρικά…

- Καλησπέρα σας

- Καλησπέρα σας…

Σκέφτομαι: ‘Ποιος είναι ο όροφος… Δε γαμιέται…’

Μπαίνω στο διαμέρισμα. Κατευθύνομαι στο συρτάρι. Απελπισμένος ψάχνω τη λήθη…

Μεσαίο:

- Δηλαδή ρε Άρη, είσαι τόσο μαλάκας; Δεν υπάρχει τίποτα πια. Δεν καταλαβαίνεις; Γιατί με βασανίζεις. Ωχ, βούλωσε το επιτέλους!

Η Ζυλιέτ έχει βγάλει τη ρόμπα. Είναι γυμνή. Θεσπέσιο σώμα. Πλησιάζει.

- Α! Θες να με γαμήσεις έτσι; Έλα λοιπόν…

Την αγκαλιάζω. Σε λίγα δευτερόλεπτα είμαι μέσα της. Η Ζυλιέτ βογκάει.

- Και τώρα τι λες; Ίσα που βγαίνει η φωνή μου.

- Είσαι πολύ μαλάκας! Να τι λέω. Ψιθυρίζει.

Ο οργασμός της είναι θορυβώδης. Ακολουθώ.

Κοντινό πλάνο: Ημερολόγιο. 27 Μαρτίου 1997.

- Πήγαινε για ύπνο σου είπα. Τώρα.

Φωνή υστερική.

- Μαμά φοβάμαι… κοίτα τι ζωγράφισα.

Ζωγραφιά: Λεπρός κλόουν. Μάτια γουρλωμένα. Μαχαίρι που αιωρείται πάνω από το κεφάλι του. Αίμα. Παντού.

- Είσαι προβληματική, σαν τον πατέρα σου. Πήγαινε για ύπνο…

- Σ’ αγαπάω…

- Μη μου μιλάς εμένα για αγάπη…

- Μαμά που είναι η άσπρη σκόνη;

- Στα ρουθούνια μου…εξαφανίσου μπάσταρδο…

Την αγκαλιάζω.

- Γιατί δεν προσπαθείς λίγο;

- Ξεχαρμάνιασες; Εντάξει;

- Γιατί μιλάς έτσι Ζυλιέτ…

- Εντάξει… κι εμένα μου άρεσε. Δεν πας στα κομμάτια τώρα;

- Δε θα τη φέρεις πίσω έτσι…

- Είσαι τελείως μαλάκας… δεν ξέρεις τίποτα. Πες μου…ξέρεις τι έγινε εκείνο το βράδυ; Αρχίδια ξέρεις…

Κάτι ξέρω… Βροχή, άσπρη σκόνη, ένας κλόουν αιμόφυρτος… ένα μαχαίρι… Βάζω μια πίτσα στο φούρνο μικροκυμάτων. Ένα τζιν στο ποτήρι. Κάθομαι κι ανοίγω το άλμπουμ.

Η Ζυλιέτ με τη Χλόη. Την πόζα τραβάει ο Αιμίλιος.

Είναι ευτυχισμένες… το μάτι της Ζυλιέτ αστράφτει. Η Χλόη είναι ήρεμη…

Κι εδώ… παραλία. Πάλι η Ζυλιέτ με το αστραφτερό μάτι. Η Χλόη πλατσουρίζει ευτυχισμένη. Την πόζα τραβάει ο Αιμίλιος.

Κλείνω το άλμπουμ. Η Ζυλιέτ κοιμάται ήρεμα σαν παιδί αθώο.

Φεύγω όσο πιο αθόρυβα μπορώ.

Κοιτάζω από το παράθυρο μου την άγρια καταιγίδα. Σκέφτομαι τον μαλάκα που συνάντησα στην πόρτα: ‘Καινούργιος θα είναι δεν τον έχω ξαναδεί…’

Χτυπάει το τηλέφωνο.

- Θα έρθεις;

- Γίνεται χαμός γλυκιά μου…

- Κατάλαβα… άντε γαμήσου…

- Ζυλιέτ…

Ακούγεται ο ήχος από κατεβασμένο τηλέφωνο.

Σκέφτομαι:. ‘Μπα… μια υστερική αντίδραση… τίποτα άλλο. Το πρωί όλα θα είναι πάλι καλά’.

- Μαμά… γιατί κρατάς το μαχαίρι;

Η Χλόη είναι κόκκινη. Ένας αιμόφυρτος κλόουν

Κοντινό:

- Καταλαβαίνεις τώρα ρε μαλάκα;

- Δώδεκα χρόνια σ’ εκείνη την κόλαση ήταν αρκετά. Πλήρωσες, Ζυλιέτ… Σταμάτα πια να κομματιάζεσαι…

- Φύγε… Μάτια που πετάνε φωτιές…

Γυρίζω την πλάτη στο παράθυρο. Κλείνω τα μάτια…

Το τηλέφωνο χτυπάει. Το ρολόι στο κομοδίνο δείχνει 5. Χαράματα.

Σκέφτομαι: ‘Ποιος πούστης…’

- Συγγνώμη για την ενόχληση… η φίλη σας αυτοκτόνησε…

Κατεβάζω το ακουστικό…

Μοιραία Ανακάλυψη

2011-02-09T20:15:00.003+02:00

Με τον Θανάση μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Παρέα μάθαμε, πιτσιρικάδες ακόμη, τα μυστικά της μπάλας. Μαζί και τα πρώτα γράμματα στο σχολείο. Τις πρώτες βόλτες και τις αλητείες της εφηβείας και μοιραστήκαμε τις ρομαντικές εξομολογήσεις των πρώτων ερωτικών σκιρτημάτων. Κάναμε αχώριστη παρέα ως το τέλος του Λυκείου. Μετά εκείνος αποφάσισε να φύγει για την Αμερική. Είχε ένα θείο εκεί, οικονομικά καλοστεκούμενο, που συνεχώς του τριβέλιζε το μυαλό να τα παρατήσει όλα και να πάει να δουλέψει κοντά του. Ήταν έλεγε μεγάλος στην ηλικία, κι άκληρος και δεν είχε κάποιον να εμπιστευτεί τη δουλειά του και τη μικρή περιουσία του. Έτσι ο Θανάσης που από τη νεανική του ηλικία έδινε ιδιαίτερη προσοχή στην οικονομική του αποκατάσταση, διαβλέποντας ότι δεν είχε και πολύ αισιόδοξες προοπτικές εδώ στην πατρίδα, το πήρε απόφαση, μάζεψε τα λιγοστά του πράγματα και ξενιτεύτηκε.

Τους πρώτους μήνες έστελνε αραιά και που κανένα γράμμα, αλλά σύντομα σταμάτησε ώστε λίγο καιρό αργότερα δεν είχα ιδέα για το που βρίσκεται και το τι κάνει. Για δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια δεν έμαθα νέο του και μόνο στις ευκαιριακέςαναδρομές του μυαλού μου στο παρελθόν θυμόμουν την ύπαρξή του.

Γι αυτό και μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση το ότι κρατούσα στα χέρια μου ένα δικό του γράμμα. Ένα σύντομο, παράξενο γράμμα από εκείνον που κάποτε υπήρξε κολλητός μου φίλος. Μια-δυο σειρές χαιρετισμοί έκλειναν βιαστικά τα τυπικά και ακολουθούσε το μυστήριο. Με πληροφορούσε ότι σκόπευε να επισκεφτεί την Ελλάδα τον επόμενο μήνα. Επειδή πλέον δεν είχε κανένα στη ζωή (οι δικοί του είχαν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο) προσδοκούσε στη δική μου βοήθεια. Μου ζητούσε να τον φιλοξενήσω για λίγες ημέρες, όσο θα χρειαζόταν να διεκπεραιώσει κάποιες πολύ σημαντικές του υποθέσεις, όπως έγραφε.

Αρχικά θεώρησα ότι επρόκειτο για περιουσιακά ζητήματα που θα έπρεπε να διευθετηθούν μετά τον θάνατο των γονέων του, αλλά η επισήμανσή του να μη μιλήσω σε κανέναν για την επικείμενη άφιξη του μ’ έβαλε σε σκέψεις. Απάντησα αμέσως με πολύ προθυμία ότι ήταν ευπρόσδεκτος να μείνει όσο ήθελε στο σπίτι. Και του ζήτησα να μου τηλεφωνήσει για να μου πει την ημερομηνία της άφιξής του ώστε να τον περιμένω στο αεροδρόμιο.

Πέρασαν εβδομάδες και ο Θανάσης δεν επικοινώνησε μαζί μου, ούτε τηλεφωνικώς ούτε δι’ αλληλογραφίας, έτσι που θεώρησα ότι κάτι απρόβλεπτο τον είχε αναγκάσει να ματαιώσει την επίσκεψή του. Απορροφημένος από την καθημερινότητα τον είχα σχεδόν ξεχάσει όταν ένα βράδυ, λίγο μετά που γύρισα στο σπίτι, άκουσα το κουδούνι της εξώπορτας να χτυπά επίμονα. Σηκώθηκα με δυσθυμία και άνοιξα για να αντικρίσω μπροστά μου με έκπληξη τον παλιό μου φίλο.

Την αρχική έκπληξη διαδέχθηκε ο ενθουσιασμός και ύστερα η περιέργεια να ακούσω πως πέρασε όλα αυτόν τον καιρό στον ξένο τόπο. Με πληροφόρησε ότι πέρασε δύσκολα χρόνια, σκληρής δουλειάς, αλλά πως από ένα σημείο και μετά κέρδισε το στοίχημα της ζωής και τώρα ήταν οικονομικά ανεξάρτητος και άνετος. Δε σκόπευε, μου εκμυστηρεύτηκε, να γυρίσει ποτέ ξανά, ιδίως μετά τον θάνατο των γονιών του. Μέχρι που συνέβη κάτι πάρα πολύ αναπάντεχο.

Όταν πέθανε ο θείος του κληρονόμησε όλα τα υπάρχοντα του και μαζί το πολυτελές σπίτι του σε μια πολύ καλή συνοικία του Ντιτρόιτ. Μέρες μετά, σκαλίζοντας –μάλλον από πλήξη- τη βιβλιοθήκη του ανακάλυψε ένα παμπάλαιο βιβλίο, την προέλευση του οποίου ούτε ο ίδιος γνώριζε, υπέθεσε όμως πως θα επρόκειτο για ένα από τα σπάνια και περίεργα βιβλία που είχε στην κατοχή του ο θείος του. Ο ίδιος δεν ήταν λάτρης της ανάγνωσης και γι αυτό δεν μπήκε ποτέ στον κόπο ούτε καν να ξεσκονίσει εκείνα τα παλαιά βιβλία που του κληροδότησε ο θείος του λίγο πριν κλείσει τα μάτια του. Μετάνιωνε τώρα γι αυτό, μου είπε, καθώς ανακάλυψε ότι τα περισσότερα ήταν πολύ σπάνια και περιζήτητα βιβλία, με μεγάλη αξία. Κυρίως όμως μετάνιωνε επειδή αν είχε μπει στον κόπο να τα ξεφυλλίσει θα ανακάλυπτε νωρίτερα τούτο εδώ το χειρόγραφο (και λέγοντας αυτό έβγαλε από την τσέπη και κούνησε στο χέρι του ένα παλιό κιτρινισμένο χαρτί), το οποίο θα τον είχε απαλλάξει άμεσα απ’ όλες τις βιοτικές ανάγκες, από τη σκληρή δουλειά και τις οικονομικές μέριμνες. Μου ανέφερε περιληπτικά τι έγραφε.

Το χειρόγραφο , που σίγουρα δεν ανήκε στον γραφικό χαρακτήρα του θείου του, αποκάλυπτε την τοποθεσία, όπου ήταν θαμμένο κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο. Υπήρχε και κάποια ασαφής απειλή για εκείνον που θα τολμούσε να ξεθάψει αυτόν τον ‘θησαυρό’ και να τον αποκτήσει. Μου εξήγησε ότι αν και από το κείμενο δεν γινόταν σαφές το τί ακριβώς ήταν, πάντως επρόκειτο για τη λεία πειρατών στον μεσαίωνα, η οποία όμως σύμφωνα με τον θρύλο ήταν καταραμένη γιατί αποκτήθηκε με βία και αίμα. Οι ίδιοι οι πειρατές μετά την ανακάλυψη και το θάψιμο του πολύτιμου αντικειμένου, αποδεκατίστηκαν από διάφορες αιτίες, ο ένας μετά τον άλλον. Ο τελευταίος από δαύτους, λοστρόμος στο πειρατικό το έθαψε σε ‘κείνο το σημείο λίγο πριν πεθάνει κι έγραψε αυτό το σημείωμα.

‘Ο θείος μου’, είπε ο Θανάσης, ‘ήταν πολύ προληπτικός και δειλός κι ενώ είχε πλήρη γνώση του χειρόγραφου ποτέ δεν προσπάθησε να το αναζητήσει, φοβούμενος τις συνέπειες της κατάρας’.

‘Εσύ δεν υπολογίζεις σ’ αυτή την απειλή;’, τον ρώτησα.

‘Μη γίνεσαι παιδί, Άρη’. απάντησε. ‘Είναι δυνατόν να δώσω βάση σε τέτοιες δεισιδαιμονίες;’

Έμεινε τρεις ημέρες στο σπίτι μου. Προφανώς όσες του χρειάστηκαν για να οργανώσει την εξόρμησή του στην επαρχιακή πόλη που του υποδείκνυε το παράξενο χειρόγραφο. Τον ρώτησα αν ήθελε να πάω μαζί του. Σκοτείνιασε για λίγο και μου αποκρίθηκε πως το μόνο που χρειαζόταν ήταν το να υπολογίζει σ’ εμένα σε περίπτωση που χρειαστεί κάποιο άλλοθι.

‘Ασφαλώς, Θανάση’ του είπα χωρίς πολύ σκέψη. Στα μάτια του διέκρινα μια αποκρουστική λάμψη αλαζονείας και απληστίας.

…

‘Φίλε μου, αυτό το γράμμα είναι ασφαλώς το τελευταίο που λαμβάνεις από μένα. Σου γράφω από το κρεβάτι του θανάτου. Όταν έφυγα ακολούθησα πιστά τις οδηγίες του χειρόγραφου που ανακάλυψα στο βιβλίο. Πήγα στην πόλη που ο άγνωστος συγγραφέας του μου υπέδειξε. Νοίκιασα ένα δωμάτιο σ’ ένα απόμερο ξενοδοχείο. Από το επόμενο σούρουπο ξεκίνησα την αναζήτηση. Αν και το μέρος υποδεικνυόταν σαφώς χρειάστηκα τρεις ημέρες μέχρι να το εντοπίσω. Η πόλη έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια κι εγώ δεν μπορούσα να εμπιστευτώ κανέναν για να ρωτήσω πληροφορίες.

Όταν τελικά βεβαιώθηκα ότι βρήκα το σωστό σημείο άρχισα να σκάβω μανιωδώς. Χρειάστηκαν αρκετές ώρες διότι στο διάστημα που μεσολάβησε οι επιχωματώσεις είχαν μεγαλώσει το βάθος του σκάμματος, όπου το πολυπόθητο ήταν θαμμένο. Κι εγώ δεν είμαι και συνηθισμένος στη χειρωνακτική εργασία. Εκείνες τις ώρες, και με την αγωνία μου να μεγαλώνει, μετάνιωσα αρκετές φορές που δε σου ζήτησα να έρθεις μαζί μου. Ευτυχώς όμως που δεν το έκανα…

Λίγο πριν το χάραμα το φτυάρι χτύπησε κάτι σκληρό. Ακούστηκε καθαρά ο ήχος του ξύλου. Βούτηξα μέσα στο σκάμμα. Τυφλωμένος από την επιτυχία, άρχισα να σκάβω πυρετωδώς με τα χέρια. Ανέσυρα με δυσκολία ένα πολύ βαρύ μπαούλο και το καθάρισα από το χώμα. Με το φτυάρι έσπασα το λουκέτο κι άνοιξα το καπάκι.

Ω, φίλε μου, δεν μπορείς να φανταστείς το θέαμα. Είχα μείνει έκθαμβος από το μεγαλείο του πλούτου που τόσους αιώνες έκρυβε τούτη η κασέλα.

Όσο μπορούσα πιο γρήγορα φόρτωσα το μπαούλο στο πορτ-μπαγκάζ του τζιπ που είχα νοικιάσει. Ξημέρωνε κι έπρεπε να επιστρέψω χωρίς να με δει κανείς. Όταν έφτασα στο ξενοδοχείο η πόλη είχε μπει κανονικά στους καθημερινούς ρυθμούς της. Θα ήταν πολύ επικίνδυνο να μεταφέρω την ανακάλυψή μου στο δωμάτιο. Προτίμησα να την αφήσω στο αμάξι, το οποίο άλλωστε ήταν ασφαλές στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου και να αναχωρήσω το απόγευμα για την Αθήνα.

Ανέβηκα στο δωμάτιο. Έδωσα εντολή στη ρεσεψιόν να μη μ’ ενοχλήσει κανείς πριν πέσει ο ήλιος. Ένοιωθα πολύ κουρασμένος. Αποφάσισα να κοιμηθώ μέχρι να βραδιάσει οπότε και θα έφευγα με μεγαλύτερη μυστικότητα. Αλίμονο! Ξύπνησα την επόμενη μέρα το απόγευμα και διαπίστωσα ότι δεν ήμουν ικανός να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ψηνόμουνα στον πυρετό και στις παλάμες μου είχαν ανοίξει μεγάλες χαρακιές από όπου έτρεχε αίμα και πύον. Τρόμαξα πάρα πολύ. Ζήτησα να μου στείλουν ένα γιατρό. Ο γιατρός που μ’ εξέτασε μίλησε για μια ασυνήθιστη αλλεργία και μου σύστησε να μεταφερθώ αμέσως το νοσοκομείο. Αρνήθηκα, αλλά ήταν ανένδοτος. Μεταφέρθηκα με ασθενοφόρο στο δημόσιο νοσοκομείο της πόλης. Επί πέντε ημέρες πέρασα όλες τις εξετάσεις, αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν την αιτία του προβλήματος.

Παρά τη φροντίδα και τα φάρμακα η κατάσταση μου επιδεινώθηκε. Το κορμί μου άρχισε να σχίζεται σαν σαπισμένο κρέας. Πότε στο στομάχι, πότε στα πόδια ακόμη και στο πρόσωπο. Οι γιατροί μιλούσαν για κάποια άγνωστη μορφή καρκίνου, όμως εγώ ήξερα πια τι έφταιγε. Την έκτη νύχτα αφού κατάπια μια διπλή δόση μορφίνης που μου χορηγούσαν αφειδώς, σηκώθηκα. Ντύθηκα και ανεπαίσθητα γλίστρησα έξω από το νοσοκομείο χρησιμοποιώντας την έξοδο κινδύνου. Σύρθηκα ως το ξενοδοχείο. Το αμάξι μου ήταν ακόμη στο πάρκινγκ και μ’ ένα γενναίο φιλοδώρημα έπεισα τον φύλακα, που με κοίταζε μισός με οίκτο, μισός με αηδία, να πάρω το όχημα. Τράβηξα απευθείας για το μέρος όπου ξέθαψα αυτή την κατάρα. Ούτε εγώ ξέρω που βρήκα τη δύναμη να ξεφορτώσω την κασέλα και να την παραχώσω, όσο καλύτερα μπορούσα, στο ίδιο σημείο σπρώχνοντας με τα χέρια μου το χώμα από πάνω. Ύστερα ανέβηκα στο αμάξι και βγήκα στην εθνική. Οι δυνάμεις μου μ’ εγκατέλειψαν. Σταμάτησα στην άκρη και λιποθύμησα. Το πρωί ξύπνησα και πάλι στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί αφού με κατσάδιασαν μου εξήγησαν πως –για… καλή μου τύχη - κάποιος περαστικός οδηγός με είδε σε άθλια κατάσταση στον δρόμο και ειδοποίησε την αστυνομία.

Ήλπιζα ότι αυτή μου η κίνηση θα ανέστρεφε τη μοιραία μου κατάληξη. Τις πρώτες δυο ημέρες πίστεψα ότι τα κατάφερα. Η υγεία μου δε βελτιώθηκε, αλλά ούτε επιδεινώθηκε. Όμως εδώ και τέσσερις ημέρες τα πράγματα εξελίσσονται ραγδαία. Είναι λίγες, πολύ λίγες οι στιγμές που έχω πνευματική διαύγεια. Οι πληγές χάσκουν στο κορμί μου και πονάω φρικτά. Νοιώθω ότι πεθαίνω κυριολεκτικά ζωντανός. Οι γιατροί στέκονται συνήθως παράμερα και κουνάνε το κεφάλι τους απελπισμένα. Καταλαβαίνω ότι δεν έχω πολύ χρόνο μπροστά μου.

Σου στέλνω αυτό το γράμμα για να σε προειδοποιήσω. Έχω εσωκλείσει το χειρόγραφο με τις οδηγίες για την ανακάλυψη του καταραμένου θησαυρού. Κάνε ό,τι νομίζεις Άρη. Σ’ ευχαριστώ για την αφοσίωσή σου. Συγγνώμη που στάθηκα, τόσο εγωιστής ακόμη κι απέναντί σου, αλλά –πίστεψέ με- η δική μου απληστία ίσως αποτελέσει τη σωτηρία σου.

Καλή τύχη, φίλε μου!

Θανάσης’

Τσαλάκωσα αναστατωμένος το χαρτί. Το φως των κεριών, που φώτιζε το μικρό μου δωμάτιο, δημιουργούσε περίεργες σκιές στον τοίχο. Τηλεφώνησα στο νοσοκομείο. Με πληροφόρησαν ότι ο Θανάσης είχε καταλήξει το προηγούμενο βράδυ. Ξανακοίταξα τον φάκελο. Μέσα ήταν όντως το μοιραίο χειρόγραφο. Το κοίταξα προσεκτικά. Όπως μου τα είχε πει ο άτυχος φίλος μου. Μια σύντομη ιστορία και στο τέλος του κειμένου ένας προχειροφτιαγμένος χάρτης που υποδείκνυε το ακριβές σημείο όπου έπρεπε να σκάψει ο άμυαλος αναγνώστης. Χωρίς δισταγμό το σήκωσα πάνω από το κηροπήγιο. Μια κατακόκκινη φλόγα κατάπιε το κιτρινισμένο χαρτί και μαζί όλο του τον τρόμο.

ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ

2011-02-04T21:03:00.004+02:00

Με μυαλό ανοιχτό στις νέες ιδέες και συνάμα μιαν απίστευτη συντηρητικότητα αντικρίζω τις καινούργιες μάσκες στα πρόσωπα που τόσο καλά γνωρίζω.

Καλούμαι τώρα να φυτέψω δυο τριαντάφυλλα κι ένα κουφάρι σκύλου και να περιμένω ν' ανθίσει μια ροδιά. Διακρίνω όμως την έμφυτη ανασφάλειά μου ν' αυξάνεται κατακλύζουσα τραγικά το είναι μου και αναβάλω τις αποφάσεις μου.

Οι μέρες μου κυλούν βαρετά μέσα στο απόλυτο τίποτα. Σαν να μην υπήρξα ποτέ ή σαν να υπήρχα πάντα. Ο Θεός μου γνέφει χαμογελώντας ήρεμα, βέβαιος πως στο τέλος θα με κερδίσει. Θέλω να πω όσο πιο ισχυρός είσαι τόσο πιο μεγάλο το στήριγμα που χρειάζεσαι. Κι έτσι βαδίζω σιωπηλός κι ατάραχος προς τη Σωτηρία ή την Αιώνια Κόλαση.

Βυθίζομαι στην αδιατάρακτη ακινησία του Τίποτα. Μόνον οι εφιάλτες στις μακρές νύχτες μου θυμίζουν ότι υπάρχει ζωή στο σώμα αυτό που δείχνει νεκρό.

Εφιάλτες που δεν μ' αφήνουν να ξεφύγω απ' την σκέψη σου. Που με τιμωρούν για ό,τι κάνω και όσα παραλείπω. Που με βασανίζουν για τις ασυγχώρητες αμαρτίες μου.

Και γονατίζω να προσευχηθώ μα δεν βγαίνουν λέξεις γιατί είμαι άλαλος.

Εφιάλτες δίχως τέλος και μια όμορφη γυναίκα ντυμένη στα κόκκινα που τη λένε Διάβολο, αλλά πιο σωστά να την έλεγαν Έρωτα, Πειρασμό, Πάθος.

Κι ύστερα ξυπνώ ιδρωμένος και νοιώθω ότι πνίγομαι, ότι δεν μπορώ ν' ανασάνω γιατί είμαι νεκρός.

Κι όταν απλώνω το χέρι μου αγκαλιάζω το απόλυτο τίποτα, μέσα στο οποίο, ίδια κι απαράλλακτα, κυλάνε όλες οι μέρες μου και θα 'πρεπε να ουρλιάζω από πόνο, αλλά δεν μπορώ γιατί είμαι αναίσθητος.

Αφομοιώνω σωρούς πνευματικών επιδράσεων και σιγά-σιγά μετατρέπομαι σ' ένα τέρας με δέκα κεφάλια και τρεις ψυχές. Έτσι που να τα χωράνε όλα, ν' ανήκω σ' όλους, να συμφωνώ με όλους.

Και μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα των μεταμφιέσεων έχασα το πρόσωπό μου και δεν μπορώ πια να το 'βρω γιατί είμαι βυθισμένος στη Λήθη.

Διοχετεύω τα συναισθήματά μου προς όλους ενώ στην πραγματικότητα μόνο για σένα αισθάνομαι κι έπειτα σιχαίνομαι τον εαυτό μου για όσα κάνει, μα δεν έχω τη δύναμη να το αλλάξω.

Έτσι που η ζωή μου είναι γεμάτη από συγκινήσεις και άδεια από ευτυχία αναρωτιέμαι πως οι άνθρωποι με τα χίλια πρόσωπα καταφέρνουν να είναι υγιείς.

Τώρα κι εσύ απομακρύνεσαι με αποφασιστικότητα και φρικιαστική ηρεμία. Και πίσω μου τρελλό χορό έστησαν οι Δαίμονες της Μοναξιάς που με αγκάθια αιχμηρά τρυπάνε τα πόδια μου και με ποτίζουν χολή και ξύδι.

Κι εγώ δεν έχω κουράγιο να σε κρατήσω και ίσως δεν έχω ούτε δικαίωμα γιατί ο δικός μου δρόμος

μοιάζει να είναι φτιαγμένος να χωράει μόνο εμένα ώστε να μπορούν οι άτακτοι δαίμονες να με βασανίζουν ανενόχλητοι κάθε στιγμή…

Να με θυμάσαι…

Η 'Μάγισσα'

2011-01-25T20:31:00.008+02:00

Κάθομαι στο γραφείο στη μικρή μου σοφίτα και κοιτάζω έξω την νυχτερινή πόλη. Πέφτει ένα συνεχές, αραιό ψιλοβρόχι και ένα πέπλο ομίχλης καλύπτει την ατμόσφαιρα. Προσπαθώντας μάταια να καλύψει και τους εφιάλτες μου. Είναι μια ολόιδια νύχτα σαν κι εκείνη που σημάδεψε τη ζωή μου.

…

Δίδασκα τότε, ως αναπληρωτής, σ’ ένα ορεινό χωριό, πολλά χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα. Οι κάτοικοι ήταν άνθρωποι ήσυχοι, φιλόξενοι, χωρατατζήδες, έξω καρδιά που λένε. Είχαν σε μεγάλη υπόληψη τους πρωτευουσιάνους και δη τους γραμματιζούμενους. Εγώ ως νέος δάσκαλος στο χωριό έχαιρα ιδιαίτερης εκτίμησης. Έκανα παρέα με όλους, νέους και γέρους. Τα απογεύματα έβγαινα στο καφενείο της πλατείας και καθόμουν λίγο στο ένα τραπέζι, λίγο στο άλλο ώστε να μη προσβάλλω κανένα. Πιο πολύ, όμως, μου άρεσε η συντροφιά του Αντώνη. Ένα νέο παλικάρι, κοντά στην ηλικία μου, γεμάτο ζωή, χαρά και αισιοδοξία. Μου άρεσε η συντροφιά του γιατί με αποσπούσε από τις δικές μου μίζερες και μαύρες σκέψεις και με γέμιζε με τη δική του δύναμη και όρεξη για τη ζωή.

Ο Αντώνης δούλευε στη γειτονική πόλη σε οικοδομές. Ήταν ψηλός και λόγω της εργασίας του εξαιρετικά γεροδεμένος. Ίσως φανταστεί κανείς ότι εξαιτίας της επαρχιώτικης καταγωγής του και της χειρωνακτικής εργασίας του ήταν ένας απλός χωρικός χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις και ανησυχίες. Κι όμως ο Αντώνης, χωρίς να έχει προκόψει ιδιαίτερα στα γράμματα –προφανώς λόγω των οικονομικών αναγκών της οικογένειάς του- ήταν ένα ανήσυχο άτομο. Του άρεσε να διαβάζει λογοτεχνικά και φιλοσοφικά βιβλία και μέσω της ενασχόλησης του με την ανάγνωση είχε αποκτήσει μια αξιόλογη παιδεία έτσι ώστε οι συζητήσεις μαζί του μόνο βαρετές δεν μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Ήταν μόνος του στη ζωή καθώς είχε χάσει τους γονείς του σε παιδική ηλικία από κάποια πυρκαγιά που είχε καταστρέψει το χωριό. Ο ίδιος γλίτωσε από θαύμα και το μόνο ενθύμιο που είχε από τους δικούς του ήταν ένα μενταγιόν που απεικόνιζε μια γοργόνα. Του το είχε περάσει η μάνα του στον λαιμό λίγο καιρό πριν τον θάνατό της για να του φέρνει τύχη.

Μαζί συζητούσαμε ώρες ατελείωτες για το έργο του Μπόρχες και του Κάφκα, για τη φιλοσοφία του Χάιντεγκερ και του Σαρτρ, για την ιδιαίτερη τέχνη του Μουνκ και του Έσερ. Κάθε μας συζήτηση ήταν μια αποκάλυψη και χαιρόμουν πολύ για τις αξιέπαινες ανησυχίες του συνομιλητή μου.

Όλα κυλούσαν ήσυχα στον ευλογημένο εκείνο τόπο ώσπου παρουσιάστηκε εκείνη.

Κανείς δεν ήταν σίγουρος από πού ήρθε. Άλλοι λέγανε από κάποιο μακρινό χωριό, άλλοι από την πρωτεύουσα, άλλοι πάλι από ξένο τόπο.

…

Ήταν πανέμορφη η Μαρκέλλα. Ψηλή, με πάλλευκη επιδερμίδα και ένα ολόισιο κατάμαυρο μαλλί που έφτανε μέχρι τη μέση της. Προκαλούσε το δέος και τον θαυμασμό όλων όσων την συναντούσαν, ωστόσο μιλούσε ελάχιστα, μόνο για τα απολύτως απαραίτητα, και τα μαύρα μάτια της είχαν μια περίεργη, απόκοσμη λάμψη ώστε κανείς να μη τολμά να την κοιτάξει κατάματα για πολύ ώρα.

Όταν την αντίκρισε ο Αντώνης έμεινε ενεός. Νομίζω ότι ήταν αυτό που λέμε κεραυνοβόλος έρωτας αφού από τότε δε σταμάταγε να μιλάει για κείνη και κάθε φορά που την αντίκριζε κάρφωνε το βλέμμα του πάνω της μαγεμένος και χανόταν στις δικές του ανομολόγητες σκέψεις. Στην αρχή τον πείραζα για τα συναισθήματα που του προκαλούσε αυτή η παράξενη κοπέλα, γρήγορα όμως κατάλαβα πως αυτό τον ενοχλούσε διότι δεν επρόκειτο για έναν απλό πόθο, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο· θαρρείς και στη μορφή της ενσαρκωνόταν όλα του τα όνειρα για τη ζωή.

Μέρα με τη μέρα τον έβλεπα να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στον έρωτά του για την Μαρκέλλα. Αραίωσε τις εμφανίσεις του στο καφενείο και όταν βρισκόμασταν μου μίλαγε μόνο γι αυτή και το πόσο μοναδική είναι. Προσπάθησε πολλές φορές να την προσεγγίσει, όμως εκείνη ήταν και προς αυτόν το ίδιο ψυχρή, τυπική και απόμακρη όσο και με όλους τους άλλους. Αποκλείεται να μην είχε καταλάβει τα συναισθήματα του Αντώνη διότι μια και μόνο ματιά στην έκφρασή του όταν την έβλεπε αρκούσε για να αποκαλύψει τη φλόγα που έκαιγε μέσα του για το πανέμορφο αλλά τόσο δυσπρόσιτο αυτό πλάσμα.

…

Κόντευε πρωτοχρονιά, τρεις μήνες μετά την άφιξη της Μαρκέλλας στο χωριό, όταν τον πέτυχα σε μια ερημική εξοχή να γράφει μανιωδώς σ’ ένα χαρτί. Στην πρώτη μου ερώτηση τι γράφει, αντέδρασε κάπως ενοχλημένος και έκρυψε τα χαρτιά του. Μετά όμως, σα να αναγνώρισε στο πρόσωπό μου τον καλό του φίλο, και να κατάλαβε ότι δεν χρειάζεται να κρύβεται από μένα μου εκμυστηρεύτηκε την αγωνία του.

Ήταν σχεδόν ένας μήνας τώρα που έγραφε ερωτικά ποιήματα για την Μαρκέλλα. Τη νύχτα, όταν ήταν σίγουρος πως κανείς δε θα τον έβλεπε, ανηφόριζε μέχρι το σπίτι της στο τέρμα σχεδόν του χωριού και τα πέταγε κάτω από την πόρτα της. Ανυπόγραφα. Δεν είχε τολμήσει να αποκαλύψει στο ερωτικό αντικείμενο του πόθου του ποιος ήταν ο μαγεμένος θαυμαστής της. Μιλήσαμε ώρα και μου εξήγησε ότι κάτι στο βλέμμα αυτής της κοπέλας τον απέτρεπε από το να εκφράσει ανοιχτά τον έρωτά του.

Τον παρότρυνα λέγοντάς του ότι είναι πανέμορφο παλικάρι, ότι αποκλείεται να την αφήσει ασυγκίνητη, και ότι στο κάτω της γραφής δεν μπορούσε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του γράφοντας και στέλνοντας ανώνυμα ποιήματα και λιώνοντας από τον πόθο του για μια γυναίκα. Ας της μιλούσε και αν τον απέρριπτε τουλάχιστον θα το έπαιρνε απόφαση και θα το ξεπερνούσε. Συμφώνησε μαζί μου και αποφάσισε ότι την επόμενη νύχτα, αντί να ρίξει το καθημερινό του σημείωμα θα χτυπούσε την πόρτα της Μαρκέλλας, και ευγενικά αλλά με θάρρος θα της αποκάλυπτε τον έρωτά του.

Μου ζήτησε τη συμπαράστασή μου, έτσι το επόμενο βράδυ, όταν όλο το χωριό είχε κοιμηθεί ξεκινήσαμε παρέα για το απόμακρο σπίτι της Μαρκέλλας. Έριχνε από νωρίς ένα αραιό, αλλά συνεχές ψιλοβρόχι, όπως τώρα, και προχωρούσαμε αμίλητοι , δίπλα- δίπλα βυθισμένοι στις σκέψεις μας. Εκείνος σκεφτόταν τον σκοτεινό του άγγελο, κι εγώ τη σκοτεινή μου ζωή, τον επόμενο χειμώνα που θα έπρεπε να τον περάσω στην Αθήνα.

Όταν φτάσαμε επιτέλους έξω από την αυλή της, του έσφιξα το μπράτσο και του είπα να μη δειλιάσει. Τα μάτια του έλαμπαν κι αυτό με έκανε να καταλάβω πως εκείνη τη στιγμή ήταν δυνατός και αγέρωχος όσο όταν τον είχα γνωρίσει. Όλοι του οι φόβοι, οι δισταγμοί, οι ενδοιασμοί είχαν φύγει και μια φωτεινή σιγουριά γαλήνευε το πρόσωπό του. Τον ρώτησα αν ήθελε να τον περιμένω. Μου είπε γελώντας ότι δεν υπήρχε λόγος να μείνω όλη τη νύχτα έξω με αυτή την βροχή και μου έκλεισε πονηρά το μάτι. Χαμογέλασα και τον αγκάλιασα εγκάρδια.

Τον παρακολούθησα να κατευθύνεται με αποφασιστικότητα προς το κατώφλι της Μαρκέλλας. Στάθηκε παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και χτύπησε ήρεμα, αλλά δυνατά την πόρτα. Η πόρτα άνοιξε, ένα μουντό φως, φως κεριών φώτισε το κατώφλι. Δεν διέκρινα εκείνη. Εκείνος μπήκε και η πόρτα έκλεισε.

Έστριψα ένα τσιγάρο και το κάπνισα αργά, απολαυστικά κάτω από τη φυλλωσιά ενός πλατάνου που με προστάτευε -κατά το δυνατόν- από τη βροχή. Από το σπίτι της Μαρκέλλας δεν ακουγόταν το παραμικρό. Έσβησα το τσιγάρο και πήρα τον δρόμο πίσω για το σπίτι μου. Η κούραση της ημέρας και η ένταση της νύχτας δε μου άφησε περιθώρια για πολλές σκέψεις πλάγιασα δίπλα στη ζεστασιά της ξυλόσομπας και αποκοιμήθηκα.

…

Κοιμήθηκα βαθιά, ασυνήθιστα βαριά. Ξύπνησα απότομα από βίαια χτυπήματα στην πόρτα μου. Αλλόφρονες χωρικοί, φώναζαν και χειρονομούσαν με ένταση. Μιλούσαν ή μάλλον έσκουζαν όλοι μαζί έντρομοι. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Μόνο ότι επρόκειτο για τον Αντώνη. Ντύθηκα βιαστικά και βγήκα μαζί τους στον δρόμο. Με οδηγούσαν, σχεδόν με έσερναν, προς την πλατεία του χωριού. Κάτω από το μεγάλο γέρικο πεύκο διέκρινα τον Αντώνη, ημίγυμνο, κουλουριασμένο σε εμβρυακή στάση. Έτρεξα πανικόβλητος κοντά του. Ήταν κάθιδρος κι έτρεμε σα να είχε πυρετό. Από τα μισάνοιχτα χείλη του έτρεχε αφρισμένο σάλιο και τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα, γεμάτα τρόμο, λες και είχε συναντήσει τον πιο αποτρόπαιο δαίμονα.

Προσπάθησα να τον συνεφέρω, με απαλά χτυπήματα στα μάγουλα. Του μίλαγα και τον ρωτούσα τι συνέβη, μα εκείνος απαντούσε με κάτι ασυνάρτητες, άναρθρες κραυγές, με ψευδίσματα και ακατάληπτους ήχους. Άρπαξα το πρόσωπό του στα χέρια μου και το έστρεψα έτσι ώστε να συναντήσω απευθείας τα μάτια του.

‘Τι έγινε, Αντώνη;’

‘Μακριά…μακριά…’ ήταν οι μόνες λέξεις που κατάφερα να ξεδιαλύνω από το παραλήρημά του.

Οι συγχωριανοί του με τράβηξαν βιαία και με ρώτησαν τι συνέβη. Δεν ήθελα να τους πω. Αλλά ήταν τέτοια η πίεσή τους που αναγκάστηκα να τους διηγηθώ ότι ήξερα για το προηγούμενο βράδυ. Μόλις άκουσαν την ιστορία μου, έτρεξαν όλοι μαζί κατά το σπίτι της Μαρκέλλας. Γύρισα να δω τον Αντώνη. Είχε γίνει άφαντος. Με όση δύναμη είχα έτρεξα πίσω από τους αλαφιασμένους χωρικούς. Φοβόμουν για κάτι χειρότερο που μας απειλούσε.

Ένα τσούρμο από δαύτους στέκονταν έξω από την πόρτα της και τη βροντούσαν με πάταγο. Η πόρτα δεν άνοιγε. Τότε δυο γεροδεμένοι άντρες έπεσαν με ορμή πάνω της και την έσπασαν. Έτρεξα γρήγορα να προλάβω το κακό. Όμως το σπίτι ήταν έρημο. Καμιά ένδειξη παρουσίας. Η φωτιά τρεμόπαιζε στο τζάκι, έτοιμη να σβήσει. Στο τραπέζι, στο κέντρο του μοναδικού δωματίου του σπιτιού, ένα κερί από ώρα σβησμένο κι ένα ανοιχτό βιβλίο. Γύρω στους τοίχους ράφια γεμάτα βιβλία. Πλησίασα. Παράξενα βιβλία. Γραμμένα σε μια γλώσσα αλλόκοτη. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω με καμιά γνώση μου την προέλευση της. Κοίταζα μια-μια τις ράχες τους και μου φαινόταν σαν σκόρπια σύμβολα ατάκτως ερριμένα. Κανένα νόημα.

‘Δάσκαλε’ φώναξε κάποιος. ‘Κοίτα εδώ. Τι είναι αυτό;’

Η σελίδα του ανοιχτού βιβλίου πάνω στο τραπέζι ήταν άλλη μια τρομακτική έκπληξη. Μια μεγάλη φωτογραφία ενός αποκρυφιστικού συμβόλου κι από κάτω κάτι γραμμένο στην ίδια αλλόκοτη, άγνωστη σε μένα γλώσσα.

‘Μάγισσα! Μάγισσα!’, φώναζε το αλαφιασμένο πλήθος. Ξεχύθηκαν έξω στους μικρούς δρόμους του χωριού εξαγριωμένοι. Έψαξαν μέρες για την Μαρκέλλα. Είχε εξαφανιστεί. Το ίδιο και ο Αντώνης. Εγώ έψαχνα για τον φίλο μου. Αδιαφορούσα για την ‘μάγισσα’. Πήγα σε κάθε πιθανό μέρος. Σε κάθε προσωπική του ερημιά. Όπου ήξερα ότι του άρεσε να απομονώνεται. Πουθενά.

Κι όμως. Σε μένα έλαχε, και πάλι ο κλήρος να τον ανακαλύψω. Ήταν 7 ημέρες μετά τα συμβάντα. Περπατούσα μόνος στο μονοπάτι που οδηγούσε στην κορυφή του βουνού. Οι χωρικοί είχαν αλλάξει στάση. Δεν ήταν πια εγκάρδιοι και φιλικοί μαζί μου. Όταν εμφανιζόμουν στο καφενείο, έβλεπα την ενόχληση και την απέχθεια στο πρόσωπό τους. Με απέφευγαν και όταν τους χαιρετούσα εκείνοι απευθύνονταν στον διπλανό τους για να μιλήσουν τάχα για κάποιο πρόβλημα στα χωράφια τους, λες και μόλις τότε το είχαν ανακαλύψει. Μετά από δυο-τρεις τέτοιες προσπάθειες σταμάτησα να κατεβαίνω στην πλατεία. Έπαιρνα τις ερημιές. Αφενός έχοντας μια κρυφή ελπίδα ότι θα εντόπιζα τον Αντώνη. Αφετέρου γιατί δεν άντεχα τα καχύποπτα βλέμματα και την εχθρότητα των πρώην φίλων.

…

Υπήρχε μια στροφή στο μονοπάτι για το βουνό όπου ο δρόμος σχεδόν χανόταν. Με δυσκολία ένας άνθρωπος μπορούσε να περάσει ανάμεσα στα βράχια και μια όχι ιδιαίτερα βαθιά, αλλά σίγουρα απόκρημνη και επικίνδυνη χαράδρα απλωνόταν από κάτω. Κοίταξα με δέος στο βάθος της και διέκρινα με δυσκολία, μια σκούρα ογκώδη μάζα. Κατέβηκα με ιδιαίτερη προσπάθεια και προσοχή τα άγρια βράχια, στηριζόμενος σε ακανθώδεις θάμνους και πέτρες. Πλησίασα και διαπίστωσα πως επρόκειτο για ένα ακίνητο ανθρώπινο σώμα. Η πλάτη του ήταν γυρισμένη προς το μέρος μου. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Με υπεράνθρωπη προσπάθεια νίκησα τον φόβο μου, έπιασα το χέρι του και γύρισα το σώμα προς το μέρος μου. Τα νεκρά μάτια του Αντώνη καρφώθηκαν στα δικά μου. Γεμάτα ακόμη με τον ίδιο άφατο τρόμο, όπως τότε που τα αντίκρισα κάτω από το γέρικο πεύκο της πλατείας εκείνο το μοιραίο πρωινό.

Ο παπάς δεν δέχτηκε να τον θάψει στο κοιμητήριο της εκκλησίας. Τον παραχώσαμε σε μια γωνιά έξω από τον περίβολο του νεκροταφείου. Στην κηδεία δώσαμε το παρών μόνον εγώ, ο νεκροθάφτης, που για ένα φλασκί τσίπουρο δεν είχε αντίρρηση να κάνει ό,τι του ζητούσα, και ο γιατρός από τη διπλανή κωμόπολη τον οποίο φώναξα για να διαπιστώσει τον θάνατό του.

Κανείς από το χωριό, κανείς από τους ανθρώπους που τόσο αγάπησαν κάποτε τον Αντώνη, δεν δέχτηκε να παραστεί στην ιδιωτική και τόσο θλιβερή κηδεία του. Όλοι φοβόντουσαν ότι η μάγισσα τον είχε βρικολακιάσει. Η σωρός του ήταν ανίερη και αποκρουστική. Και μόνον το γεγονός ότι ήταν θαμμένος εκεί κοντά τους προκαλούσε τρόμο και με πολύ μεγάλη δυσκολία και απειλές για προσφυγή στη δικαιοσύνη κατάφερα να αποσπάσω τη συναίνεσή τους για την ταφή. Το μόνο κτέρισμα που τον συνόδευσε στην αιώνια κατοικία του ήταν το αγαπημένο του μενταγιόν με τη γοργόνα, που του είχε χαρίσει η μακαρίτισσα η μάνα του. Το μόνο εφόδιο του για το ταξίδι…

Το καλοκαίρι έληξε η σύμβασή μου ως αναπληρωτή. Έφυγα από το χωριό. Κανείς δε με αποχαιρέτησε. Κανείς δε μου μιλούσε από τη μέρα των τραγικών γεγονότων. Ακόμη και τα παιδιά στην τάξη έδειχναν φοβισμένα και επιφυλακτικά. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πως εκείνος ο παράδεισος, μέσα σε μια νύχτα μετατράπηκε σε κόλαση.

…

Πέρασαν επτά χρόνια από τότε. Δεν μπόρεσα ποτέ να ξεχάσω αυτή την αλλόκοτη ιστορία. Εφιάλτες στοίχειωναν τον ύπνο μου και μια ανεκπλήρωτη υποχρέωση προς τον Αντώνη δε μ’ άφηνε να ησυχάσω. Ένοιωθα υπεύθυνος για τον θάνατό του και δεν μπορούσα να το ξεπεράσω. Το φθινόπωρο που μας πέρασε έλαβα τις αποφάσεις μου.

Σηκώθηκα νωρίς το πρώτο Σάββατο του Οκτώβρη . Πήρα το πρωινό ΚΤΕΛ. Ύστερα από εφτά ώρες δρόμο έφτασα στην επαρχιακή πόλη. Μετά το τοπικό λεωφορείο, άλλη μια ώρα για το χωριό. Ήταν σούρουπο όταν αποβιβάστηκα στην πλατεία. Όλοι ήταν στο μοναδικό καφενείο. Ανέμελοι έπιναν τσίπουρα, έπαιζαν χαρτιά και τάβλι και έλεγαν χωρατά και κουτσομπολιά.

Όταν εμφανίστηκα μπροστά τους κοκάλωσαν. Κάθε συζήτηση διεκόπη. Όλοι είχαν καρφώσει το βλέμμα τους πάνω μου σα να έβλεπαν έναν παλιό εφιάλτη.

‘Μη με κοιτάτε, έτσι’ φώναξα. ‘Για εκείνον γύρισα. Ήρθα να τον βγάλω’…

Σα να μη με είχαν ακούσει καθόλου γύρισαν τις πλάτες και συνέχισαν τις ασχολίες και τις συζητήσεις τους από εκεί που τις είχαν διακόψει. Στεκόμουν απελπισμένος μπροστά στοπ καφενείο, αλλά κανείς δε με κοιτούσε. Κανείς δε μου έδινε σημασία. Λες και δεν υπήρχα. Λες και δεν είχα σώμα, φωνή, ύπαρξη. Ένα φάντασμα που δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτό από κανένα.

Κοιμήθηκα λίγες ώρες και ανήσυχα στην αυλή του ερειπωμένου πια σπιτιού, εκεί όπου κάποτε έμενε η Μαρκέλλα. Εκεί όπου ξεροστάλιαζε ο Αντώνης πριν και αφού ρίξει τα ανώνυμα ποιήματά του κάτω από την πόρτα της. Χιλιάδες δαίμονες στοίχειωσαν τη νύχτα μου. Αχάραγα σηκώθηκα και τράβηξα για το σπίτι του νεκροθάφτη. Έχοντας υπόψη την αδυναμία του, είχα στην τσέπη ένα φλασκί τσίπουρο. Χτύπησα. Η ποντικίσια μορφή του εμφανίστηκε στην πόρτα.

‘Ήρθα για να τον βγάλουμε’ του είπα και πρότεινα το χέρι μου με το τσίπουρο.

Με κοίταξε σκοτεινά. Πήρε το φλασκί ήπιε μια μεγάλη γουλιά. Μπήκε για λίγο στο σπίτι και εμφανίστηκε ξανά ύστερα από λίγο με το φτυάρι του στο χέρι.

…

Δεν ήταν πολύ βαθιά χωμένος ο Αντώνης. Σε λίγα λεπτά ακούστηκε ο κτύπος του φτυαριού πάνω στην φτωχική, σάπια κάσα. Ο νεκροθάφτης καθάρισε τα χώματα και ανέβηκε. Κατέβασε άλλη μια μεγάλη γουλιά αλκοόλ και ύστερα μου έδειξε τον τάφο σιωπηλά. Η υπόδειξη ήταν σαφής. Εγώ έπρεπε να ανοίξω το φέρετρο.

Πλησίασα διστακτικά. Κατέβηκα στο ρηχό σκάμμα. Τράβηξα το σάπιο, σκουληκιασμένο καπάκι. Ξεκαρφώθηκε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Το πέταξα πίσω. Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα.

Μέσα δεν αντίκρισα παρά μόνον ένα μαυρισμένο, γλιτσιασμένο μενταγιόν με τη μορφή μιας γοργόνας.

ΑΔΕΙΕΣ ΜΕΡΕΣ

2011-01-08T13:27:00.004+02:00

Κάθε πρωί είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας σου ζωής. Σηκώνεσαι όσο νωρίτερα μπορείς να αδράξεις την πρωινή αύρα.
Η σκιά σε τραβάει από το πόδι πίσω στα σκεπάσματα. Σου ψιθυρίζει σκοτεινές συμβουλές στ’ αυτί:
‘Που πας; Μείνε. Γιατί να ξυπνήσεις σήμερα;’
Κοιτάς από το παράθυρο τη μουντή μέρα. Βρέχει και κάνει κρύο και καταλαβαίνεις ότι είναι κάτι εκεί έξω που σε απειλεί. Ανακατεύεις αδιάφορα τον ζεστό καφέ και ανάβεις τσιγάρο.
Οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν σαν παλιές φωτογραφίες και δεν είσαι σίγουρος πια αν υπήρξες πριν, αν γεννήθηκες σήμερα ή αν είσαι ακόμη στη μήτρα και όλα τούτα δεν είναι πάρα ένα όνειρο.
Έξω η πόλη ξυπνάει με θόρυβο, αλλά δε σε νοιάζει γιατί δεν υπάρχει τίποτα δικό σου. Τίποτα να σε περιμένει. Ούτε μια καλή ή μια κακή στιγμή.
Ένα μόνιμο λυκόφως όπου διακρίνεις σκιές και περιγράμματα ποτέ όμως ξεκάθαρα πρόσωπα, πράγματα χαρακτηριστικά.
Το ράδιο παίζει τα ίδια χιλιοακουσμένα τραγούδια, που κάποτε σου άρεσαν, αλλά τώρα τα βρίσκεις αφόρητα βαρετά. Κλείνεις το ράδιο. Η σιωπή εκκωφαντική. Ο ήχος της χτυπάει σαν κομπρεσέρ τα μηλίγγια σου.
Αρνείσαι να κάνεις οτιδήποτε. Αρνείσαι ότι υπάρχεις. Δεν μπορεί… όλα είναι ένας εφιάλτης. Σε λίγο θα ξυπνήσεις και όλα αυτά θα έχουν διαλυθεί. Μια νέα ηλιόλουστη μέρα θα σε περιμένει, γεμάτη νέες συγκινήσεις, καλές και κακές στιγμές, καινούργια τραγούδια, έρωτες, ευκαιρίες…
Κάθε πρωί είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας σου ζωής. Σηκώνεσαι όσο νωρίτερα μπορείς να αδράξεις την πρωινή αύρα.
Η σκιά είναι δίπλα σου. Σε αγκαλιάζει τρυφερά και ψιθυρίζει στο αυτί σου λυτρωτικές συμβουλές: ‘Πού πας; Μείνε στην αγκαλιά μου. Γιατί να ξυπνήσεις σήμερα; Γιατί καν να ξυπνήσεις ξανά;’…

Ο πρωθυπουργικός εκβιασμός και μια απάντηση

2010-10-26T21:00:00.002+03:00

Ασχολούμαι αρκετά χρόνια με τα πολιτικά της χώρας. Μπορώ να παραδεχτώ ότι υπήρξαν πρωθυπουργοί που κινδυνολογούσαν. Ακόμη και κάποιοι που εμμέσως εκβίαζαν το εκλογικό σώμα. ‘Η εμείς η το χάος’. Είναι η πρώτη φορά όμως που βλέπω πρωθυπουργό, που ευθέως και ανερυθρίαστα, από τηλοψίας, απειλεί τον λαό ότι στην περίπτωση που δεν του δώσει πλειοψηφία σε αυτοδιοικητικές εκλογές θα οδηγηθεί στην καταστροφή.
Δεν ήταν μόνον θλιβερή, αλλά και βαθύτατα αντιδημοκρατική, η εικόνα που παρουσίασε, ο Έλληνας πρωθυπουργός στην χθεσινή διακαναλική συνέντευξη, η οποία σημειωτέον, με δική του πρωτοβουλία πραγματοποιήθηκε.
Μέχρι πριν μια –δυο εβδομάδες ο κύριος Παπανδρέου, διακήρυσσε επιμόνως, ότι οι νοεμβριανές εκλογές αφορούν μόνον στην τοπική αυτοδιοίκηση, καθώς και στην κρίση των πολιτών για τον νέο αυτοδιοικητικό σχήμα του ‘Καλλικράτη’. Αρνιόταν πεισματικά την πρόκληση σύσσωμης της αντιπολίτευσης, η οποία έδινε δημοψηφισματικό χαρακτήρα στις εκλογές, ώστε ο λαός να εκφράσει την αντίθεσή του στο Μνημόνιο. Αυτό που μεσολάβησε τις τελευταίες ημέρες, ώστε ο κύριος Παπανδρέου, να κάνει στροφή 180 μοιρών –όπως του είναι ιδιαίτερα προσφιλές- δεν ήταν τίποτα άλλο παρά τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, που έδειχναν καθαρά την οργή και την αντίθεση των Ελλήνων στην πολιτική του κυβερνώντος κόμματος.
Όταν ένας ολόκληρος λαός αντιτίθεται στις αποφάσεις της κυβέρνησης, που μόλις πριν ένα χρόνο ανέδειξε με αυξημένη πλειοψηφία, ο κάθε υπεύθυνος πρωθυπουργός δεν έχει παρά δυο επιλογές. Η μια είναι να συμμορφωθεί με τη λαϊκή βούληση. Η άλλη –στην περίπτωση που είναι πεπεισμένος ότι έχει δίκιο και ο λαός παρασύρεται από καταστροφικές σειρήνες- να διακηρύξει ότι εμμένει στην πολιτική του, ότι αδιαφορεί για το όποιο πολιτικό κόστος, και ότι το ορθό ή το λάθος των επιλογών του θα κριθεί στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Όταν αντιθέτως παρουσιάζεται στα ΜΜΕ, οδυρόμενος, αξιολύπητος, παρακαλώντας και απειλώντας το εκλογικό σώμα είναι προφανές ότι παραπαίει, δεν έχει καμιά βεβαιότητα για τον δρόμο που χαράζει και αυτό είναι η μόνη σίγουρη πορεία για να καταποντιστεί τη χώρα.
Για ακόμη μια φορά, διαβεβαίωσε τον ελληνικό λαό ότι δε θα γίνουν άλλες περικοπές από τους εργαζόμενους, τη στιγμή που όλοι οι εγχώριοι και διεθνείς αναλυτές διαβεβαιώνουν ότι θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα ώστε η χώρα μας να επιτύχει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι του κατοχικού στρατού στον οποίο την παρέδωσε η εξωνημένη πολιτική της ηγεσία. Μήπως ο ‘σοσιαλιστής’ πρωθυπουργός εννοεί ότι τα πρόσθετα μέτρα θα αφορούν στο μεγάλο κεφάλαιο; Στην πλουτοκρατία; Σ’ αυτούς που χρόνια τώρα καρπώνονται την υπεραξία της εργασίας του λαού; Αν είναι έτσι γιατί δεν μας το λέει ευθέως. Δε θα χρειαζόταν τότε να θέτει διλήμματα. Σύσσωμα τα λαϊκά στρώματα θα τάσσονταν στο πλευρό του.
Είναι όμως ηλίου φαεινότερον ότι ο κύριος Παπανδρέου ψεύδεται για ακόμη μια φορά. Αποκρύπτει τη λαίλαπα που θα ακολουθήσει μετά τις εκλογές και θα έχει στόχο και πάλι τους χαμηλόμισοθυς και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Προσδοκά στην στήριξη της πολιτικής του από εκείνους ακριβώς που προτίθεται να φορτώσει με νέα δυσβάσταχτα βάρη.
Και γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν πείθει πλέον. Γι αυτό και απειλεί. Απειλεί ουσιαστικά τους δικούς του ψηφοφόρους, που σκέπτονται να αντιδράσουν σε μια πρωτοφανή, οικονομικά ακροδεξιά πολιτική, δια της καταψήφισης των επίσημων υποψηφίων του κυβερνώντος κόμματος.
Απειλεί με πρόωρες εκλογές, αστάθεια και επιστροφή του φάσματος της χρεοκοπίας. Αν όμως ο πρωθυπουργός αισθανόταν την ανάγκη να καταστήσει συνένοχο τον ελληνικό λαό στις αντιλαϊκές αποφάσεις του, δε χρειαζόταν να τις συνδέσει με τις αυτοδιοικητικού χαρακτήρα εκλογές του Νοέμβρη. Θα μπορούσε κάλλιστα να προκηρύξει δημοψήφισμα ούτως ώστε να πάρει μια και καλή την απάντηση για την τυχάρπαστη πολιτική του. Είναι, όμως, πολύ άβουλος, πολύ δειλός και πολύ μοιραίος για να φερθεί σαν υπεύθυνος ηγέτης. Προτιμά να θολώνει τα νερά, όπως προφανώς τον δασκαλεύουν οι υπερπόντιοι εργοδότες του.

Κάποια, ανεύθυνη και ανυποψίαστη οπαδός της κυβέρνησης, που –μάλλον με αυτά τα κριτήρια- τοποθέτησαν ως υφυπουργό παιδείας (!!!!) μας πληροφόρησε, μέσω των ‘αντικειμενικών’ δελτίων ειδήσεων, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι ένας συνηθισμένος πρωθυπουργός. Είχε δίκιο. Όσο θυμάμαι τις πολιτικές εξελίξεις και όσο έχω μελετήσει την ιστορία, δεν βρίσκω άλλο πρωθυπουργό της νεώτερης (τουλάχιστον) Ελλάδας που επισήμως και δια της υπογραφής του να παραχώρησε τη διοίκηση της χώρας σε ξένη κατοχή. Ο φασίστας Μεταξάς, όταν οι Ιταλοί επέδωσαν το γνωστό τελεσίγραφο, απήντησε ΟΧΙ. Ο εθνικόφρων Κορυζής, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα προτίμησε να αυτοκτονήσει παρά να βάλει την υπογραφή του στην επίσημη πράξη παράδοσης της χώρας στον κατακτητή. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο μόνος πρωθυπουργός που οικειοθελώς και σε κατάσταση ειρήνης παρέδωσε την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας σε ‘στρατό’ κατοχής. Ίσως λόγω της ‘σοσιαλιστικής’ του παιδείας….

Σε λίγες ημέρες έχουμε εκλογές. Μολονότι πάντα συμμετείχα στις τοπικές εκλογές, εν αντιθέσει με τις εθνικές, διότι θεωρώ ότι η εκλογή των τοπικών αντιπροσώπων μας είναι απείρως σημαντικότερη του εθνικού εκλογικού καρναβαλιού, είναι η πρώτη φορά που θα απέχω, και καλώ και όλους τους Έλληνες να απέχουν από αυτή την οπερέτα, που από μόνοι τους οι πολιτικοί μετέτρεψαν σε δημοψήφισμα για την αποδοχή ή μη του αυτονόητου. Καλώ τους πάντες σε αποχή στέλνοντας το μήνυμα σ’ έναν εκβιαστή πρωθυπουργό ότι δεν καταθέτουμε τα όπλα στα πόδια των ξένων κατακτητών. Αν αυτός είναι εξωνημένος υπάρχει και ο κυρίαρχος λαός που μπορεί και ΘΑ αντισταθεί.
Κύριε Παπανδρέου, πάρε το αποτυχημένο τσίρκο σου και γύρνα στην πατρίδα σου. Όλο και κάποια θέση θα σου βρουν οι πάτρωνες σου. Ο λαός δεν εκβιάζεται!

Μια φορά κι έναν καιρό η Ευρωπαϊκή Ένωση…

2010-05-24T19:29:00.010+03:00

Με αφορμή την οικονομική κρίση και τον εξαναγκασμό της Ελλάδας να καταφύγει στην ελεημοσύνη των ευρωπαίων εταίρων της για ν’ αποφύγει την πτώχευση, γίναμε μάρτυρες μιας αρνητικής συμπεριφοράς από κάποιους ευρωπαίους πολιτικούς και ιδιαίτερα της κυρίας Μέρκελ, συμπεριφορά που μας ξένισε και κακοφάνηκε. Πολλοί Έλληνες, αλλά κι ευρωπαίοι πολίτες, κατέκριναν την κυρία Μέρκελ, για την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος. Είπαν ότι φέρθηκε με άθλιο τρόπο απέναντι σε μια φίλη και σύμμαχη χώρα, ότι αντιμετώπισε με αυτοκρατορική αλαζονεία ένα εμπερίστατο μέλος της Ένωσης (ανεξάρτητα από τις δικές του ευθύνες για την κατάσταση στην οποία έχει εμπεριέλθει), ακόμη - ακόμη ότι με τη χρονοτριβή της ενίσχυσε την αδιαλλαξία των διεθνών αγορών εις βάρος της Ελλάδας, αλλά και άλλων ευρωπαϊκών κρατών που αντιμετωπίζουν ή πρόκειται να αντιμετωπίσουν παρόμοιο πρόβλημα. Έφτασαν να την κατηγορήσουν ότι με τη στάση της έβαλε σε κίνδυνο το ίδιο το ευρωπαϊκό νόμισμα στο οποίο στηρίζεται το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Είναι προφανές, σε όποιον αρέσκεται να μη μένει στην επιφάνεια, αλλά να εμβαθύνει στα γεγονότα, ότι οι κατηγορίες αυτές προς την κυρία Μέρκελ είναι ανυπόστατες και άδικες. Και είναι ανυπόστατες διότι η πρωθυπουργός της Γερμανίας, έκανε αυτό ακριβώς και στον χρόνο που έπρεπε ώστε να προασπίσει τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα και να εξαναγκάσει την Ελλάδα να δεχθεί με τους πιο επαχθείς όρους την ελεημοσύνη του ισχυρότερου μέλους της Ένωσης. Το οικονομικό όφελος της Γερμανίας είναι εξόφθαλμο. Τίθεται, όμως το ερώτημα, κατά πόσο μια τέτοια συμπεριφορά συνάδει με την λεγόμενη αλληλεγγύη που θα όφειλαν να επιδεικνύουν μεταξύ τους τα μέλη μιας Ένωσης τέτοιας εμβέλειας και με τόσο μακρόπνοους στόχους. Αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα, ότι το θέμα αγγίζει πλέον τα όρια της ηθικής και ξεφεύγει εντελώς από τη ρεαλιστική πολιτική που ασκεί κάθε έθνος για να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του.

Στην ουσία λοιπόν, η κύρια Μέρκελ, κατηγορείται ότι χρησιμοποιεί την Ένωση κατά το δοκούν και πάντα με τρόπο που να βγαίνει κερδισμένη η χώρα της. Αυτό είναι μεν φυσιολογικό, για κάποιους όμως, είναι ανήθικο. Δεν ξέρω πόσο ονειροπόλος και ρομαντικός μπορεί να είναι ο καθένας μας, ασφαλώς όμως, δεν μπορεί να είναι τόσο αιθεροβάμων ώστε να φαντασιώνεται την ύπαρξη ενός ομοσπονδιακού υπερκράτους, του οποίου η κεντρική κυβέρνηση φροντίζει ισότιμα τα συνιστώσα μέλη χωρίς διακρίσεις. Μια τέτοια συμπεριφορά θα προϋπέθετε πράγματα που ούτε κατά διάνοια δεν ισχύουν στην περίπτωσή μας:

Θα προϋπέθετε μια Ευρώπη που έχει προχωρήσει πέρα από την επιφανειακή και αγοραία συμφωνία για οικονομική συνεργασία, σε μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη ενοποίηση. Θα είχε δηλαδή πετύχει μια ένωση πολιτική, μια ισχυρή ομοσπονδία κρατών, με κεντρική κυβέρνηση, αναλογικά και ισότιμα συγκροτημένη από εκπροσώπους όλων των μελών της. Μια κυβέρνηση που θα αποφάσιζε με γνώμονα το γενικό καλό όλης της Ένωσης χωρίς να διαχωρίζει τα κράτη σε πρώτης και δεύτερης ταχύτητας εταίρους. Που θα ψήφιζε νόμους ομοσπονδιακούς, με γενική ισχύ για όλους. Νόμους που θα στόχευαν στην ευνομία και σωστή λειτουργία όλου του σώματος. Θα θέσπιζε κανόνες που θα έπρεπε να γίνονται απ’ όλους σεβαστοί, αλλά θα αναλάμβανε και την υποχρέωση να ακούει και να σέβεται τα αιτήματα όλων των πολιτών της, από όποια γωνιά της ομοσπονδίας κι αν προέρχονταν.

Θα προϋπέθετε μια Ευρώπη των λαών και όχι των πολυεθνικών και των τραπεζών. Μια Ευρώπη που θα έκλεινε οριστικά την πόρτα της στις διεθνείς ‘αγορές’ (αυτός είναι ο ευφημισμός που χρησιμοποιείται πλέον ευρέως για να χαρακτηρίσει τους διεθνείς κερδοσκόπους) και στα αθέμιτα παιχνίδια τους. Θα ποινικοποιούσε την απληστία και την οικονομική ασυδοσία με αυστηρότατες ποινές, που θα ξεκινούσαν από μεγάλα πρόστιμα και θα έφταναν μέχρι και τη δήμευση της περιουσίας εκείνων των επιχειρήσεων που δε θα πειθαρχούσαν. Οι τιμωρίες θα εφαρμόζονταν επί των ενόχων αδιακρίτως και η ιδιωτική πρωτοβουλία εάν ήθελε την κερδοφορία θα αποδεχόταν πρώτα τους κοινωνικούς κανόνες που οι λαοί θα της επέβαλαν.

Μια τέτοια Ευρωπαϊκή Ένωση θα προάσπιζε τα δικαιώματα των πολιτών της, στην ελευθερία, στην εργασία, στην ασφάλεια, στις κοινωνικές παροχές. Θα ήταν αδέκαστη κι αταλάντευτη στον αγώνα της για την ευτυχία των λαών της. Κανείς εσωτερικός ή εξωτερικός εχθρός της δημοκρατίας και της λαϊκής βούλησης δεν θα μπορούσε να προκαλέσει πρόβλημα στην Ένωση.

Θα χάραζε εξωτερική πολιτική με βάση τις παγκόσμιες αξίες της Δικαιοσύνης, του ανθρωπισμού (και πρωτίστως του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής) και της ειρηνικής συνύπαρξης με όλα τα έθνη του κόσμου και δε θα έτρεχε ασμένως, σαν κομπάρσος, άθλιος χειροκροτητής πίσω από τις σκόνες που αφήνει στο πέρασμά της η αμερικανική υπερδύναμη. Θα ξεκαθάριζε στην αλαζονική υπερατλαντική αυτοκρατορία και στους μηχανισμούς ελέγχου της, ότι έχει δική της πολιτική, ότι δε δέχεται να συμμετάσχει σε βομβαρδισμούς αθώων πολιτών, σε δολοφονίες παιδιών, σε ισοπεδώσεις κρατών και λεηλασίες πολιτισμών. Ότι είναι πρόθυμη να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ, στην ειρηνική επίλυση κάθε παγκόσμιου προβλήματος, αλλά πάντα με γνώμονα τις ανθρωπιστικές αρχές οι οποίες προκύπτουν από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό αιώνων και που με τόσο αίμα (μέσα από τη συνεχή πάλη εναντίον της βαρβαρότητας) σ’ αυτή την ήπειρο στερεώσαμε έστω κι αν χρειάστηκε πολλές φορές να φάμε τις ίδιες μας τις σάρκες και να διαπράξουμε απίστευτες θηριωδίες. Με τους ίδιους όρους θα πρότεινε και την οικονομική συνεργασία μεταξύ των δυο Ενώσεων, προς όφελος του συμφέροντος και των δυο λαών.

Μια τέτοια Ένωση, θα φρόντιζε να ενισχύσει τη βοήθεια της στις οικονομικά αδύναμες χώρες του τρίτου κόσμου. Αντί να μαζεύει στα εδάφη της καραβιές εξαθλιωμένων προσφύγων μόνο και μόνο για να εκμεταλλευτεί με τόση χυδαιότητα την ανάγκη τους και ν’ αποκτήσει φτηνό εργατικό δυναμικό, θα λειτουργούσε ως πραγματικός οικονομικός γίγαντας, επενδύοντας κεφάλαια στις χώρες αυτές, χωρίς να θέτει αποικιοκρατικούς όρους και ν’ απαιτεί ανήθικα υπερκέρδη μέσω των διεφθαρμένων και διαπλεκόμενων κυβερνήσεων με τις οποίες θα συναλλασσόταν. Με διαφάνεια και υγιείς οικονομικά κανόνες θα βοηθούσε στην ανάπτυξη των φτωχών χωρών εξασφαλίζοντας αφ’ ενός πρόοδο για αυτές αφ’ ετέρου θεμιτά και νόμιμα κέρδη για την ίδια.

Μια πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση, θα ήταν τόσο ευαισθητοποιημένη στα θέματα του περιβάλλοντος ώστε να μη περιφέρει σαν άστεγη πόρνη την οικολογική της ανησυχία για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των λαών της. Αντί να αναλώνεται σε ατελεύτητα πλούσια δείπνα στις διάφορες πρωτεύουσες του κόσμου με πρόσχημα τις συζητήσεις για το παγκόσμιο κλίμα που διαρκώς ανακυκλώνονται και ουδέποτε τελεσφορούν, θα χτύπαγε το χέρι στο τραπέζι απέναντι σε εκείνες τις δυνάμεις που αδιαφορούν για την καταστροφή του πλανήτη μας και θα απαιτούσε η άποψή της να γίνει σεβαστή.

Ακόμη μια Ένωση αληθινή, παρά την ομοσπονδιακή της κεντρική κυβέρνηση, θα φρόντιζε να προασπίσει και να αναδείξει τη διαφορετικότητα της κουλτούρας ενός εκάστου μέλους της, αντί να προσπαθεί να τις ομογενοποιήσει (δηλαδή κιμαδοποιήσει στη μεγάλη κρεατομηχανή της παγκοσμιοποίησης) διότι θα αποδεχόταν το προφανές, ότι δηλαδή ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι τόσο σπουδαίος ακριβώς επειδή κάθε λαός της Ευρώπης έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και προσέφερε εξίσου με τις δικές του πρώτες ύλες στη διαμόρφωση αυτού του πολιτισμού. Θα φρόντιζε λοιπόν, η περί ης ο λόγος ένωση, να διακηρύξει παντού ότι το κάθε μέλος της δικαιούται (για να μην πω οφείλει) να κρατήσει αναλλοίωτα τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα μέλη έτσι ώστε να επιτευχθεί η αληθινή πολύ-πολιτισμικότητα η οποία ασφαλώς δε συνεπάγεται τη δια της βίας αφομοίωση σ’ ένα χωνευτήρι πολιτισμών. Η όποια ζύμωση και αλληλεπίδραση ανάμεσα στις κουλτούρες πρέπει να γίνεται φυσικά κι όχι εξαναγκαστικά διότι μόνον τότε το αποτέλεσμα είναι υγιές, συνενώνει τους λαούς σε κοινά ιδεώδη και δεν οπλίζει τα κανόνια της μισαλλοδοξίας και του εθνικισμού.

Υπάρχει, λοιπόν περιθώριο για μια τέτοια Ευρωπαϊκή Ένωση; Θεωρώ ότι προς το παρόν όχι. Οι συνθήκες δεν φαίνεται ότι έχουν ωριμάσει σ’ αυτόν τον βαθμό. Παρά τις διάφορες φωνές σημαντικών ανθρώπων στην Ευρώπη, που αφυπνίζονται και βλέπουν ότι αυτό το μόρφωμα που κατ’ ευφημισμόν ονομάζουμε Ε.Ε., είναι μια χαλαρή κοινότητα, που ελάχιστα έως καθόλου ενδιαφέρεται για την προαγωγή του πολιτισμού μένοντας μόνον σε αγοραίες συναλλαγές οικονομικών συμφερόντων το γενικό κλίμα δεν επιτρέπει αισιοδοξία. Το αίτημα για μια κοινή, μεγάλη πατρίδα δεν είναι παρά το όραμα ορισμένων ονειροπόλων, που απλά ευχόμαστε να υλοποιηθεί σ’ ένα απροσδιόριστο μέλλον.

Κακώς λοιπόν κατηγορείται η κυρία Μέρκελ για τη συμπεριφορά της απέναντι στους αδύναμους αυτής της αγοραίας κοινότητας. Αυτός είναι ο ρόλος της κι αυτό οφείλει να κάνει. Σε μια Ευρώπη των Λαών και του Δικαίου, άνθρωποι σαν την κυρία Μέρκελ (και μαζί φυσικά τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών, των οποίων ο λόγος, εν έτει 2010, θυμίζει ακόμη μαυρογιαλούρειες εξαγγελίες περασμένων δεκαετιών) δεν θα έχουν καμιά θέση στην πολιτική. Θα είναι ξεπερασμένα ανδρείκελα, άλλων καιρών χωρίς ισχύ και γνώμη. Απολιθώματα δεινοσαύρων, που θα εκτίθενται στα μουσεία της πολιτικής σκέψης ως τρανά παραδείγματα προς αποφυγή. Ως άνθρωποι που είχαν τη δύναμη να κάνουν κάτι πολύ μεγάλο, αλλά προτίμησαν να μείνουν στο σκοτάδι, ως δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι…

ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΧΑΜΙΝΤΟΥΛΑΝ

2010-04-02T19:59:00.005+03:00

Πάνε δυο χρόνια που έγραψα αυτό το κείμενο. Με αφορμή, τότε, τον φριχτό θάνατο μιας νεαρής κοπέλας, μετανάστριας, στη χωματερή των Άνω Λιοσίων, ήθελα να επισημάνω τις άθλιες συνθήκες τις οποίες ως κράτος, αλλά και ως κοινωνία, επιφυλάσσουμε για τους ανθρώπους που εγκατέλειψαν τη χώρα τους, και αναζήτησαν μια καλύτερη ζωή, περισσότερες ευκαιρίες, σε μια...αναπτυγμένη χώρα του δυτικού, 'πολιτισμένου' κόσμου. Παραμονές Πάσχα και τότε...Το άρθρο προοριζόταν για μια τοπική εφημερίδα, αλλά λόγω πληθώρας ύλης δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Το είχα σχεδόν ξεχάσει, όταν ο τραγικός θάνατος ενός παιδιού, του Χαμιντουλάν, ήρθε να μου υπενθυμίσει, ότι στα δυο αυτά χρόνια που πέρασαν, όχι μόνον δεν βελτιώθηκε η εθνική μας αφασία, αλλά -αντιθέτως- βυθιστήκαμε ακόμη πιο βαθιά στην αθλιότητα της αδιαφορίας, της απανθρωπιάς και της ξενοφοβίας. Αφιερωμένο στον Χαμιντουλάν και σε όλους τους πρόσφυγες του κόσμου που πίστεψαν -οι δύστυχοι- στη συνέχεια του αρχαίου μας μεγαλείου:

ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ

Μέσα στο σύνηθες εορταστικό κλίμα της θεοσεβούς κατάνυξης και του πασχαλινού υπερκαταναλωτισμού στα ψιλά των ειδήσεων πέρασε ένα συγκλονιστικό γεγονός που αναδεικνύει την αηδιαστική υποκρισία της νεοελληνικής κοινωνίας.
Τραγικό θάνατο βρήκε μια 17χρονη μετανάστρια στη χωματερή των Άνω Λιοσίων, όταν συνεθλίβη από τις ρόδες ενός απορριμματοφόρου την ώρα που έψαχνε ανάμεσα στα σκουπίδια για κάτι φαγώσιμο. Η νεαρή κοπέλα ήταν έγκυος στον 7ο μήνα της κυήσεως και ανήκε στην...ομάδα των 300 περίπου ατόμων που ζουν πέριξ της χωματερής και συστηματικά αναζητούν τα προς το ζην μέσα στους τόνους των απορριμμάτων που παράγουμε εμείς οι υπόλοιποι καθώς πρέπει πολίτες.
Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο τραγικό ατύχημα λαμβάνει χώρα στον εν λόγω χώρο. Το ανησυχητικό όμως, είναι ότι κατά πάσα βεβαιότητα δεν θα είναι και η τελευταία.
Η είδηση αυτή τη φορά δεν προβλήθηκε ιδιαίτερα από τα κανάλια στα μεγάλα δελτία των 8. Θάφτηκε κάπου ανάμεσα στις προετοιμασίες για τον εορτασμό του Πάσχα, τη μεταφορά του αγίου φωτός και την άνοδο των τιμών των ζαρζαβατικών και των εριφίων. Προφανώς διότι οι καλοί δημοσιογράφοι και διευθυντές ειδήσεων δεν ήθελαν να χαλάσουν το κλίμα κατάνυξης της μεγάλης εβδομάδας και να ταράξουν την ιερή συγκίνηση των Ελλήνων που ως γνωστόν εξαγνίζονται και ανακαινίζονται θρησκευτικώς και ηθικώς, κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες παρακολουθώντας το θείο δράμα.
Και όταν υπάρχει ένα τόσο συγκινητικό θείο δράμα, τα άλλα, τα ανθρώπινα δράματα, μοιραία περνούν σε δεύτερο πλάνο. Τα φώτα συγκεντρώνονται στις μεγάλες εκδηλώσεις, όπου η παρουσία των επιφανών πολιτικών και των λαμπερών αστέρων της διασκέδασης, επιβάλλει την συσσώρευση όλης της προσοχής μας. Τα υπόλοιπα μένουν στο σκοτάδι.
Και θα πρέπει να ήταν ιδιαίτερα πυκνό το σκοτάδι στη χωματερή των Άνω Λιοσίων εκείνη τη μέρα, όταν μια ακόμη απόκληρος της ζωής πολτοποιήθηκε από τις τεράστιες ρόδες του απορριμματοφόρου, μαζί με το αγέννητο παιδί της. Κι αν υπήρχε μια υποψία φωτός, θα έπρεπε αυτόματα να διαταχθεί απόλυτη τοπική συσκότιση διότι το θέαμα θα ήταν πολύ ανατριχιαστικό και μακάβριο και ίσως προκαλούσε στομαχικές διαταραχές στους ευαίσθητους καταναλωτές και κατά συνέπεια μείωση της αγοραστικής κίνησης.
Το ίδιο ανατριχιαστικό και μακάβριο είναι φυσικά και το θέαμα μιας ομάδας ανθρώπων που τρέχουν καθημερινά ανάμεσα στα απορριμματοφόρα, περιμένοντας να αδειάσουν τη νέα τους ‘σοδιά’, η οποία ασφαλώς θα περιέχει κάτι που όσο άχρηστο ή επικίνδυνο κι αν φάνηκε σ’ εμάς, σ’ εκείνους μπορεί να φανεί χρήσιμο ή σωτήριο. Χαλασμένα ή ληγμένα τρόφιμα, ανακατεμένα με χημικά απόβλητα, τροφές ποτισμένες με χλωρίνη και άλλα απορρυπαντικά, είναι ασφαλώς ακατάλληλη τροφή για μας τους καθωσπρέπει πολίτες και για τα παιδιά μας. Όμως είναι ό,τι πρέπει για την...περίεργη, ‘μεταλλαγμένη’ φυλή των σκουπιδοφάγων, και μπορεί μια χαρά να αναθρέψει τα δικά τους παιδιά. Αυτοί άλλωστε δεν είναι σαν εμάς.
Είναι οι ξένοι. Είναι οι Άλλοι. Και πολύ τους είναι που καταδεχόμαστε να τους προσφέρουμε τα σαπισμένα απομεινάρια της δικής μας ευμάρειας, και να τους συντηρούμε στη ζωή χάρη σ’ αυτή την πατροπαράδοτη ελληνική φιλο-ξενία, την πολυδιαφημισμένη ανοχή μας απέναντι στον Άλλον.
Αυτή μας η αξιοσημείωτη ανθρωπιστική ευαισθησία σφυρηλατήθηκε ιδιαιτέρως στα χρόνια του ελεύθερου νεοελληνικού μας βίου, από το 1821 κι εντεύθεν, και στηρίχτηκε ως γνωστόν στους δυο πυλώνες της εθνικής μας ταυτότητας: αφενός στην ευθύνη που μας κληροδότησε η απευθείας καταγωγή μας από τους σπουδαίους αρχαίους προγόνους μας, αφετέρου δε στο συγκλονιστικό μήνυμα της Αγάπης με το οποίο μας μπόλιασε η χριστιανική μας παράδοση.
Έτσι διαμορφώθηκε ο σύγχρονος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός για τον οποίο είμαστε τόσο περήφανοι και εξαιτίας του οποίου είμαστε τόσο ένθερμα ανθρωπιστές και φανατικά αντιρατσιστές, ώστε να επιτρέπουμε σε περιθωριακές ομάδες βαρβάρων να επιβιώνουν στις ανεξέλεγκτες χωματερές μας, και να ποτίζουν με το αίμα τους τα σκουπίδια μας, τρέφοντας το σάπιο δέντρο της νεοελληνικής μας αφασίας. Αρκεί να μη μας πολυσκοτίζουν με τις διαμαρτυρίες τους και τη διεκδίκηση ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Ενίοτε δε τους προσφέρουμε και εργασία, με το σπουδαίο μεροκάματο των 2 ευρώ την ώρα, άσχετα που οι αχάριστοι αυτοί δεν μένουν ως όφειλαν υπόχρεοι από την πρωτοφανή γενναιοδωρία μας. Έτσι κατοχυρώνουμε και το ιερό μας δικαίωμα να τους λιντσάρουμε κάθε φορά που θα τολμήσουν να ζητιανέψουν μια αξιοπρεπέστερη αμοιβή για τον μόχθο τους.
Μίλησα πιο πριν για αυτή την νέα, περίεργη ‘φυλή’. Τη φυλή των ανθρώπων που ζουν μέσα στα σκουπίδια, παρέα με τα ποντίκια. Των ανθρώπων που έφυγαν από τον τόπο τους για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον, σε μια πιο προοδευμένη τεχνολογικά και οικονομικά χώρα. Προφανώς δεν σκέφτηκαν ότι η πρόοδος στην οικονομία και στην τεχνολογία δεν συμβαδίζει απαραίτητα και με την πρόοδο στον ανθρωπισμό.
Αντιθέτως –δυστυχώς- πολύ συχνότερα παράγει οπισθοδρόμηση στις συνειδήσεις, φιλοτομαρισμό και υποκρισία. Παράγει αδιαφορία και έκπτωση στις ανθρωπιστικές αξίες. Παράγει οδυνηρά μεγάλα κενά στην Αγάπη και στην Αλληλεγγύη. Και ασφαλώς τόνους σκουπιδιών στις χωματερές μέσα στις οποίες πολτοποιούνται αγαθά, ψυχές και πολύ συχνά ζωές. Οι ζωές των Άλλων.
Εκείνο που αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι αυτή η νεοσύστατη φυλή των απόκληρων δεν βρίσκεται σε μια στατική κατάσταση μολονότι σήμερα αποτελείται από αλλοδαπούς μετανάστες• από ανθρώπους ξένους, μη οικείους. Έχει, αντιθέτως, μια τρομερή δυναμική γιατί ουσιαστικά απαρτίζεται από τους παρίες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, τους απόκληρους του απάνθρωπου υλικού ευδαιμονισμού, τα αθύρματα των μεγάλων κοινωνικών αδικιών.
Η σύνθεση της φυλής δεν είναι παγιωμένη. Ουσιαστικά είναι μια μεγάλη δίνη μέσα στην οποία πέφτουν διαρκώς περισσότερα θύματα. Σήμερα είναι οι ξένοι, αύριο θα ακολουθήσουν οι περιθωριοποιημένοι της ελληνικής κοινωνίας, και πολύ σύντομα όλοι οι μη προνομιούχοι του απάνθρωπου συστήματος που παράγει στρατιές νεόπτωχων και τόσο προκλητικά αδιαφορεί και για την αξιοπρέπεια και για την ίδια τη ζωή.
Σήμερα κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια μας στις ενοχλητικές διαμαρτυρίες-κραυγές αγωνίας, των ‘ηττημένων’ της ζωής διότι μας χαλάνε τη σούπα της πολιτισμένης και οικονομικά εύρωστης χώρας μας. Μας προκαλούν ένα σφίξιμο στο στομάχι και μας κόβουν την αδηφάγο όρεξή μας.
Αύριο, όμως, όταν θα είμαστε εμείς τα μέλη της φυλής που θα φωνάζουμε και θα εκλιπαρούμε, πολύ φοβάμαι, ότι δεν θα έχει μείνει κανείς πλέον να ακούσει.

Άρης Σείριος
29 Απρ. 08

ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

2010-03-23T21:30:00.005+02:00

Κι έπειτα ξαναγυρίζεις στην απομόνωση. Στη γλυκιά μοναξιά των προστατευτικών τοίχων σου. Των βαμμένων με μπογιά παραίτησης και ένα λεπτό στρώμα βερνικιού απελπισίας. Σε σκούρο τόνο.

Από τα παράθυρα δεν μπορείς να κοιτάξεις κάτω τον δρόμο. Τα παράθυρα είναι καθρέφτες και το μόνο που βλέπεις είναι το είδωλο της εξοργιστικής ματαιοδοξίας σου να μορφοποιήσεις το χάος. Έτσι που σου γελάει ειρωνικά, κυνικά, με τα μάτια του να πετάνε φλόγες απαξίωσης και εξευτελισμού.

Κάθεσαι λίγο στον καναπέ, δήθεν να διαβάσεις ένα βιβλίο, να ξεχαστείς, και το βλέμμα σου μένει καρφωμένο στο απροσπέλαστο παράθυρο. Σκέφτεσαι αν το άνοιγα; Αν το έσπαγα. Αν πήδαγα κάτω και γινόμουνα μια κόκκινη κηλίδα στον παγωμένο δρόμο;

Το παράθυρο δεν ανοίγει. Δε σπάει. Εγκλωβισμένος στον ίδιο σου τον προσωπικό χώρο. Αναγκασμένος να ακούς ξανά και ξανά τις ίδιες παρανοϊκές φωνές να δοκιμάζουν τις αντοχές σου. Τα ουρλιαχτά και τις οιμωγές. Τις νεκρικές ακολουθίες.

Σηκώνεις το ακουστικό του τηλεφώνου να καλέσεις βοήθεια. Νεκρό. Το δωμάτιο μικραίνει όλο και περισσότερο. Ασφυξία. Πρέπει ν’ ανοίξεις μια τρύπα, να βγάλεις το κεφάλι έξω...

Ξανασηκώνεις το βιβλίο.

Κεφάλαιο τρίτο...

Σοσιαλιστικός Καπιταλισμός

2010-03-15T19:24:00.006+02:00

Φτάσαμε, λοιπόν στην ουσία αυτής της...μεγάλης ‘οικονομικής κρίσης’. Οι μάσκες έπεσαν και πλέον το σχέδιο αποκαλύφθηκε πλήρως ακόμη και στα μάτια όσων αρνούνταν και μέχρι πρότινος να το αντιληφθούν.

Τώρα πια το ακούς σε κάθε συζήτηση στον δρόμο, στον χώρο της εργασίας, εκεί που κάθεσαι με την παρέα για καφέ... Όλοι πλέον συμφωνούν σ’ αυτό που κάποιοι φωνάζαμε εξ αρχής, χαρακτηριζόμενοι ως υπερβολικοί:

Η κρίση είναι μια ακόμη σύλληψη και δημιουργία του φαύλου οικονομικού συστήματος του καπιταλισμού με στόχο όχι πλέον την απόλυτη αφαίμαξη των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων, αλλά την εξαθλίωση τους, την πλήρη και –αν είναι δυνατόν- εκούσια υποταγή τους στα συμφέροντα και της ορέξεις των κεφαλαιοκρατών.

Η αντίδραση όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων, ευρωπαϊκών και αμερικανικής, για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης, έπεισαν και τον πιο αφελή ότι ο στόχος ήταν η εδραίωση της απόλυτης εξουσίας του διεθνούς κεφαλαίου και η απίσχνανση των δικαιωμάτων της εργατικής και της αστικής τάξης.

Αφού πρώτα ενισχύθηκαν χρηματικά, με πρωτοφανή προκλητικότητα, όλες οι τράπεζες, πολλές από τις οποίες είναι αυτές ακριβώς που συνέλαβαν και εξετέλεσαν το σχέδιο της κρίσης, στη συνέχεια οι...δημοκρατικές μας κυβερνήσεις στράφηκαν με λύσσα εναντίον των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων επιβάλλοντας κραυγαλέα άδικες περικοπές και εξαπολύοντας φοροεισπρακτικές καταιγίδες, απαξιώνοντας εν τέλει την αγοραστική δύναμη της πλειοψηφίας των καταναλωτών και βυθίζοντας την αγορά στο τέλμα. Ίσως απορεί κανείς πώς οι υπέρμαχοι της οικονομίας της αγοράς καταφέρουν τόσο βαριά χτυπήματα εναντίον της.

Είναι προφανές πως η περιγραφή της ως ‘ελεύθερης αγοράς’ ήταν μόνον ένα ευφημισμός για τα μάτια του κόσμου. Στην πραγματικότητα, αυτά τα άπληστα όρνια ενδιαφέρονταν πάντα για μια αγορά όχι ελεύθερη, αλλά απελπιστικά δέσμια του δικού τους σκοτεινού τραστ.

Και κυρίως ενδιαφέρονταν πάντα -και φαίνεται ότι το πετυχαίνουν επιτέλους- για τη δημιουργία άβουλων και φοβισμένων ανθρωποειδών, που θα μπορούν να καταναλώνουν (θα δείτε πως όταν ο στόχος επιτευχθεί πλήρως, θα επιστρέψει η οικονομική ευμάρεια, απούσης όμως της πολιτικής συνείδησης), αλλά όχι να διεκδικούν, να διαμαρτύρονται, να εναντιώνονται στα σχέδια των αφεντικών.

Απέναντι σ’ αυτή τη λαίλαπα του εξανδραποδισμού των συνειδήσεων δεν υπάρχει δυστυχώς στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ ούτε ένα παράδειγμα σοβαρής και συγκροτημένης εναντίωσης, πέρα από σκόρπιες και αδύναμες αντιδράσεις που αποδεικνύονται φωνές βοώντων εν τη ερήμω. Θα περίμενε κανείς τα σοσιαλιστικά τουλάχιστον κόμματα της Γηραιάς Ηπείρου να επιχειρήσουν μια διαφορετική προσέγγιση της οικονομικής κρίσης. Είναι απορίας άξιον, πως όλοι αυτοί οι εξόχως ‘προοδευτικοί’ τύποι, που καβάλησαν την εξουσία σαν ξελιγωμένοι νεόπλουτοι Γαργαντούες, συμπορεύονται τόσο αγαστά με τον Λεβιάθαν της παγκόσμιας οικονομίας. Οι τόσο... πλούσιες, εναλλακτικές οικονομικές θεωρίες τους, ομοιάζουν με άθλια κουρέλια αλλοτινού υπερφίαλου μεγαλείου ώστε κυριολεκτικά να προκαλούν τον οίκτο. Στη θεωρία, οι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες της Ευρώπης είναι άπιαστοι και μπορούν να κομπορρημονούν επί ώρες για τις οικονομικές ανισότητες του καπιταλιστικού συστήματος, για την ανάγκη μιας κοινωνικότερης πολιτικής, ακόμη και για αναδιανομή του πλούτου έχουμε ακούσει. Και ακριβώς την ώρα που έρχεται η κρίση, μια κρίση που είναι αποκλειστικό δημιούργημα αυτού του απάνθρωπου οικονομικού συστήματος, βάζουν την ουρά κάτω από τα σκέλια και συντάσσονται με τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές που τους υπαγορεύει το κεφάλαιο. Ίδιοι με μαριονέτες, παίζουν πειστικά το ρόλο των λαϊκών προστατών, στην πραγματικότητα όμως, δεν είναι τίποτα άλλο από αθύρματα στα χέρια εκείνων που κινούν τα νήματα.

Πώς γίνεται και κανείς από αυτούς τους ‘παρα-μορφωμένους και υπερ-προοδευτικούς σοσιαλίζοντες ηγέτες να μην έχει τούτη την ώρα διαφορετική ιδεολογικο-πολιτική προσέγγιση; Γιατί κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει την αποτελεσματικότητα των μέτρων που προτείνονται από τις παγκόσμιες τράπεζες οι οποίες αποτελούν δυνάμεις κατοχής στην Ευρώπη; Γιατί κανείς απ’ αυτούς δεν εφαρμόζει τα σοσιαλιστικά μέτρα που τόσο ανέξοδα ευαγγελίζεται κατά τις προεκλογικές περιόδους για να βάλει σε άλλη ρότα την οικονομία;

Μας λένε κατάμουτρα κι εντελώς ανερυθρίαστα ότι θεωρητικά ο καπιταλισμός είναι κακός, αλλά τώρα που έχουμε κρίση πρέπει να την αντιμετωπίσουμε με τον καπιταλιστικό τρόπο σκέψης. Το άκρον άωτον της φαυλότητας, της υποκρισίας και της κοροϊδίας.

Κρίνοντας από τη στάση του δικού μας (ελληνικού) ‘σοσιαλιστικού’ κόμματος, που επανήλθε στην εξουσία με προεκλογικές υποσχέσεις για δικαιότερη οικονομική πολιτική, καταπολέμηση της φτώχειας και της ανεργίας, επανασύσταση ενός κοινωνικού κράτους και άλλα παρόμοια ευχολόγια ποιος αισθάνεται αισιόδοξος για τη δημιουργία μιας Ευρώπης των λαών; Μιας Ευρώπης της Δικαιοσύνης και της Ισότητας;

Γιατί ο κοινωνικά ευαίσθητος πρωθυπουργός μας φρόντισε ασμένως να υιοθετήσει τα μέτρα που του επέβαλαν έξωθεν και τα οποία περιλαμβάνουν αύξηση των έμμεσων φόρων (της πιο άδικης –κατά κοινή ομολογία- φορολογίας, αφού επιβαρύνει το ίδιο έχοντες και μη), περικοπή μισθών και συντάξεων στον δημόσιο τομέα (που έχει ως άμεση αντανάκλαση το πάγωμα των αυξήσεων και την εργοδοτική τρομοκρατία στον ιδιωτικό τομέα), κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και άλλα ‘προοδευτικά και σοσιαλιστικά’ παραμύθια;

Κι αφού έκρινε πως η ‘σοσιαλιστική’ ιδεολογία του είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας γιατί δε φροντίζει τουλάχιστον, ως αντιστάθμισμα αυτών των ‘σκληρών...αλλά δίκαιων’ μέτρων να προχωρήσει και σε ανάλογα σκληρές πολιτικές εναντίον των κεφαλαιοκρατών; Γιατί για παράδειγμα δε ζητάει από βιομηχάνους, εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες την καταβολή μιας εφάπαξ ενίσχυσης του κράτους, ας πούμε το 10% του φετινού τζίρου τους; Γιατί δεν υποχρεώνει τις βιομηχανίες παραγωγής τροφίμων και τις εταιρίες εμπορίας τους να μειώσουν (ή τουλάχιστον να μην αυξήσουν) τις τιμές των προϊόντων για όσο χρονικό διάστημα χρειάζεται να ισχύουν αυτά τα επαχθή για τους ασθενέστερους μέτρα. Γιατί, ενώ φρόντισε να κόψει ένα μισθό από τον απλό εργαζόμενο, δεν επέβαλε στις τράπεζες να παραγράψουν μια ή δυο δόσεις από τα στεγαστικά δάνεια των πελατών τους; Γιατί αυτοί που θα πληρώσουν την δήθεν ανόρθωση της οικονομίας να είναι πάλι και αποκλειστικά αυτοί που πιέζονται και που σε τελική ανάλυση δεν ευθύνονται για την κατάντια της (τουλάχιστον άμεσα, διότι έμμεσα έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη εξ’ αιτίας των πολιτικών επιλογών τους);

Ας μας εξηγήσει επιτέλους ένας σύγχρονος (έστω κι εκσυγχρονιστής) σοσιαλιστής πολιτικός γιατί ο σοσιαλισμός του ομοιάζει τόσο τραγικά με τον πιο στυγνό οικονομικό φιλελευθερισμό;

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

2010-02-26T20:51:00.002+02:00

Και κάθε που βραδιάζει επιστρέφει ξανά, όπως το ήθελε ο ποιητής. Μόνον που δεν είναι ευτυχία. Δεν είναι πάθος, πόθος, προσδοκία. Είναι σκοτάδι...

Ανοίγεις διάπλατα τα παράθυρα, να μπει φρέσκος αέρας. Μάταιο...

Ορμά γυμνή η σκιά και κοπανιέται στους τοίχους, μετακινεί τα έπιπλα, αναποδογυρίζει τα κηροπήγια. Κάθεσαι ανήμπορος και περιμένεις...Η οργή της θα ξεθυμάνει κάποτε και τότε σα μικρή ερωμένη θα κουρνιάσει στο στήθος σου και θα χώσει το κεφαλάκι της στον κόρφο σου.

‘Δε σε κάλεσα’, λες βουρκώνοντας, την ώρα που το χέρι σου στοργικά χαϊδεύει τα μαλλιά της.

Εκείνη παραδομένη στη θαλπωρή της αγκαλιάς σου δεν έχει καιρό για εξηγήσεις. Είσαι δικός της και το ξέρει. Και το ξέρεις.

Γέρνεις το κεφάλι προς τα πίσω κι αφήνεις έναν πνιχτό αναστεναγμό. Με την άκρη της παλάμης σκουπίζεις την υποψία των δακρύων και ύστερα σκύβεις και της δίνεις ένα γλυκό φιλί στο μέτωπο...

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

2010-02-08T20:58:00.001+02:00

Να λοιπόν, που έπρεπε να έρθουν οι ατέρμονες βροχές για να σκύψουμε λίγο πάνω από τον πόνο μας. Ν’ απαλλαγούμε από την επιπόλαιη ανεμελιά της θερμόπληκτης ραστώνης μας.

Και δρασκελίζοντας μ’ ένα μεγάλο βήμα τον μαντρότοιχο της αισιοδοξίας να επιστρέψουμε γαλήνια παραδομένοι στον κήπο της απόγνωσης.

Μετά αρχίζει ο μεγάλος χειμώνας και όλα θα μπουν στη θέση τους. Παγωμένα και ακίνητα. Παρανοϊκά λευκά. Αβάσταχτα άδεια. Όπως κάποτε που συνειδητοποιούσαμε έντρομοι το μάταιο των αγώνων.

Και μάθαμε να ονομάζουμε διάψευση την εξωμοσία των ηρώων. Ανθρώπινη αδυναμία την εξαγορά των συνειδήσεων. Ανάγκη επιβίωσης τον μιθριδατισμό.

Και μάθαμε να κοιτάμε με προσποιητή ειρωνεία όσους αρνούνταν συμβιβασμούς και συνδιαλλαγές. Να κουνάμε με πλαστή αγανάκτηση το κεφάλι μας κάθε φορά που ακούγαμε για Λεωνίδες και Θερμοπύλες.

Και μέσα μας, εκεί που φλόγιζε η καρδιά και πύρωνε η συνείδηση, φροντίζαμε να φτυαρίζουμε σωρούς το χιόνι, για να σταματήσουν λίγο οι ερινύες το φτερούγισμά τους.

Κι έτσι, αφού μάθαμε να ζούμε κάθε μέρα σαν να ήμασταν νεκροί, τίποτα δεν μπορεί να μας κουνήσει από την αυτιστική μας μακαριότητα.

Μόνο όταν ξεχνιόμαστε, καμιά φορά, στην απουσία των μεγάλων κρύων και των βροχών, πιάνουμε τον εαυτό μας να ονειρεύεται, να σχεδιάζει, να χαλυβδώνει τη συνείδηση. Και γρήγορα – γρήγορα, προτού μας βρει κανένα κακό, ξορκίζουμε το αμάρτημα και ανοίγουμε διάπλατα την πόρτα στην παγωνιά της λογικής, κι έτσι σωζόμαστε.

Rob Marshall's Nine

2009-12-30T00:21:00.008+02:00

Τι ωθεί, αλήθεια, τον καλλιτέχνη στη δημιουργία; Είναι η διαφορετική οπτική του στα πράγματα; Η ματαιόδοξη ανάγκη του για υστεροφημία; Η αβάσταχτη θλίψη του για την πεζότητα που καθημερινά αντικρίζει; Μήπως όλ’ αυτά μαζί; Ή μήπως και κάτι άλλο...κάτι που υπερβαίνει την κοινή νοημοσύνη και την πρακτική σκέψη της μάζας;

Ο καλλιτέχνης δημιουργεί, ωθούμενος από την αδήριτη, σχεδόν υποσυνείδητη ανάγκη του να υπερβεί την ανυπαρξία. Μεταστοιχειώνει τον θάνατο σε έρωτα χρησιμοποιώντας τέχνη.

Πόσες φορές στον άνισο αγώνα του γλιστράει, πέφτει. Πόσες φορές ξανασηκώνεται; (Αυτό δεν είναι το κριτήριο για την αξιολόγηση του καλλιτέχνη;)

Κατευθύνεται από την ίδια του τη φαντασία. Από το όνειρο, από το πάθος. Ο στόχος γίνεται σκοπός. Το ανικανοποίητο της φύσης του που τον οδηγεί στη δημιουργία, τον στοιχειώνει. Τον εκτρέπει σε άλλες οδούς. Σε μονοπάτια ηδονής και αυταρέσκειας. Τώρα είναι επείγουσα η ανάγκη να νικήσει τον δικό του θάνατο. Και είναι το ίδιο απαιτητική και δίκαια με την ευθύνη του για τη λύτρωση του κόσμου.

Δίψα για ζωή. Απληστία ευλογημένη και καταραμένη συνάμα. Τα πρόσωπα συγχέονται, αναμειγνύονται, παύουν να έχουν σημασία. Κάθε βράδυ χρειάζεται να είναι άλλη η πηγή της αθανασίας. Δεν είναι απλά ζήτημα αυτοεπιβεβαίωσης. Είναι όρος επιβίωσης. Η τέχνη είναι η θυσία του δημιουργού. Ο Όσκαρ Ουάιλντ λέει πως κάθε πορτραίτο που ζωγραφίζεται με συναίσθημα είναι πορτραίτο του καλλιτέχνη και όχι του μοντέλου. Του καλλιτέχνη που βυθισμένος στον κυκεώνα των συναισθημάτων συγκρούεται με την ηθική της κοινωνίας. Δηλαδή με την υποκρισία της αναγκαιότητας.

Και παραδίνεται στο εφήμερο. Βυθίζεται στην πλάνη. Συνουσιάζεται με το Λάθος.

Έως ότου η δίνη της σύγκρουσης παρασύρει το είναι του. Μέχρι να διακυβευτεί το υπέρτατο ιδανικό. Αυτό που αγαπά. Όταν νοιώθει ότι το χάνει επανέρχεται. Κι αυτό δεν είναι παραίτηση, συμβιβασμός, οπισθοχώρηση. Είναι κατάθεση ψυχής. Δεν μπορεί ν’ απαιτήσει από κανέναν κατανόηση. Ούτε από το πρόσωπο που λατρεύει. Καλλιτέχνης σημαίνει μοναξιά. Και πόνος. Και θλίψη. Και πάνω απ’ όλα Έρωτας. Κι αυτό είναι πάρα πολύ για όλους τους άλλους.

Άδικα αναζητάμε ένα σενάριο. Το σενάριο είναι η ίδια μας η ζωή. Όσο απαξιωτικά κι αν μας το χρεώνουν οι άλλοι, αυτό είναι το ίδιον. Το άλλο. Αυτό για το οποίο γινόμαστε αξιολάτρευτοι. Πληγώνει, αλλά και ζωοδοτεί. Σκοτεινιάζει και φωτίζει ταυτόχρονα. Είναι πληγή που αναβλύζει νέκταρ. Έστω κι αν κάποτε γίνεται τάφος. Και μας εξουθενώνει. Όταν το όραμα γυρίζει την πλάτη απαυδισμένο και μας εγκαταλείπει. Για πάντα.

Έτσι κι αλλιώς η αφοσίωση στο αγαπημένο είναι αυτονόητη. Η προσωπική θυσία του καλλιτέχνη για το υπέρτατο δεδομένη. Και η δημιουργία συνεχίζεται επ’ άπειρον...

ΥΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ

2009-11-24T19:21:00.007+02:00

Είναι κάτι τόποι, άβατοι από ανθρώπινα πόδια. Σκοτεινοί και παγεροί με πυκνή, άγρια βλάστηση. Τα υπερμεγέθη φυτά σχηματίζουν τρομακτικούς λαβύρινθους, όπου χάνεται ακόμη και το φως, ο ήχος, ο άνεμος. Και γύρω έλη, επικίνδυνα βαθιά έλη, που δε φαίνονται με την πρώτη και μπορείς από τη μια στιγμή στην άλλη να χαθείς από προσώπου γης και να μη σε βρει ποτέ, ποτέ ξανά κανείς.
Σε κάποια υγρά υπόγεια, όπου ουρλιάζουν νηστικά, κακοποιημένα παιδιά. Σε υπόλευκες αυλές, που φωλιάζει η πείνα πίσω από κάθε δέντρο. Σε τσιμεντένια σπίτια που κρύβεται η δυστυχία μέσα σε κάθε κούφωμα, σε κάθε τούβλο.
Ανοίγεις μεγάλα τα μάτια σου και τους ονειρεύεσαι. Στο στόμα σου έχει κοκαλώσει μια άηχη κραυγή. Κι αυτά τα δάκρυα που ζεστά κυλάνε στα μάγουλά σου δεν είναι ο θυμός που θεριεύει μέσα σου και αναζητά μια κάποια διέξοδο. Είναι απλά ένα απεγνωσμένο παράπονο που δεν έχει φωνή, που δεν έχει λέξεις, δεν έχει αιτία κι αφορμή. Δανείζεται το σχήμα των δακρύων σου και κυλάει γιατί αν μείνει εντός θα σε πνίξει. Θα σε κατασπαράξει τρώγοντας τα σωθικά σου, τα κόκαλά σου, τα όνειρα και τις επιθυμίες σου.
Δανείζεσαι και συ, σχήματα της μοναξιάς, απόκοσμα σύμβολα της ερήμωσης, εικόνες ξεθωριασμένες από χορταριασμένα σκαλιά κι εγκαταλελειμμένα κελάρια. Σηκώνεις το βάρος στους ώμους και κάνεις να πατήσεις στα πόδια σου. Ένα βήμα και πέφτεις. Και ξανά...ένα βήμα και πέφτεις...
Στέκεσαι μετά ανάσκελα, μέσα στην παγωμένη νύχτα του Νοέμβρη και κοιτάς στην καθαρή ατμόσφαιρα τ’ αστέρια. Σου φαίνονται τόσο όμοια μ’ εκείνα των παιδικών σου χρόνων μόνον που τώρα είναι λίγο πιο μακρινά. Λίγο πιο αχνά. Λίγο πιο μόνα...
Ύστερα θα σηκωθείς αργά-αργά καταβάλλοντας άλλη μια γενναία προσπάθεια. Θα κάνεις πάλι ένα βήμα...και θα πέσεις...

Ψυχή Βαθιά

2009-11-01T10:41:00.002+02:00

Η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη Ψυχή Βαθιά, που προβάλλεται αυτές τις ημέρες στους κινηματογράφους, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να περιηγηθούν στο τραγικό κλίμα του εμφυλίου όλοι εκείνοι που η λογοκριμένη εκατέρωθεν εκπαίδευση φρόντισε να ευνουχίσει ιστορικά στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης λήθης του παρελθόντος και συνάμα εθνικής συμφιλίωσης. Σα να μπορεί να υπάρξει συμφιλίωση μέσα από τη λήθη...
Με τη στάση τους αυτή οι μετέπειτα κυβερνήσεις –δεξιές και αριστερές- το μόνο που κατάφεραν ήταν να σπρώξουν τα ιστορικά γεγονότα κάτω από το χαλί της υποκρισίας και να ακρωτηριάσουν τις νεώτερες γενιές στερώντας τους το δικαίωμα να αναλύσουν τις αιτίες, τις αφορμές και τα αποτελέσματα ενός μάταιου εμφύλιου αιματοκυλίσματος.
Στη γενική άγνοια ή σύγχυση που επικρατεί σήμερα σε σχέση με την σκοτεινή εκείνη περίοδο της ελληνικής ιστορίας η ταινία του Παντελή Βούλγαρη έρχεται να συμβάλλει στην αποκάλυψη των πραγματικών γεγονότων, στην υπόδειξη των ξένων συμφερόντων που υποκίνησαν τη σφαγή και στην κατάδειξη της ακρότητας στην οποία μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη φύση όταν στερείται κοινωνικής μόρφωσης και αυτοτελούς, αδογμάτιστης κρίσης.
Δίχως μεροληψία, χωρίς στείρους μελοδραματισμούς –παρά τις ιδιαίτερα σκληρές σκηνές- ο Βούλγαρης καταφέρνει να φωτίσει μέσα από το προσωπικό δράμα δυο αδερφών που βρέθηκαν και πολέμησαν σε αντίθετα στρατόπεδα, το γενικό εθνικό δράμα ενός λαού που από την υποδούλωσή του στους Ρωμαίους και μετά, δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει εθνική ανεξαρτησία, αυτοτελή κρατική οντότητα, εν τέλει εθνική συνείδηση.

Άλλη μια συγκλονιστική κατάθεση από τον σπουδαίο μας σκηνοθέτη.

Βροχή

2009-10-28T14:31:00.006+02:00

Τα βροχερά σαββατιάτικα πρωινά είναι τα πιο ωραία για περίπατο. Δημιουργήθηκαν θαρρείς, για να μπορείς να περπατάς νωχελικά στους βρεγμένους δρόμους, ανάμεσα στο απρόσωπο πλήθος που αλαφιασμένο τρέχει να προλάβει τα ψώνια και ν’ αποφύγει τη βροχή.
Ανοίγουν τις ομπρέλες, φοράνε κάτι γελοίες κουκούλες, φανταχτερά αδιάβροχα και ξεχύνονται στην πόλη με το πανικόβλητο, αγχωμένο βλέμμα τους που προκαλεί λύπηση.
Ενίοτε σε κοιτάνε σαν κάτι αξιοπερίεργο, έτσι που αδιαφορείς για τα ρούχα σου που βρέχονται, για τα μουσκεμένα μαλλιά σου, για τα ρυάκια του νερού που τρέχουν από το μέτωπο κατεβαίνοντας στον λαιμό και χώνονται κάτω από τη μπλούζα σου.
Οι βιτρίνες των καταστημάτων λάμπουν από τα νέα εμπορεύματα, αλλά συνήθως το μάτι σου πηγαίνει πιο μέσα, στα πιο μικρά, στα καταφρονεμένα, στα μικροπράγματα εκείνα που λόγω της χαμηλής αξίας τους δεν έτυχαν ευμενούς μεταχείρισης και ικανής προβολής. Είναι κάποια τέτοια πραγματάκια που έχουν τη δύναμη να σε συγκινήσουν όπως ένας φτηνός χαρτοκόπτης με την πολύχρωμη λαβή του, ένα πανέμορφο βάζο από ευτελές υλικό, ένα ζευγάρι υγρά και ανικανοποίητα μάτια που σε κοιτάνε ντροπαλά μέσα από τη βιτρίνα, πάλι και πάλι, και μόλις τα κοιτάξεις κι εσύ χαμηλώνουν και χάνονται στην αντανάκλαση του τζαμιού.
Μετά σηκώνεις το βλέμμα. Ο ουρανός είναι σκοτεινός και οι σταγόνες της βροχής σε τρυπάνε. Ανοίγεις ελαφρά τα χείλη σαν να θες να ξεδιψάσεις. Σα να περιπλανιέσαι μέρες στην έρημο χωρίς νερό και τώρα δε χορταίνεις το δώρο...
Κοιτάς για άλλη μια φορά τα μελαγχολικά μάτια και παίρνεις αργά και δύσθυμα τον δρόμο της επιστροφής.
Και μέσα σου δίνεις υποσχέσεις, πως θα ξαναέρθεις εδώ, θα ξανασταθείς σ’ αυτή τη βιτρίνα, ίσως το επόμενο βροχερό Σάββατο, ίσως ένα θλιβερό απόγευμα που η ψυχή σου θα χρειάζεται περιπλάνηση.
Και ξέρεις ότι είπες όλα αυτά τα ψέματα για να παρηγορηθείς, για να απαλλαγείς από την αβάστακτη πίκρα σου, που άφησες για ακόμη μια φορά τη ζωή να σου ξεφύγει...

Στη νύχτα

2009-10-24T19:19:00.002+03:00

Πρέπει να μαζεύουμε υπογραφές, μου έλεγε ο Άγγελος.

Το νιώθεις στην ατμόσφαιρα...στα όνειρά σου. Στο ξεχασμένο ξεκρέμαστο ακουστικό του τηλεφώνου που βουίζει τέλος...

Αν σηκωθείς; Δεν μπορεί θα υπάρχει διέξοδος
Τίποτα φίλε μου...σκοτάδι

Καθόμουνα λοιπόν κι άκουγα τις συκοφαντίες του κόσμου...Όπως μου τα μεταφέρανε λίγοι καλοί φίλοι...Μυστικά...Εμπιστευτικά...

Τα φώτα των αυτοκινήτων εκτυφλωτικά...η νύχτα σκοτεινή.

Εγώ θα σηκωθώ, Άγγελε...
Δεν είδες τη λευκή σελίδα; Όλα χαθήκανε πια...

Κοίταξα πίσω και κατάλαβα. Όλα έπαιρναν μια άτροπο κατεύθυνση. Έχει δίκιο ο Άγγελος.
Οι πολιτικοί, όπως πάντα, στα μπαλκόνια μοίραζαν τις υποσχέσεις τους. Οι γελωτοποιοί έκαναν απίθανα νούμερα στις πλατείες.
Είδα το μαύρο βλέμμα στο ρυτιδιασμένο του πρόσωπο...

Μάζεψε τα Άρη. Φεύγουμε...
Ένα λεπτό...ένα λεπτό μόνο, φίλε μου...να πάρω ένα πανωφόρι...

Outer

2009-04-09T20:45:00.003+03:00

Περιδιαβαίνεις το διαδίκτυο. Ανάμεσα σε διαμάντια και σκουπίδια. Απεικόνιση ακριβής της ανθρώπινης κοινωνίας. Συναντάς περίεργα και αλλόκοτα. Συναντάς οικεία και τετριμμένα. Στριμώχνεσαι ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Δυιστικά διλήμματα και υπαρξιακές αγωνίες.
Σερφάρεις στα blogs και στους ισότοπους. Αγωνία, αντίδραση, θλίψη, χαρά, περιέργεια, επαφές, εσωτερική αναζήτηση.

Κουράζεσαι! Τόσο υλικό δεν το χωρά ο νους σου! Δεν το θέλει. Διψά για μια άλλη πηγή. Κάτι που να τα περιέχει όλα, αλλά και να τα υπερβαίνει. Να πληροί τις απαιτήσεις της εσωτερικής ανάγκης σου, αλλά ταυτόχρονα να τις αναιρεί. Κάτι να αρθεί υπεράνω των προσδοκιών σου. Να σε αμφισβητεί και να σε προκαλεί. Ενάντια σε κάθε σου ασφαλή 'βεβαιότητα'. Ένα αγκάθι στον καλόβολο καναπέ σου. Το έναυσμα για την επαναξιολόγηση όλων των αξιών σου...

Αναζητάς την αλλαγή, το άνοιγμα της εξωτερικής πύλης, εκείνης που οδηγεί στο εξώτερον.

Thank God for the crisis?

2009-03-14T12:34:00.000+02:00

Στην Καθημερινή της Κυριακής (8 Μαρτίου 2009) πληροφορήθηκα τη κυκλοφορία του βιβλίου του Ζαν Μισέλ Κατρπουέν ‘H παγκόσμια κρίση’. Ο Κατρπουέν υπήρξε επί σειρά ετών αναλυτής οικονομικών θεμάτων στην εφημερίδα Le Monde και έπειτα εκδότης περιοδικών παρόμοιας θεματολογίας.
Στο βιβλίο του επιχειρεί μια ανάλυση για τα αίτια που οδήγησαν στη σύγχρονη οικονομική κρίση και αναπόφευκτα επικεντρώνεται στην πρωτοφανή στην ιστορία απληστία και αρπακτικότητα των εκπροσώπων του καπιταλισμού, του οικονομικού μοντέλου που επεκράτησε σχεδόν παγκοσμίως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ένα από τα χαρακτηριστικότερα και θα έλεγα πιο σοκαριστικά παραδείγματα που χρησιμοποιεί είναι αυτό της γαλλικής Carrefour. Και πιο συγκεκριμένα τα σουτιέν με τη φίρμα της που η εταιρεία αυτή διαθέτει στα ράφια των καταστημάτων της. Τα σουτιέν κατασκευάζονται από μια κινεζική βιοτεχνία, που λειτουργεί ως υπεργολάβος μιας αντίστοιχης γαλλικής στην οποία η Carrefour είχε αναθέσει αρχικά την κατασκευή.
Τα σουτιέν αυτά πωλούνται στη Γαλλία αντί του ποσού των 20 €. Αντιγράφω από το σχετικό άρθρο της εφημερίδας πως κατανέμονται τα κέρδη από την πώληση κάθε σουτιέν:
- Τα Carrefour βάζουν στο ταμείο τους 10,81 ευρώ.
- Το γαλλικό κράτος εισπράττει 3,28 ευρώ ως ΦΠΑ.
- Η γαλλική βιομηχανία παίρνει 2,74 ευρώ.
- Τα έξοδα μεταφοράς και εκτελωνισμού είναι 0,44 ευρώ.
- Η κινεζική βιομηχανία που παρήγαγε το σουτιέν εισπράττει 2,73 ευρώ.
Από αυτά, 1,64 ευρώ αντιστοιχούν στην πρώτη ύλη, ενώ τα έξοδα παραγωγής είναι 0,82 ευρώ και το κέρδος του Κινέζου βιομήχανου 0,27 ευρώ.
- Τελικά, για τις εργάτριες που έφτιαξαν το σουτιέν μένουν… 10 σεντς.
Ας αναλογιστούμε ότι οι κινέζες εργάτριες που κατασκευάζουν τα ‘γαλλικά’ σουτιέν ανήκουν στους mingongs, 300 εκατομμύρια περιπλανώμενων εσωτερικών μεταναστών, που εργάζονται χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα, υπό άθλιες, μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας. Αμέτρητες ώρες ανθρώπινου κόπου και προπάντων αθλιότητας κοστίζουν στον γαλλικό κολοσσό 10 σεντς ανά κομμάτι!
Αν λοιπόν αυτή ή μια άλλη –περισσότερο αληθινή- οικονομική κρίση καταφέρει να βάλει δυναμίτη στα θεμέλια ενός τέτοιου αλαζονικού, άδικου και άπληστου οικονομικού μοντέλου, αν καταφέρει να τινάξει στον αέρα τον απάνθρωπο Λεβιάθαν της ανηλεούς και συνεχώς αυξανόμενης αρπακτικότητας, τότε αξίζει να την καλωσορίσουμε κι αν χρειαστεί ν’ ανάψουμε οι ίδιοι το φιτίλι.

Τα δένδρα της Κυψέλης και μια επιστολή προς τον Δήμαρχο

2009-03-07T18:51:00.000+02:00

Όποιος έχει γνωρίσει από κοντά τον σημερινό δήμαρχο Αθηναίων κύριο Νικήτα Κακλαμάνη, όποιος έχει συζητήσει έστω και λίγο μαζί του θα έχει σίγουρα διαπιστώσει ότι πρόκειται για έναν έντιμο πολιτικό ο οποίος δεν έχει καμιά σχέση με τον συμφυρμό των πολιτικάντηδων που κυριαρχούν στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Σοβαρός και σεμνός, σύγχρονος και ανοιχτόμυαλος στις ιδέες του, μαχητικός και ασυμβίβαστος. μολονότι ανήκει στη λεγόμενη ‘συντηρητική’ παράταξη είναι πάντοτε έτοιμος να σε αιφνιδιάσει με κάποια πρωτοποριακή και προοδευτική πρόταση. Για όποιον έχει ακούσει τις απόψεις του είναι δεδομένη η οικολογική συνείδηση του ανθρώπου.
Υπό το πρίσμα αυτό θεωρώ ως εντελώς ακατανόητη την πρόσφατη απόφασή του να προβεί στο κόψιμο των δέντρων στην οδό Κύπρου στην Κυψέλη, που προκάλεσε τόσο μεγάλη αναστάτωση άμα δε και απογοήτευση τόσο στους κατοίκους της περιοχής όσο και σε όσους περίμεναν από τον κύριο Κακλαμάνη μια πιο σύγχρονη, αλλά –κυρίως- μια πιο ανθρώπινη πόλη. Και ανθρώπινη πόλη συνεπάγεται όχι τον περιορισμό, αλλ’ αντιθέτως τον πολλαπλασιασμό των χώρων πρασίνου στην τόσο ταλαιπωρημένη πρωτεύουσα.
Η απόφασή του δεν ήταν απλώς ακατανόητη, για όσους γνωρίζουν την ευαισθησία του δημάρχου στα θέματα αυτά, αλλά κυριολεκτικά κεραυνός εν αιθρία. Φυσικά, δεν σκοπεύω να αμφισβητήσω τις ειλικρινείς προθέσεις του, όπως ο ίδιος τις εξέθεσε δεσμευόμενος όχι μόνον για την επανατοποθέτηση των δένδρων μετά την κατασκευή του υπόγειου πάρκινγκ., αλλά για την δημιουργία ενός ευρύτερου χώρου πρασίνου πάνω από τον χώρο στάθμευσης.
Θα ήθελα όμως να απευθύνω μια ανοιχτή επιστολή στον ίδιο:
Αγαπητέ κύριε δήμαρχε, στην απόφασή σας αυτή, παραβλέψατε το γεγονός ότι οι Αθηναίοι πολίτες, έχουν –και δικαίως- κάθε λόγο να αμφισβητούν τις υποσχέσεις των δημοτικών και κρατικών αρχών σε αυτά τα θέματα διότι σε καμιά περίπτωση έως τώρα αυτές δεν τηρήθηκαν. Σε καμιά παρόμοια ανάπλαση χώρου, μετά την κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ, δεν ακολούθησε η προϋποσχημένη δημιουργία χώρου πρασίνου. Δείτε τι έγινε στην Κάνιγγος, στην Κλαυθμώνος, στο Γουδή. Σε απέραντο χώρο τσιμέντου μετατράπηκε και η κάποτε κατάφυτη Πλατεία Κοτζιά. Μετά την κατασκευή του γκαράζ, ελάχιστο μόνο τμήμα της έχει μικρούς θάμνους και δεντράκια. Τα ίδια και στην πλατεία Αιγύπτου. Τα ίδια και στις πλατείες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκαν σταθμοί του μετρό, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση την πλατεία Ομονοίας.
Σας θυμίζω μόνον, αγαπητέ κύριε δήμαρχε, τις εξαγγελίες τις σχετικές με την Κάνιγγος. Είχαν δοθεί εγγυήσεις ότι όσα δέντρα αφαιρεθούν για τις ανάγκες των εργασιών κατασκευής υπογείου πάρκινγκ, θα επαναφυτεύονταν ακριβώς στις πρότερες θέσεις τους. Όποιος περάσει από την πλατεία Κάνιγγος σήμερα μπορεί να αντιληφθεί την ισχύ των σχετικών εγγυήσεων.
Δεν έχω ιδιαίτερες γνώσεις, αλλά αρκετές για να αντιληφθώ ότι η δενδροφύτευση πάνω από τέτοιες κατασκευές δεν είναι μόνον προβληματική, αλλά κι επικίνδυνη, διότι είναι αμφίβολο αν αυτές οι κατασκευές αντέχουν το βάρος ενός αλσυλίου από πάνω τους. Φυσικά κάτι τέτοοι δεν είναι αδύνατο, αφού εξαρτάται τόσο από τα υλικά κατασκευής των πάρκινγκ, όσο και από τον τρόπο της δενδροφύτευσης. Υπάρχουν άλλωστε αμέτρητα παραδείγματα από προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία κ.α. Το ζήτημα όμως που κάνει την αντιγραφή αυτών των παραδειγμάτων αδύνατη είναι ακριβώς το ότι εδώ είναι Ελλάδα. Ο κάθε εργολάβος δρα ανεξέλεγκτα και κατά το δοκούν (το οποίο εξυπακούεται ότι είναι εκείνο που του υπαγορεύει το οικονομικό του συμφέρον). Έτσι καμιά αγαθή πρόθεση δημοτικού άρχοντα, δεν κατέστη δυνατόν να υλοποιηθεί, αφού εκ των υστέρων διαπιστώνεται ότι οι προδιαγραφές της κατασκευής δεν επιτρέπουν την πραγματοποίηση του επιθυμητού αρχικού σχεδιασμού. Έτσι οι μακέτες μένουν μακέτες και το τσιμέντο κερδίζει ολοένα και περισσότερα τετραγωνικά στην ήδη τσιμεντοκρατούμενη πόλη.
Εξάλλου όσα υπόγεια πάρκινγκ κι αν δημιουργηθούν δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα στάθμευσης στις γειτονιές της Αθήνας, όπως η Κυψέλη, διότι κανείς δεν μπορεί να πληρώσει το υπέρογκο κόστος για τη μόνιμη στάθμευση του αυτοκινήτου του σ’ αυτά (120 -170 € τον μήνα). Όλοι επιλέγουν τη φτηνή λύση της κατάληψης κάποιου πεζοδρομίου, έστω και αν θα χρειαστεί να κάνουν ατέρμονους κύκλους μέχρι να εντοπίσουν κάποιον ελεύθερο χώρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πάρκινγκ στην περιοχή της Κυψέλης, όπου όλοι γνωρίζουν πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα της στάθμευσης, εμφανίζουν πληρότητες που σπάνια ξεπερνούν το 40%. (Δείτε ενδεικτικά http://www.tvxs.gr/v4844).
Αγαπητέ κύριε Κακλαμάνη με την επιλογή σας αυτή, θεωρώ ότι προξενήσατε ζημία τόσο στην πολιτική σας εικόνα, όσο –και αυτό είναι το σημαντικότερο, και ξέρω ότι πρώτος εσείς θα το λέγατε αυτό- και στο περιβάλλον της περιοχής. Ίσως δεν μελετήσατε ακροθιγώς όλες τις συνιστώσες. Ίσως κάποιοι σας παρέσυραν. Αδυνατώ όμως να πιστέψω ότι ο ευαίσθητος πολιτικός που γνώρισα κάποτε μετεβλήθη έξαφνα και υπό την επήρεια της εξουσίας σε ‘σχιζοφρενή δολοφόνο (δένδρων εννοείται) με το πριόνι’, όπως σας λοιδορούν πολλοί.
Σας ζητώ να επανορθώσετε με εντιμότητα και γενναιότητα όπως κάνατε πάντα.

Ο προοδευτικός συντηρητισμός μας

2008-06-16T21:04:00.000+03:00

Μεγάλος σάλος έγινε τελευταία στη χώρα μας με αφορμή την τέλεση –για πρώτη φορά- ΄γάμων’ μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Ασφαλώς η Ελλάς (Ελλήνων-Χριστιανών) για ακόμη μια φορά διακρίθηκε στη δημοκρατικότητα και την προοδευτικότητά της, με τους γνωστούς πρωτοστατούντες κατά των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων που ομίλησαν για αίσχη, εγκλήματα ή –κάποιοι- έκαναν ακόμη και βοτανολογία (με αναφορές στην…ερωτική ζωή των λουλουδιών!), για να μας αποδείξουν το εκ Θεού θεσμοθετημένο ‘φυσιολογικό’…
Το να ασχοληθεί όμως κανείς με τις απόψεις των εγχώριων φασιστών είναι μάλλον υποτιμητικό για τον ίδιο. Ένας άλλο παρονομαστής των ‘αταίριαστων’ γάμων είναι -κατά τη γνώμη μου- πολύ πιο χρήσιμο και ενδιαφέρον να εξεταστεί.
Τί είναι εκείνο που ωθεί τους ομοφυλόφιλους να διεκδικούν πεισματικά τη μίμηση των θεσμών της ‘καθώς πρέπει’ κοινωνίας των ετερόφυλων; Ποια πρεμούρα τους έχει πιάσει με την ‘νομιμοποίηση’ των κατά τ’ άλλα ‘έκνομων’ σχέσεών τους;
Ακούω πολύ συχνά από τους ίδιους τη γελοία δικαιολογία, ότι βασικός τους στόχος είναι η δια του γάμου νομική κατοχύρωση του συντρόφου τους. Και εννοούν λόγους οικονομικούς, φορολογικούς, κληρονομικούς κλπ. Αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο απομακρυσμένοι από τη σύγχρονη κοινωνία; Δεν ζουν μέσα στον κόσμο; Δεν γνωρίζουν τίποτα από διοικητικές πράξεις, κληρονομικό δίκαιο, απλές νομολογίες που είναι σε θέση να διασφαλίσουν τη ζωή των ίδιων και των συντρόφων τους; Αδυνατώ να πιστέψω ότι είναι έτσι, καθώς οι περισσότεροι, που εμφανίζονται και στις τηλεοράσεις φαίνονται άνθρωποι μορφωμένοι (τουλάχιστον στοιχειωδώς) ώστε να γνωρίζουν τους δεκάδες εναλλακτικούς τρόπους που έχουν για να κατοχυρωθούν νομικά-οικονομικά. Συμπεραίνω, λοιπόν εύλογα, ότι οι περί νομικής κατοχύρωσης αερολογίες δεν είναι παρά απλά προσχήματα.
Ο λόγος της εμμονής τους δεν είναι αυτός. Μήπως είναι –όπως κάποιοι συμπληρώνουν- η ανάγκη τους να ολοκληρώσουν τον έρωτά τους; Να ζήσουν επίσημα και αποδεκτά από την κοινωνία με τον άνθρωπο που επέλεξαν. Θα μπορούσε να είναι, αλλά δεν με πολυπείθουν. Κατ’ αρχήν ο γάμος, όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένως στα σύγχρονα χρόνια, όχι μόνον δεν αποτελεί επιστέγασμα του έρωτα, αλλά πολύ συχνότερα μετατρέπεται σε παράγοντα διάλυσης της σχέσης λόγω της κουραστικής συνήθειας (ρουτίνας) που επικρατεί στη ζωή δυο ανθρώπων που δεν έχουν καμιά άλλη διέξοδο και είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίζουν καθημερινά ο ένας τις ιδιοτροπίες του άλλου. Αλλά ακόμη και αν υποθέσουμε –πράγμα άτοπο, αλλά έστω- ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι άλλου είδους άνθρωποι, και στην κοινωνική τους ομάδα η μονογαμία είναι ύψιστο αγαθό, οι δε σχέσεις τους διέπονται από τον ύψιστο βαθμό αγάπης, αλληλοκατανόησης και αλληλεγγύης, έρχομαι να τους ρωτήσω τι πραγματικά θα τους προσφέρει μια νομική επικύρωση της σχέσης; Την αποδοχή από την κοινωνία (και δη την ελληνική;) Μα οι αντιδράσεις των συντηρητικών συνανθρώπων τους, η απαξίωση και η περιφρόνηση που συνοδεύει την ‘ιδιαιτερότητά’ τους στη σεξουαλική ζωή, δεν οφείλεται στη μη νομιμοποίηση της σχέσης τους δι’ ενός θεσμού. Δεν πρόκειται εδώ για την ‘σπιτωμένη παστρικιά’ των ελληνικών ηθογραφικών ταινιών των δεκαετιών του ‘50 και ‘60. Για την αποδοκιμαστέα κοινωνικά συμβίωση της ‘μη στεφανωμένης’ γυναίκας που θα μπορούσε εύκολα να διορθωθεί μόλις το κυρίαρχο αρσενικό αποφάσιζε να περάσει το κατώφλι της εκκλησίας με την αγαπητικιά του. Τότε εκείνη έπαυε να είναι αποδιοπομπαία, γινόταν ‘κυρία’ και απολάμβανε την αποδοχή της κοινωνίας. Εδώ προφανώς δεν πρόκειται να υπάρξει κάτι αντίστοιχο. Παντρεμένα ή μη τα ομόφυλα ζευγάρια θα είναι πάντα στόχος κοινωνικού ρατσισμού τουλάχιστον όσο κυριαρχεί η αντίστοιχη νοοτροπία και η θρησκευτική ηθική των Ελλήνων.
Τι συμβαίνει λοιπόν;
Στο περιοδικό ‘Κ’ της Καθημερινής της Κυριακής 15-06-08, διάβασα ένα άρθρο που παρουσίαζε ένα θέμα για τους γάμους των ομοφυλοφίλων. Φιλοξενούσε το περιοδικό της καλής εφημερίδας ένα αντίστοιχο ρεπορτάζ της New York Times, όπου παρουσιάζονταν συνεντευξιαζόμενα ομόφυλα νεαρά ζευγάρια από την Αμερική.
Μάλιστα φωτογραφήθηκαν σε μια ολοφάνερα στημένη φωτογράφηση που δεν είχε καμιά σχέση με την καθημερινή τους ζωή, εκτός αν ο αμερικανός φωτογράφος επιμένει, ότι οι ήρωες του κυκλοφορούν εντός του σπιτιού, μαγειρεύουν και κάνουν καθαριότητα με τα σικάτα κοστούμια τους που θυμίζουν επεισόδια της ‘Τόλμης κα Γοητείας’. Βέβαια τα συγκεκριμένα ζευγάρια αποτελούνται από γόνους καλών και μάλλον ευκατάστατων οικογενειών. Διαβιούν σε πολυτελή σπίτια, έχουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα που κερδίζουν από μια ‘αξιοπρεπή’ εργασία και δεν έχουν καμιά σχέση με τους ομοφυλόφιλους που φαντάζεται ο μέσος Έλληνας όταν αναφέρεται σε αυτήν την κοινωνική ομάδα. Οι άνθρωποι αυτοί μετέχουν ισότιμα στο ‘αμερικανικό όνειρο’!
Μήπως λοιπόν αυτό το όραμα είναι που εμπνέει και τους Έλληνες ομοφυλόφιλους; Μήπως ο πραγματικός λόγος της διεκδίκησής τους δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον ραγδαία αυξανόμενο μικροαστισμό τους;
Η ομοφυλοφιλία (όπως και η αμφιφυλία) συνδέθηκε στενά με τη σεξουαλική απελευθέρωση, με τον προοδευτισμό, με το σπάσιμο του κατεστημένου. Με κοινωνικές διεκδικήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των φύλων (και των φυλών), το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.
Τι είναι, λοιπόν, αυτό που σπρώχνει τους σύγχρονους ομοφυλόφιλους, στην απάρνηση αυτής καθ’ εαυτής της διαφορετικότητας για την οποία τόσοι προγενέστεροι αγωνίσθηκαν; Τι είναι αυτό που τους κάνει να επιζητούν την επίσημη και πανηγυρική ένταξή τους στον μικροαστικό καθωσπρεπισμό; Στον γάμο και τη δημιουργία οικογένειας. Σε μια κοινή και συνηθισμένη ζωή; ‘Σε έναν θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες;’ Όπως γράφει και ο ποιητής; Σε ποια στροφή χάθηκε η επαναστατικότητά τους; Η πρωτοπορία τους; Η καλλιτεχνική τους φύση; Μήπως στην ίδια στροφή που έχασαν την ψυχή τους και οι...σπουδαίοι επαναστάτες των οργισμένων δεκαετιών (‘60-‘70);
Μήπως εκεί που εγκαταλείφθηκε και η ‘επανάσταση’ από τους Γάλλους φοιτητές του ’68 ή την ελληνική ‘γενιά του Πολυτεχνείου’; Μήπως ενταχθούν κι αυτοί σύντομα στα πατροπαράδοτα μικροαστικά κόμματα και μετά από λίγα χρόνια ψηφοθηρούν εις βάρος των απλών, κοινωνικά αποδεκτών πλέον, και φοβισμένων ή ευνουχισμένων ομοφυλόφιλων ψηφοφόρων (κατά το πρότυπο των ετεροφυλόφιλων προβάτων);
Πολύ φοβάμαι ότι οι ‘παράδοξες’ τάσεις των ομοφυλόφιλων συμπολιτών μας, δεν είναι παρά μια μόδα, που εκπορεύεται έντεχνα και ύπουλα από τα ίδια σκοτεινά κέντρα, που έχουν καταφέρει να αποσιωποιήσουν κάθε φωνή αμφισβήτησης στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, όπου όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σεβαστά και προστατευόμενα (όπως ακριβώς και τα είδη προς εξαφάνιση) αρκεί να μη θίγουν τα συμφέροντα των καπιταλιστών αφεντικών μας. Αρκεί όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα να συγκλίνουν προς ένα στόχο, την διατήρηση και την αύξηση της καταναλωτικής μάζας, που θα αγοράζει χωρίς να κρίνει, που θα χειροκροτεί χωρίς να αμφισβητεί, που θα δοξάζει τους ηγέτες του χωρίς να σκέφτεται.
Αυτό θέλει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός. Αθύρματα χωρίς εγκεφαλικές λειτουργίες. Καταναλωτές με λοβοτομή, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικών προτιμήσεων.
Είναι εξόχως οδυνηρό, απαισιόδοξο και θλιβερό το γεγονός ότι –καθώς φαίνεται- πετυχαίνει να βάλει στη μεγάλη, πολυποίκιλη μάζα της κοπαδοποίησης-κιμαδοποίησης, άλλη μια κοινωνική ομάδα, που έως τώρα διακρίνονταν για την εναντίωσή της στις καθωσπρέπει τακτικές του κατεστημένου. Ένα ακόμη πολέμιο του κομφορμισμού.
Η ανθρώπινη κοινωνία παραδομένη -σχεδόν αμαχητί- στον συντηρητισμό. Το μέλλον ζοφερό...

ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

2008-04-25T23:09:00.000+03:00

Με πολύ ενδιαφέρον παρακολουθούμε τη συνεχή σύσφιξη των σχέσεων της χώρας μας με τη Ρωσία. Η συνεργασία των δυο χωρών γίνεται ολοένα στενότερη και πολυεπίπεδη. Έτσι μετά από τη συνεργασία στο πεδίο της ενέργειας επακολούθησε η αγορά των ρωσικών αρμάτων μάχης και τώρα εξυφαίνεται μια νέα συμφωνία για αγορά οπλικών συστημάτων.
Αυτό καθεαυτό το γεγονός βεβαίως ουδέν κακόν έχει καθώς η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, όπως αυτά -καλώς ή κακώς- εννοούνται από τα σύγχρονα έθνη-κράτη επιβάλλουν την ευελιξία στις συμμαχίες και όχι τη μονοδιάστατη προσήλωση σε έναν μόνον ισχυρό, όταν μάλιστα αυτός δεν φαίνεται να πολυσκοτίζεται για τα συμφέροντα μιας παραδοσιακά συμμάχου χώρας, θεωρώντας την αφοσίωσή της ‘δεδομένη’.

Αυτό που είναι ανησυχητικό, νομίζω είναι ο πατροπαράδοτα επιπόλαιος τρόπος που οι ελληνικές κυβερνήσεις ασκούν την εξωτερική πολιτική και που τόσες συμφορές έχει επιφέρει στον τόπο.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι σχεδόν πάντα κοντόφθαλμη, τυχοδιωκτική, καιροσκοπική και σπανιότατα διαθέτει μακρόπνοη στρατηγική. Συνήθως δε καθορίζεται από τον χρυσό κανόνα του ρωμαίικου: ‘βλέποντας και κάνοντας’.
Επί του προκειμένου, λοιπόν: Έχει μελετήσει η ελληνική κυβέρνηση και οι διπλωματικοί κύκλοι που τη ‘συμβουλεύουν’ την αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει προβλέψει πώς και πότε θα εκδηλωθεί. Κι έχει, άραγε εκπονήσει ανάλογα σχέδια ελιγμού και αποφυγής των συνεπειών αυτής της αντίδρασης;
Πολύ φοβάμαι πως όχι.
Υπάρχουν κάποιοι ανόητοι που λένε συνεχώς ότι μόλις πάμε ενάντια στα συμφέροντα των Αμερικανών αυτοί θα μας δείξουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την οργή τους. Όταν δε περνάει ο καιρός δίχως την αναμενόμενη, κατά την άποψή τους, αντίδραση, οι ίδιοι ανακουφισμένοι λένε ότι ο κίνδυνος ξεπεράστηκε, η υπερδύναμη μας συγχώρεσε.
Παραγνωρίζουν όλοι αυτοί, οι αφελείς, δήθεν ειδήμονες ότι η συμπεριφορά των ΗΠΑ στην εξωτερική τους πολιτική είναι ξεκάθαρα συμπεριφορά αυτοκρατορίας (ιμπέριουμ). Οι ΗΠΑ δεν ενεργούν ποτέ εν βρασμώ και ποτέ απροσχεδίαστα. Όλες τους οι ενέργειες, ασχέτως της κατάληξής των, είναι πολύ καλά και από πολύ καιρό σχεδιασμένες ακόμη κι όταν εμάς μας φαίνονται ως ‘άμεση απάντηση’
Αυτό λοιπόν, που ‘γλιτώσαμε’ σήμερα δεν είναι καθόλου βέβαιον ότι δεν θα το βρούμε μπροστά μας αύριο.
Και οι σχέσεις μας με τη Ρωσία, που σαφώς ενοχλούν τον αμερικανικό παράγοντα, θα αντιμετωπιστούν από το ιμπέριουμ στον κατάλληλο χρόνο και με τον κατάλληλο τρόπο, που ασφαλώς θα είναι πολύ οδυνηρός για μας, αν δεν μπορέσουμε να τον προβλέψουμε και –με τους κατάλληλους διπλωματικούς χειρισμούς- να τον αποτρέψουμε.
Το ίδιο και στο θέμα των Σκοπίων. Αν μείνουμε να θριαμβολογούμε για τη δήθεν μεγάλη μας επιτυχία, και τον ‘τσαμπουκά’ που επιδείξαμε, βγάζοντας τη γλώσσα μας στην υπερδύναμη (τέτοιος υπερφίαλος λαός δεν θα πρέπει να έχει υπάρξει σε όλους τους τόπους, σε όλους τους αιώνες!) και δεν φροντίσουμε να συμβάλλουμε στην όσο το δυνατόν συντομότερη επίλυση του προβλήματος, πολύ σύντομα θα δούμε ο αυτοθαυμασμός μας να μετατρέπεται σε αυτοκτονία.
Τονίζω πως δεν είμαι a priori κατά των σχέσεων με τη Ρωσία. Αντιθέτως. Κάθε καλά οργανωμένη διπλωματική κίνηση συμβάλλει στην ενίσχυση της διεθνούς θέσεως της χώρας, και συνεπώς στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, που είναι και το τελικό ζητούμενο (διότι τα υπόλοιπα περί υπερήφανου και ‘μεγάλου’ έθνους είναι ούτως ή άλλως εθνικιστικά κουραφέξαλα)
Πέστε μου όμως τι οργανωμένο έχει γίνει στην νεώτερη Ελλάδα από τη στιγμή της κήρυξης της Επανάστασης του 1821 κι εντεύθεν;
Και σκεφτείτε και το εξής:
Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν ένα φιλοαμερικανικό τόξο που να περικλείει τη Ρωσία (την άνοδο της οποίας ασφαλώς και φοβούνται, όπως θα όφειλε να κάνει κάθε σοβαρή αυτοκρατορία). Στα πλαίσια αυτά δημιουργούν προτεκτοράτα σε όλα τα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή.
Έτσι δημιουργήθηκε η Βοσνία, το Κόσσοβο, το αυτόνομο ακόμη (αύριο πιθανόν ανεξάρτητο) Κουρδιστάν. Έτσι στρατεύθηκαν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο στο άρμα τους, η Αλβανία, η ΦΥΡΟΜ, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Πολωνία, η Τσεχία, η Ουκρανία, η Γεωργία και οι υπόλοιπες πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες του Καυκάσου.
Θεωρείτε ότι η... ‘εθνικά υπερήφανη’ Ελλάδα θα σταθεί εμπόδιο στα σχέδια τους. Είναι βέβαιον πως αν πολυζορίσουμε τα πράγματα, θα επιχειρήσουν να μας βγάλουν τελείως από το παιχνίδι, πολύ απλά δημιουργώντας ένα νέο ‘ανεξάρτητο’ προτεκτοράτο στη Δυτική Θράκη, το οποίο θα αναγνωρίσουν ταχύτατα, οι μεγαλύτερες χώρες του κόσμου, αφήνοντάς μας να παλεύουμε για τα δίκαιά μας, στον εδώ και χρόνια ξοφλημένο ΟΗΕ.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει ή –αν θέλετε- τι μπορεί να κάνει τότε η Ρωσία για να μας υπερασπιστεί. Αν κρίνουμε από την περίπτωση του Κοσσόβου, μάλλον όχι και σπουδαία πράγματα!

ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

2008-03-27T20:03:00.000+02:00

Μετά από αγώνες πολλών χρόνων (και -οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε- αγώνες κυρίως και δυστυχώς μόνον από την πλευρά των ομοφυλοφίλων) φτάσαμε πλέον στην εποχή όπου σοβαρά συζητήθηκε και αποφασίστηκε η ψήφιση ενός νομοσχεδίου που να διασφαλίζει τα αυτονόητα δικαιώματα των συμπολιτών μας που αποφασίζουν να συμβιώσουν ως σύντροφοι, χωρίς όμως να τελέσουν, για οποιονδήποτε λόγο, την τυπική θρησκευτική ή/και πολιτική τελετή του γάμου.

Όλοι όσοι εξέτασαν στο παρελθόν το ενδεχόμενο να ζήσουν με τον άνθρωπο που επέλεξαν χωρίς την έως τώρα παρεχόμενη νομική κάλυψη διαπίστωσαν πόσο δύσκολη και ανασφαλής θα ήταν η επιλογή αυτή. Κωλύματα νομικά, κοινωνικά, οικονομικά απέτρεπαν την απόφασή τους όσο κι αν τους ήταν προτιμητέα.

Αυτό λοιπόν, που θα έπρεπε να ισχύει φυσιολογικά εδώ και πολλά χρόνια, ως αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα, έρχεται η σημερινή πολιτεία να το νομοθετήσει, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση.

Ποια ήταν η αντίδραση της ελληνικής Εκκλησίας σε αυτή την προοδευτική εξέλιξη; Η ίδια που είναι πάντα, απέναντι σε κάθε προοδευτική και φιλελεύθερη ιδέα: Σκοταδισμός και χυδαίες ύβρεις.
Η Ιερά Σύνοδος διακηρύσσει ότι είναι 'πορνεία' κάθε συντροφική σχέση εκτός των πλαισίων του γάμου (και δη του θρησκευτικού)! Ο δε κύριος Αμβρόσιος διακηρύσσει με στόμφο ότι δεν πρέπει να τοποθετηθούν 'στο ίδιο καλάθι τα καλά με τα σάπια μήλα'!
Πόρνοι και πόρνες και σάπια μήλα είναι για κάποιους σεβάσμιους ιεράρχες μας τα νέα παιδιά που κατά κόρον υιοθετούν την πρακτική της συμβίωσης με τον/την σύντροφό τους, και που όχι σπάνια οδηγεί στον γάμο αργότερα.

Πόρνοι και σάπιοι όλοι εκείνοι που προτιμούν ελεύθερα, φυσικά και με θάρρος τη συμβίωση, αντίθετα από κάποιους άλλους αξιόλογους και...σεβάσμιους που πασχίζουν να κρύψουν τις ιδιαίτερες προτιμήσεις τους μέχρι να τους ξεφωνίσουν οι τηλεοπτικοί δίαυλοι από τα δελτία των 8.

Η μνήμη των Ελλήνων είναι πράγματι κοντή, αλλά όχι και τόσο, ω άγιοι Πατέρες μας.

Προς τιμήν του ο νέος αρχιεπίσκοπος διαχώρισε την θέση του. Είναι ελπιδοφόρο ότι ο επικεφαλής της Εκκλησίας επιδεικνύει και σ' αυτό, αλλά και σε άλλα ζητήματα εκπληκτικά ανοιχτό μυαλό και σοφία. Αναγκαία όμως σεβασμιότατε -αν μου επιτρέπετε την ταπεινή μου γνώμη- η συμμόρφωση των χριστοδουλικών κλώνων που δρουν υπογείως, ως μυστική αδελφότητα, και οι οποίοι σας εκθέτουν και σας υπονομεύουν.

Τέλος θεωρώ αυτονόητο ότι το δικαίωμα της ελεύθερης συμβίωσης θα πρέπει να ισχύει τόσο στα ετεροφυλόφιλα όσο και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

ΣΚΟΤΑΔΙ

2008-03-06T22:07:00.000+02:00

Βράδυ Πέμπτης...Η Ελλάδα απεργεί!
Κακομαθημένοι συνδικαλιστές. Αδιάφοροι έως εξωνημένοι πολιτικάντηδες.
Δυσοσμία σκανδάλων...Διαφθορά.
Ιστολόγια εκβιαστών. Αντιδραστικές ρυθμίσεις εκβιαζομένων. (Αλήθεια θα υπήρχαν εκβιαστές αν όλοι ήσαν τίμιοι;)

Βυθισμένος στο σκοτάδι, λόγω της απεργίας των τεχνικών της ΔΕΗ, καταγράφω κάποιες σκέψεις:
'Οι απεργίες πρέπει να είναι οδυνηρές για να φέρουν αποτελέσματα' λένε οι συνδικαλιστές.
Ασφαλώς. Κάποιοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους και μεις μεμψιμοιρούμε για τις λίγες ώρες χωρίς ρεύμα.
Έτσι θα ήσαν τα πράγματα...αν δεν ήταν και το άλλο:

Το πρωί, στο εργοστάσιο, σημειώθηκε διακοπή ρεύματος. Το αφεντικό δεν ταράχτηκε... Παρέμεινε χαμογελαστός και ακίνητος για 5-6 δευτερόλεπτα, όσο ήταν ο χρόνος που χρειάζεται για να μπει σε λειτουργία η θηριώδης, πανάκριβη γεννήτριά μας.
Όταν αυτή πήρε μπροστά, τα φώτα άναψαν πάλι, οι μηχανές φούλαραν με ισχύ, τα pc επανήλθαν στη σύνηθη λειτουργία τους και η δουλειά συνεχίστηκε κανονικά και μεθοδικά.
Όπως κι εχτές. Όπως και αύριο...

Τώρα κάθομαι μόνος στο σκοτάδι. Με το φως των κεριών γράφω αυτές τις σκέψεις. Εγώ -ο εργάτης- δεν έχω στο σπίτι γεννήτρια. Έτσι κι αυτό το βράδυ θα μείνω στο σκοτάδι.
Όπως κι εχτές. Όπως και αύριο...
Όπως συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα σ' αυτόν τον κόσμο, αν δεν είσαι αφεντικό...ή έστω συνδικαλιστής!

ΚΟΣΣΟΒΟ. ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ Ή ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;

2008-02-27T19:54:00.000+02:00

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το ζήτημα της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου και της στάσης που πρέπει να τηρήσει η χώρα μας ως προς την αναγνώριση ή μη της νέας κρατικής οντότητας.

Πολλές και διαφορετικές απόψεις έχουν ακουστεί τον τελευταίο καιρό, αλλά οι περισσότερες δυστυχώς κραυγάζονται μέσω των παραθύρων διαφόρων τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων και ‘ενημερωτικών’ εκπομπών, με αποτέλεσμα να είναι ήκιστα διαφωτιστικές του θέματος και –ασφαλώς- ως επί το πλείστον ανεύθυνες.

Στην εφημερίδα ‘Ο Κόσμος του Επενδυτή’ του Σαββάτου 24 Φεβρουαρίου 2008, σε παραπολιτικό σχόλιο διάβασα ότι διαφορετικές απόψεις ακούγονται και εντός των κομμάτων (πράγμα βέβαια φυσιολογικό) και δημιουργούνται σοβαρές διχογνωμίες. Το σχόλιο συγκεκριμένα αφορούσε στο ΠΑΣΟΚ και ήταν το εξής:

‘Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ήταν ο μόνος από τα μέλη του πολιτικού Συντονιστικού Οργάνου (του ΠΑΣΟΚ), που υποστήριξε ότι Ελλάδα θα πρέπει να σταματήσει να στηρίζει τους Σέρβους. Σύμφωνα με την άποψή του θα πρέπει να προσεγγίσει τον αλβανικό εθνικισμό, ο οποίος είναι σε πλήρη έξαρση. Περίπου θεωρεί αναπότρεπτη εξέλιξη τη «Μεγάλη Αλβανία». Αυτό θα βάλει, μελλοντικά, φωτιά και στα Σκόπια και πιθανότατα θα δημιουργήσει προβλήματα και σε μας, εάν κάποιοι εγείρουν θέμα «Τσαμουριάς». Εξάλλου σύμφωνα με τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη, η Ελλάδα θα πρέπει να ζυγίσει, σε σχέση με τους Σέρβους, το γεγονός ότι στη χώρα μας ζουν περίπου 1.000.000 Αλβανοί μετανάστες.’

Δεν γνωρίζω αν και κατά πόσον το δημοσίευμα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά η θέση που αποδίδεται στον κύριο Χρυσοχοΐδη είναι πολύ σοβαρή κι ενδιαφέρουσα και θα πρέπει να εξεταστεί με πολλή προσοχή.

Εδώ και πολλά χρόνια έχει επικρατήσει στη χώρα μας μια τυφλή εμμονή στην περίφημη ‘ελληνο-σερβική’ φιλία, που μας... επιβάλει διπλωματικές κινήσεις και εθνικές πολιτικές, απόλυτα προσαρμοσμένες, για να μην πω υποταγμένες, σ’ αυτή την ακραία ιδεοληψία, που έχει καταστεί δόγμα στην εξωτερική μας πολιτική.

Ασφαλώς δεν καταφέρομαι γενικώς κατά της ελληνο-σερβικής φιλίας, αλλά δεν είναι δυνατόν ο αφορισμός αυτός να αίρεται υπεράνω των εθνικών συμφερόντων της χώρας.

Οι Έλληνες πολιτικοί οφείλουν να εξετάσουν το ζήτημα της αναγνώρισης ή μη του Κοσσυφοπεδίου και να αποφασίσουν με γνώμονα το συμφέρον της χώρας και όχι με το σκεπτικό να μη δυσαρεστήσουν τη φίλη γείτονα. Είναι πρωτοφανές στη διεθνή σκηνή, η εξωτερική πολιτική μιας χώρας να καθορίζεται με βάση το συναίσθημα και όχι τον πολιτικό ρεαλισμό.

Στο θέμα του Κοσσόβου, θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν παράγοντες όπως οι αμερικανικές πιέσεις και οι βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες συνέπειες που θα επιφέρει στη χώρα μας η τυχόν απόρριψη της θελήσεως των ΗΠΑ, εξίσου όμως να ζυγιστούν και οι συνέπειες στην ελληνο-ρωσική προσέγγιση που επιχειρείται επιτυχώς τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν έμπειροι –θέλω να πιστεύω- διπλωμάτες, διεθνολόγοι, πολιτικοί για να υπολογίσουν τα οφέλη και τις ζημίες που θα προκύψουν από κάθε απόφαση και να χαράξουν μια υπεύθυνη πολιτική, που θα αυξάνει τα πρώτα και θα μειώνει τις δεύτερες.

Το συμπέρασμα είναι πως είτε μπορέσουμε να κρατήσουμε μια επαμφοτερίζουσα στάση που να ικανοποιεί τους πάντες είτε χρειαστεί να διαλέξουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε, η οποιαδήποτε απόφαση μας δεν μπορεί να στηρίζεται σε συναισθηματικές εξάρσεις και ιδεοληπτικούς παρωπιδισμούς, αλλά στον πολιτικό ορθολογισμό και στην μακρόπνοη και υπεύθυνη στρατηγική για τη χώρα.

Εξ’ άλλου οι φίλοι μας οι Σέρβοι, αν είναι πραγματικοί φίλοι, θα μας κατανοήσουν, ακριβώς όπως τους κατανοήσαμε κι εμείς όταν, τα εθνικά τους συμφέροντα τους υποχρέωσαν να αναγνωρίσουν την ΠΓΔΜ με το όνομα ‘Μακεδονία’!

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ 'ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ'

2008-02-25T20:23:00.001+02:00

Δεν είναι ποτέ εύκολο να αποτινάξεις τα βαρίδια της πραγματικότητας που σε κρατάνε κολλημένο στη γη.
Δεν είναι εύκολο να υπερβείς τις δεσμεύσεις, τις υποχρεώσεις, τις βιοτικές ανάγκες, ακόμη και τις τυχαίες αντιξοότητες της καθημερινότητας (ιδαίτερα αν καταδικάστηκες να διαμένεις σ' ένα τόσο ανέμπνευστο τόπο όπως η σύγχρονη Ελλάδα)
Κάποτε όλ' αυτά, και κάποτε ίσως και κάτι βαθύτερο σε οδηγούνε στην απουσία. Στην απομόνωση. Στην απόσυρση από τα κοσμικά.
Ξέρω πως αυτό δεν είναι το σύνηθες για ένα 'κανονικό' blog, αλλά πότε δεσμεύτηκα για οποιαδήποτε κανονικότητα.
Εν πάση περιπτώσει θα προσπαθήσω εφεξής να είμαι πιο συνεπής στις αναρτήσεις μου, αλλά ποτέ -υπόσχομαι- δεν θα γίνω τυπικός.

Νεο-έλληνες (;)

2008-01-13T22:40:00.000+02:00

Τελικά είναι περίεργο πράγμα η πολιτική. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Ένα μήνα τώρα τα αξιόπιστα ΜΜΕ ασχολούνται με τις ροζ ιστορίες του κυρίου Ζαχόπουλου. Αναζητούν τρόπο, οι σοβαρές εφημερίδες, να συμπεριλάβουν στην κυριακάτικη έκδοσή τους ένα DVD, με τους περιώνυμους πρωταγωνιστές.

Soft ή Hard πορνό για τους σκεπτόμενους αναγνώστες.

Ουρλιάζουν από τα τηλε-παράθυρα οι σούπερ σταρ της δημοσιογραφίας. Στο παρασκήνιο άνθρωποι προβαίνουν στο απονενοημένο διάβημα, αλλά φυσικά αυτοί δεν είναι παρά παρίες, λαθρόβια τρωκτικά της εξουσίας. Αναλώσιμα νούμερα της τηλοψίας στα μηχανάκια της AGB.

Ένας νέος όλεθρος ετοιμάζεται πυρετωδώς στην πολύπαθη βαλκανική γειτονιά μας, αλλά οι Έλληνες –ως συνήθως- υπεράνω των μικρών και ασήμαντων ασχολούνται με τις ερωτικές περιπτύξεις των κρατικών λειτουργών.

Η αντιπολίτευση στηλιτεύει με λόγο οξύ και ανούσιο, όπως κάνει εδώ και έναν αιώνα τώρα, και γενικώς τίποτα δεν αναστατώνει το ονειρικό βασίλειο της αφασίας, σ’ αυτή την ηλιόλουστη γωνιά της γηραιάς ηπείρου.

Εν τω μεταξύ, στο ευτυχισμένο αυτό βασίλειο, προέφηβοι πεθαίνουν από κοκαΐνη (!), μητέρες βουτούν στους ισθμούς αγκαλιά με τα νεογέννητα παιδιά τους, αρχιερείς απειλούν με επανάσταση αν η κυβέρνηση επιτρέψει σ’ ένα γειτονικό κράτος να υιοθετήσει την εθνική ονομασία που προτιμά, ξένοι πράκτορες αλωνίζουν απ’ άκρου εις άκρον, οι αδιάφθοροι κρατικοί λειτουργοί πηδάνε τις γραμματείς τους, με αντάλλαγμα μια θέση στο δημόσιο, τα γαλόνια των νταβατζήδων της δημόσιας ζωής ξηλώθηκαν για να τοποθετηθούν λίγο πιο ψηλά, και όλα –γενικώς- κυλάνε τόσο ομαλά, ανέμελα και αθόρυβα, ώστε να θυμίζουν λιμνούλα με σκατά, που ζέχνει από χιλιόμετρα μακριά, σηματοδοτώντας τον τόπο αντί της σχετικής πινακίδος.

Είναι τω όντι, αξιοπερίεργο που κανείς στον κόσμο δεν μας λαμβάνει σοβαρά υπόψιν. Εμάς! Τους λαμπερούς απογόνους του λαμπρού αρχαίου παρελθόντος!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

2007-11-28T22:13:00.000+02:00

Γιορτινή ατμόσφαιρα. Η χώρα της υποκρισίας και της συνδιαλλαγής πανηγυρίζει. Στις κεντρικές πλατείες τα παιδιά σωριάζονται από ‘υπερβολικές’ δόσεις. Πίσω, στα ψηλά κτίρια οι αξιωματούχοι διαπραγματεύονται. Το μεγάλο δέντρο, το πιο ψηλό της Ευρώπης ετοιμάζεται στην πολιτιστική –φύσει αν όχι και θέσει- πρωτεύουσα του κόσμου. Λίγο παρακάτω ρέει αίμα και πύον. Αλλά εκεί είναι μόνον κάποιο στενό σοκάκι. Σκοτεινό, υγρό και κακόφημο. Η καλή κοινωνία είναι εδώ. Γύρω από το δέντρο. Οι μπάλες γυαλίζουν στους πολύχρωμους προβολείς και οι ευτυχισμένοι αστοί, σύντομα θα ξεχυθούν για τα ψώνια τους, ξεχνώντας τις καταστροφές, τα δράματα, τις αγωνίες, τον πόνο, τον θάνατο.

Ανιχνεύεται παράξενη ουσία στο αίμα των περαστικών. ‘Αναισθησία. Δεν είναι απαγορευμένη’, αποφαίνεται ο αρχιμπάτσος, ‘μπορείτε να πηγαίνετε…Καλά Χριστούγεννα…’. Παρακάτω ένας πολιτισμένος με κοστούμι σταματά το υπερπολυτελές αμάξι του στην άκρη του δρόμου. Μοιράζει σκονάκια. Συναγερμός. Ο κύριος κινδυνεύει από τους αλήτες που τον περιστοιχίζουν. Η συναλλαγή ολοκληρώνεται, οι μπάτσοι επεμβαίνουν. Συλλαμβάνονται όλα τα πρεζόνια που ενόχλησαν τον κύριο, καθόσον εκείνος μετράει τα γιούρος που αποκόμισε.

‘Καλά Χριστούγεννα κύριε. Συγγνώμη για την ενόχληση’, απολογείται ο αρχιμπάτσος.

Το γαϊτανάκι γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει. Στο πεζοδρόμιο σωριάζονται όνειρα, αλλά ο κύριος πλουτίζει. Πλουτίζει πουλώντας νεκρά όνειρα. Πλουτίζει μοιράζοντας ταξίδια χωρίς επιστροφή.

Οι αστοί συνεχίζουν τα ψώνια τους. Χρονιάρες μέρες είναι, δεν πρέπει να ταράξουν τον ύπνο τους. Κάτι όμως τους χαλάει τη σούπα. Κάποιο ηλίθιο αίσθημα ενοχής αμαυρώνει την γιορτινή τους διάθεση.

Υπάρχει αντίδοτο…Σταματούν στο ψιλικατζίδικο στη γωνία και αγοράζουν ένα πακέτο κάρτες της Unicef. Τώρα ένα παιδί στην Αφρική έχει κερδίσει ένα εμβόλιο. Οι χίμαιρες εξαφανίζονται. Η φιλανθρωπία τους είναι πλέον έμπρακτη.

Στη γωνία του δρόμου, άλλο ένα παιδί πεθαίνει...

‘Αρκετά κάναμε για φέτος…Καλά Χριστούγεννα…’

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

2007-09-17T21:15:00.000+03:00

Τώρα που όλο το εκλογικό σόου έλαβε τέλος, τα φώτα έσβησαν και οι ηθοποιοί κατέβηκαν από τη σκηνή, είναι –ίσως- ευκαιρία, να προσεγγίσουμε το αποτέλεσμα, με μεγαλύτερη νηφαλιότητα και πιο διεξοδικά.

Εκ πρώτης όψεως φάνηκε ότι οι βασικοί στόχοι των αντιπάλων του δικομματισμού επετεύχθησαν. Τα δυο κόμματα είδαν το άθροισμα των ποσοστών τους να μειώνεται, η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος δεν απετράπη μεν, αλλά είναι οριακή και εύθραυστη, και τα δυο κόμματα της αριστεράς αύξησαν θεαματικά τα ποσοστά τους. Η αποχή κινήθηκε σε χαμηλά ποσοστά, κι έτσι νικήθηκαν και οι ‘κακοί πολίτες’ που ‘προτιμούν να ιδιωτεύουν και να αποφεύγουν τη σύγκρουση με το δικομματικό κατεστημένο’. Όλα καλώς καμωμένα λοιπόν. Ας κλείσουμε τους τηλεοπτικούς μας δέκτες και ας παραδοθούμε τρισευτυχισμένοι στην αγκαλιά του Μορφέα.

Μια προσεκτικότερη όμως, ματιά στο αποτέλεσμα και μια βαθύτερη ανάλυσή του, μάλλον θα δημιουργήσει μερικές σκιές στην ευτυχία μας.

Εν πρώτοις ας αναρωτηθούμε για τη σημασία της αυτοδυναμίας. Είναι γεγονός πως είναι μικρή και οριακή, αλλά υπάρχει έστω κι ένας εχέφρων πολίτης που να πιστεύει ότι η ΝΔ θα δυσκολευτεί να ασκήσει πλήρως και κυριαρχικά την κυβερνητική εξουσία; Θεωρεί κάποιος πιθανόν να υπάρξει βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος που να εναντιωθεί στις επιλογές του πρωθυπουργού και του νεοδεξιού-αντικοινωνικού επιτελείου του; Ας είμαστε ρεαλιστές. Ποιος θα τολμήσει να αμφισβητήσει τις επιλογές ενός αρχηγού, στον οποίον –κατά κύριο λόγο- αποδίδεται η σημαντική αυτή νίκη; Συνεπώς ουδεμία σημασία έχουν οι 152 έδρες και ουδεμία διαφορά θα υπάρξει από την προηγούμενη πολιτική της κυβέρνησης των 165 βουλευτών.

Κατά δεύτερο, έχουμε μια αντιπολίτευση τόσο πολύ στραπατσαρισμένη, ώστε να καθίσταται εκ των πραγμάτων αναποτελεσματική για μακρό χρονικό διάστημα. Η έμφυτη εσωστρέφεια του ΠΑΣΟΚ, θα εκδηλωθεί ακόμη πιο έντονη. Ήδη ο αρχηγός του αμφισβητείται, τα μαχαίρια βγήκαν και σίγουρα θα χρειαστεί πολύς χρόνος μέχρι να ανακάμψει το κόμμα και να μπορέσει να αντιπαρατεθεί ξανά στην κυβέρνηση. Όλο αυτό το διάστημα το βαρύ αντιπολιτευτικό έργο θα αναλάβουν τα κόμματα της αριστεράς που αντιπροσωπεύουν το 13-14% του εκλογικού σώματος. Ασφαλώς μπορούν να προκαλέσουν πολύ θόρυβο, αλλά αμφιβάλλω κατά πόσο μπορούν να εμποδίσουν την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης.

Τρίτη διαπίστωση είναι αυτή σε σχέση με τον δικομματισμό. Όντως υπήρχε μια υποχώρηση της τάξης του 5%. Σημαντικό ασφαλώς, αλλά μη ξεχνάτε ότι το ίδιο ποσοστό (κι ελαφρώς μικρότερο – 79,61%) κατέγραψαν και οι εκλογές του 1996. Και τότε βγήκαν πολλοί να πανηγυρίσουν για την αρχή του τέλους του δικομματισμού, αυτός όμως ανέκαμψε πολύ γρήγορα και ιδιαιτέρως δυναμικά καθώς ήδη το 2000 εκτοξεύθηκε στο 86%. Φανταστείτε ότι σήμερα οι συνθήκες ήσαν περισσότερο οδυνηρές για τα δυο κόμματα της εξουσίας απ’ ότι το 1996 κι όμως δεν υπήρξε καμιά περαιτέρω μείωση της επιρροής των. Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι σε 2 ή σε 4 χρόνια δεν θα δούμε πάλι ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά του δικομματισμού;

Τέταρτον: η αύξηση της εκλογικής δύναμης των κομμάτων της αριστεράς. Ασφαλώς εντυπωσιακή και ιδιαίτερα ευχάριστη. Ακόμη και τα ποσοστά των Οικολόγων που δεν έφτασαν για την είσοδό τους στη Βουλή είναι αρκετά ανεβασμένα. Ποιος όμως, καλά γνωρίζων της ελληνικής πολιτικής σκηνής πιστεύει ότι δεν αποτελούν μια πολιτική συγκυρία, ευτυχή μεν, αλλά μάλλον περιστασιακή; Το μεγαλύτερο ποσοστό των εκλογέων που κάτω από την πίεση της εθνικής συμφοράς, αλλά και της τριετούς (στην πραγματικότητα τριακονταετούς) καταλήστευσης του εισοδήματος του λαού από το Κεφάλαιο, στράφηκαν στα κόμματα της Αριστεράς σε μια ψήφο διαμαρτυρίας και τιμωρίας της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής και των δυο κομμάτων, είναι ήδη έτοιμο –και μην αμφιβάλετε καθόλου- να επιστρέψει στους κόλπους τους και να εγκαταλείψει τον όψιμο και πρόσκαιρο πολιτικό ηρωισμό του με την πρώτη ευκαιρία. Αν η ΝΔ δεν σχημάτιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση και είχαμε ξανά εκλογές σε ένα μήνα, νομίζω, ότι τα αποτελέσματα θα ήσαν πολύ διαφορετικά από τώρα. Μακάρι να διαψευστώ σε αυτό το σημείο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι η ενίσχυση ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν παρά μια πρόσκαιρη και μη επαναλαμβανόμενη ψήφος διαμαρτυρίας που όσο έντονα εκφράστηκε, τόσο σύντομα θα ξεθυμάνει, όπως συνέβη και στο παρελθόν.

Και για το τέλος άφησα το χειρότερο. Την είσοδο στη Βουλή του αλλοπρόσαλλου, τυχοδιωκτικού κόμματος του κυρίου Καρατζαφέρη. Βεβαίως και γι’ αυτό ισχύει η προηγούμενη διαπίστωση, ότι δηλαδή πρόκειται για ψήφο διαμαρτυρίας και προφανώς θα ξεφουσκώσει εν ριπή οφθαλμού (τόσω μάλλον που τώρα θα είναι διαρκώς εκτεθειμένο στην κοινοβουλευτική φθορά). Όμως το ποσοστό που έλαβε, η παρουσία ενός σχεδόν ακροδεξιού-φονταμενταλιστικού κόμματος στη Βουλή εν έτει 2007 (συνδυαζόμενο με το μικρό, αλλά όχι αμελητέο ποσοστό ενός άλλου θρησκευτικο-πατριωτικού κόμματος, αυτού του κυρίου Παπαθεμελή) δείχνει την προϊούσα συντηρητικοποίηση των Ελλήνων ψηφοφόρων, την υποχώρηση της προοδευτικής σκέψης στην χώρα, την είσοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή σχημάτων στηριζόμενων όχι στην Λογική και στη δημιουργική Φαντασία (στοιχείων εκ των ων ουκ άνευ στην πολιτική), αλλά σε έναν άλογο δογματισμό και σε μια ανέμπνευστη και στείρα εθνικοπατριωτική ρητορική που παραπέμπει στο παλαιό, ανατριχιαστικό τρίπτυχο ‘Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια). Στη Βουλή αυτή τη στιγμή έχουν εισέλθει άνθρωποι, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης και ο...υιός Πλεύρης! Και αυτοί δεν εξελέγησαν από λίστα, δεν ήσαν δηλαδή επιλογές του προέδρου του ΛΑΟΣ, αλλά με ‘σταυρό’ από το εκλογικό σώμα!!!

Μακάρι, όλα αυτά να είναι μόνον άστοχες διαπιστώσεις ενός απαισιόδοξου, απογοητευμένου από την πολιτική ανθρώπου. Κάποιου χολωμένου μη-ψηφοφόρου που η κεντρική του επιλογή να διαμαρτυρηθεί μη προσερχόμενος στις κάλπες (για πρώτη φορά στη ζωή του από το 1989 που έχει δικαίωμα ψήφου) δεν δικαιώθηκε και το κάλεσμά του για γενική αποχή δεν εισακούστηκε ούτε καν από τους πιο κοντινούς στη σκέψη του συντρόφους. Εύχομαι από καρδιάς να έχω άδικο. Να είμαι τυφλωμένος από την οργή και την απογοήτευση και όλα να αλλάξουν στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Δυστυχώς όμως, με την όποια εμπειρία διαθέτω στην πολιτική, δεν το θεωρώ πιθανό...

ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ – ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

2007-09-05T20:04:00.001+03:00

Ευτυχώς, λοιπόν, που οι δαιμόνιοι πολιτικοί μας ανακάλυψαν τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς των πυρκαγιών, που ξεπάστρεψαν τη χώρα. Βέβαια οι απόψεις μεταξύ των δυο μεγάλων κομμάτων διίστανται, αλλά θα ήταν όντως ανησυχητικό εάν ομονοούσαν.

Έτσι ο ευφυέστατος πρωθυπουργός, δια του στόματος του φιλοσόφου – υπουργού του, εφηύρε την ασύμμετρη απειλή. Εμφανίστηκε, λοιπόν, εν...πλήρη εξαρτήσει ήτοι με στρατιωτικό μπουφάν και σπορ ρούχα, ως αν επιτελούσε ο ίδιος το έργο της πυρόσβεσης. Η αλά Μπους εικόνα του συμβόλιζε την αποφασιστικότητα και το ετοιμοπόλεμο της κυβέρνησης, έστω κι αν την εικόνα χαλάει λίγο ο προτεταμένος στόμαχος, που δεν συνάδει με την εμφάνιση ενός κομάντο. Ασφαλώς είναι και το άλλο μειονέκτημα: ο πλανητάρχης ομιλεί και παίρνει εντολές από τον ίδιο τον...μεγαλοδύναμο, ενώ ο εν Ελλάδι θαυμαστής μόνον δι’ αντιπροσώπου –έστω και μακαριότατου- επικοινωνεί με τον Κύριο.

Ο έτερος πάλι ευφυής της πολιτικής μας σκηνής, ο επαγγελόμενος της νέας αλλαγής, εντόπισε τους ενόχους στο δικαστικό σώμα, και κατήγγειλε δικαστικό πραξικόπημα. Διότι αυτοί οι αχάριστοι δικαστικοί κατέδειξαν κώλυμα όσον αφορά την υποψηφιότητα της κας Φώφης! Πως είπατε; Τί σχέση έχει αυτό με τις φωτιές; Μα, ποιος σας είπε ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει καμιά σκοτούρα για τις πυρκαγιές. Ακόμη δεν κατακάθισαν καλά – καλά οι στάχτες της καταστροφής και μας καθιστά σαφές ότι το μέγιστο πολιτικό θέμα της χώρας είναι η υποψηφιότητα της κας Φώφης. Η οποία αφού επιτέλεσε ένα σπουδαιότατο έργο στη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, γι’ αυτό δεν κάηκε και το Ζάππειο, τώρα θέλει να προσφέρει την ευφυΐα της και την ενεργητικότητά της σε όλη τη χώρα. Και οι δικαστές την εμποδίζουν επειδή εφαρμόζουν τον Νόμο, ένα Νόμο που ψήφισαν –ω, της βλακείας!- οι ίδιοι οι πολιτικοί. Αλλά προφανώς οι νόμοι που ψηφίζουν στη βουλή, είναι για τους απλούς πολίτες, τους χαχόλους δηλαδή, ενώ οι ίδιοι εξαιρούνται.

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ευδοκιμούν οι κλόουν και οι μασκαράδες. Έτσι οι μεν μεταμφιέζονται σε Ράμπο και οι δε σε Ροβεσπιέρο. Και το πανηγύρι καλά κρατεί. Τί κι αν κάηκε η μισή Ελλάδα; Τί κι αν θρηνούμε τόσα θύματα, λες και είχαμε αεροπορικό βομβαρδισμό; Σημασία μείζονα έχουν το ίματζ του πρωθυπουργού και το...βιολί της Φώφης.

Αν το καλοσκεφτείς δηλαδή, όντως αντιμετωπίζουμε ασύμμετρη απειλή. Την ασύμμετρη ηλιθιότητα και την ασύμμετρη υποκρισία των πολιτικών μας ταγών. Να τους χαιρόμαστε και στις 16 Σεπτέμβρη, πρωί – πρωί στις κάλπες.

ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

2007-08-29T20:01:00.000+03:00

Μια προσεκτική ανάγνωση της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας του τόπου μας μπορεί να μας οδηγήσει σε χρήσιμα συμπεράσματα ως προς την πρωτοφανή κατάπτωση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα και ν’ αναδείξει την αδήριτη ανάγκη της γενικής αποχής από τις προσεχείς εκλογές.

Η ίδια η πρόταση της αποχής, ακούγεται σε κάποιους –πριν από μερικά χρόνια και σε μένα τον ίδιο- ως μια ηττοπαθής παραίτηση από το κυριαρχικό δικαίωμα της συμμετοχής δια της ψήφου στα κοινά της χώρας και της επιλογής των αντιπροσώπων μας στη Βουλή.

Και όμως, η έσχατη παρακμή και η εξοργιστική ανικανότητα των αντιπροσώπων αυτών –ή έστω της συντριπτικής πλειοψηφίας των- μετουσιώνει την πρόταση της αποχής από άβουλη στάση δειλίας σε σάλπισμα αλλαγής και λαϊκής κυριαρχίας. Και ιδού πως:

Μπορεί άραγε κάποιος υγιώς σκεπτόμενος πολίτης αποφασίζοντας να διαμαρτυρηθεί για την πολιτική παρακμή να επιλέξει την λευκή ψήφο ή το άκυρο ψηφοδέλτιο; Όχι! Οι εξουσιαστές φρόντισαν να προστατευθούν από τέτοιες λαϊκές αποφάσεις και να αχρηστεύσουν την επιλογή τούτη. Έτσι μας ανακοίνωσαν ανερυθρίαστα ότι τα λευκά και τα άκυρα ψηφοδέλτια θα προσμετρώνται υπέρ του πρώτου κόμματος. Είναι λοιπόν προφανές ότι μια τέτοια επιλογή θα ήταν όχι μόνον μάταιη, μα κι επικίνδυνη. Διότι θα πρέπει να αναρωτηθούν όσοι σκόπευαν να διαμαρτυρηθούν με τον τρόπο αυτό, μήπως θα είναι η δική τους ψήφος που θα προσφέρει την κυβερνητική αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα, που άλλως δεν θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση.

Δεν νομίζω ότι οι διαστροφικοί εξουσιαστές θα είναι και πολύ δυσαρεστημένοι για την αύξηση των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων, ιδίως αν αυτά θα τους εξασφαλίσουν μια νέα αυτοδύναμη τετραετή κυριαρχία.

Μπορεί μήπως ο εχέφρων και αγανακτισμένος πολίτης να προκρίνει την στήριξη ενός μικρότερου κόμματος, ώστε να σπάσει την παντοδυναμία του δικομματισμού; Όχι! Κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό, αν όλοι όσοι θέλουμε να διαμαρτυρηθούμε συναποφασίζαμε να ψηφίσουμε ένα μόνο, συγκεκριμένο κόμμα από τα λεγόμενα μικρότερα. Είναι προφανές, όμως ότι δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ διότι οι ιδεολογικές μας προκαταλήψεις δεν μας επιτρέπουν μεγάλα λογικά άλματα. Ας πούμε για παράδειγμα ότι προτείνουμε ως κοινή επιλογή το ΚΚΕ. Πόσοι δεξιοί δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι θα συνομολογήσουν στην στήριξη του; Κι αν επιλέξουμε τον ΛΑΟΣ, πόσοι αριστεροί δεν θα ανατριχιάσουν και μόνον με αυτή την ιδέα; Μια τέτοια συμφωνία θα προϋπέθετε την ύπαρξη ενός κόμματος μη ιδεολογικά φορτισμένου, ένα τέτοιο κόμμα, όμως θα ήταν μάλλον χειρότερο του δικομματισμού. Θα ήταν ένα κόμμα δημοσιοσχετίστικο, άχρωμο, άνευρο, τυχοδιωκτικό. Θυμηθείτε για παράδειγμα την τύχη του κόμματος Αβραμόπουλου, που προσπάθησε να παρουσιαστεί ως ένα απολιτικό, life style κόμμα, χωρίς συγκεκριμένες αρχές και ιδεολογία. Μα ποιος θα ψήφιζε κάτι τέτοιο;

Αν πάλι επιλέγαμε να στηρίξουμε ο καθένας ένα διαφορετικό μικρό κόμμα, θα πετυχαίναμε τον κατακερματισμό της ψήφου διαμαρτυρίας σε πολιτικούς σχηματισμούς του 0,00...κάτι τοις εκατό, οπότε και σ’ αυτήν την περίπτωση θα έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα με την επιλογή της λευκής ή της άκυρης ψήφου. Τα μικροσκοπικά ποσοστά που θα συγκεντρώσουν τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα θα προστεθεί στη δύναμη του πρώτου, όποιο κι αν είναι αυτό, εξασφαλίζοντας του κυβερνητική αυτοδυναμία.

Εγκλωβισμός; Οι αδίστακτοι εξουσιαστές έχουν σχεδιάσει πολύ καλά το παιχνίδι τους.

Αντίθετα, η επιλογή της συνειδητής αποχής είναι πολύ πιο αποτελεσματική και ασφαλής. Κατ’ αρχήν είναι σαφές ότι ανέκαθεν ο μεγαλύτερος φόβος του δικομματισμού δεν ήταν ένας τρίτος πόλος που θα έμπαινε σφήνα ανάμεσα στους ‘αιώνιους’ αντιπάλους. Αυτό το έχουν αριστοτεχνικά αποκλείσει. Ο ψυχοπαθολογικός φόβος τους ήταν πάντα η αποχή. Θυμηθείτε ότι όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, ήταν σε πλήρη ισχύ ο διαβόητος νόμος περί της μη συμμετοχής στις εκλογές. Η πρωτοφανής αυστηρότητά του αποσκοπούσε στην τρομοκράτηση των πολιτών, ώστε να μη τολμήσουν να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στο εκλογικό τσίρκο, που έστηναν τα δυο μεγάλα κόμματα. Για την προάσπιση δήθεν, του δημοκρατικού πολιτεύματος ίσχυε ο πιο αντιδημοκρατικός νόμος που ψηφίστηκε ποτέ. Προέβλεπε ποινές φυλάκισης, χρηματικό πρόστιμο, μακρόχρονη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και αδυναμία έκδοσης διαβατηρίου, κατ’ ουσίαν λοιπόν απαγόρευση εξόδου από τη χώρα!

Σε πλήρη δικαίωση της λαϊκής ρήσης ‘ο φόβος φυλάει τα έρημα’ το αδίστακτο δικομματικό κτήνος εκβίαζε συνειδήσεις, απειλούσε με βαριές ποινές όποιον τολμούσε να αντιδράσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, ως αν η συμμετοχή στις εκλογές δεν ήταν δικαίωμα του πολίτη, αλλά υποχρέωσή του!

Έτσι ο δικομματισμός διασφάλιζε την εξουσία του και απέτρεπε εκδηλώσεις αμφισβήτησής του, και με τον καιρό η απειλή, έγινε συνήθεια, διαμόρφωσε νοοτροπίες και οι πολίτες ήσαν πλέον πεπεισμένοι ότι συμμετέχουν στις εκλογές όχι από τον φόβο των κυρώσεων, αλλά διότι αυτό ήταν το...καθήκον τους!!! Αφού λοιπόν επετεύχθη το παράλογο να μεταλλαχθεί μια κοινωνική και νομική σύμβαση σε φυσική αναγκαιότητα, ο συγκεκριμένος νόμος ατόνησε και περιέπεσε σε αχρησία, ποτέ όμως δεν καταργήθηκε έως σήμερα (είπαμε ‘ο φόβος φυλάει τα έρημα’).

Οι εξουσιαστές ποτέ δεν έπαψαν να φοβούνται την αποχή. Όχι την αποχή της απολιτικής θεώρησης, την μοδάτη αδιαφορία των κομψευόμενων και περί άλλα τυρβαζόντων μελών των clubs των νεόπλουτων και των υποστηρικτών του τέλους των ιδεολογιών. Η θεώρηση της εκλογικής διαδικασίας ως ένα μπανάλ κατάλοιπο των αδικαιολόγητων πολιτικών παθών του περασμένου αιώνα, που προβάλλουν όλοι αυτοί οι δήθεν, καθόλου δεν βλάπτει και συνεπώς δεν προβληματίζει το δικομματισμό. Οδηγεί σε μια σταδιακή αμερικανοποίηση του πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού βίου της χώρας, την οποία οι εξουσιαστές ευχαρίστως δέχονται, αν δεν την επιδιώκουν κιόλας.

Αυτό που φοβούνται είναι η πολιτικά συνειδητοποιημένη και ιδεολογικά θωρακισμένη απόφαση για αποχή, διότι είναι δυνατόν να παρασύρει, να ξεσηκώσει, να φουσκώσει το ποτάμι της λαϊκής αντίδρασης, να ενώσει ιδεολογικά αλλότριους, αλλά ηθικά παρόμοιους ανθρώπους. Αν το ποτάμι αυτό ξεχειλίσει τότε θα παρασύρει το σάπιο σκάφος του δικομματισμού και το τσακίσει στα απόκρημνα βράχια της λαϊκής οργής.

Παραδέχομαι ότι μια αποχή της τάξης του 30-40% δεν είναι ικανή να γκρεμίσει τα κάστρα της εξουσίας. Ίσως προκαλέσει στους έγκλειστους σ’ αυτό, κάποιο τσίμπημα ανησυχίας ή μια σοβαρή δικαιολογία για να επαναφέρουν σε ισχύ τις κυρώσεις του παλαιού, ρυπαρού νόμου τους. Φανταστείτε όμως μια γενική αποχή που θα φτάνει το 80% ή ακόμη περισσότερο. Καμιά κυβέρνηση, καμιά αντιπολίτευση, καμιά Βουλή δεν θα μπορεί να σταθεί μετά από μια τόσο ηχηρή αποδοκιμασία. Θα είναι μια σαφής ετυμηγορία ότι ο κύκλος της μεταπολίτευσης έχει κλείσει πια οριστικά. Τα αναχρονιστικά κόμματα της ελληνικής πραγματικότητας οφείλουν να αυτοδιαλυθούν και να δώσουν τη θέση τους σε νέα σχήματα, στελεχωμένα με ανθρώπους νέους, ανθρώπους με οράματα για τον τόπο, με ιδανικά και όρεξη για δουλειά.

Ακόμη, όμως κι αν οι βρικόλακες της πολιτικής πραγματικότητας, αρνηθούν να δουν το προφανές, ακόμη κι αν στυλώσουν σα γέρικα μουλάρια τα πόδια, αρνούμενοι να μας αδειάσουν τη γωνιά, είναι βέβαιο ότι θα έχει γίνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την αναπόφευκτη απόσυρσή τους. Θα είναι η αρχή του τέλους τους και τίποτα μετά απ’ αυτό δεν θα είναι πια το ίδιο. Το λαϊκό κίνημα θα βαδίσει σταθερά προς την απαλλαγή του από την ‘προστασία’ των διεστραμμένων εξουσιαστών. Θα απαγκιστρωθεί από παγιωμένες συμπεριφορές του παρελθόντος, όπως την τυφλή, δογματική υποστήριξη ενός κόμματος από οικογενειακή παράδοση, από συμφεροντολογικά κίνητρα για ρουσφέτια και διευκολύνσεις, από την ψυχοπαθή λατρεία στα πρόσωπα των νεποτιστών αρχηγών. Ο πολιτικός καραγκιόζης θα έχει πλέον εκμετρήσει τον βίο του.

Ασφαλώς είμαι αρκούντως πραγματιστής για να γνωρίζω ότι τίποτε απ’ αυτά δεν θα συμβεί. Οι οργισμένοι και αγανακτισμένοι συμπολίτες μου, όχι μόνον θα προστρέξουν στις κάλπες, αλλά και θα ψηφίσουν πάλι τα ίδια κόμματα, τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους που ψήφιζαν πάντα, εφευρίσκοντας για να ξεγελάσουν τον εαυτό τους κάποια δικαιολογία για την στάση τους, όπως φταίνε οι προηγούμενοι που δεν προέβλεψαν ή οι σημερινοί διέλυσαν τον παράδεισο που οι προηγούμενοι είχαν στήσει στο τόπο. Γνωστά, θλιβερά και τετριμμένα όλ’ αυτά. Τετριμμένες και οι κατάρες και οι αφορισμοί εναντίον των πάντων μετά από τις συμφορές, τις καταστροφές και τις τραγωδίες. Πάντα όλοι οι πολιτικοί φταίνε καθόλου όμως εμείς που τους ψηφίζουμε.

Ένας λαός που αρνείται την ελευθερία του δεν είναι άξιος να δημιουργήσει τίποτα. Ποτέ. Ας τρέξουμε λοιπόν πάλι να αποδείξουμε το πόσο οι πολιτικοί μας είναι γνήσια αντίγραφα των πολιτών που τους εκλέγουν. Η διαφθορά, η ανηθικότητα, η προπέτεια, η εθελοτυφλία, η πνευματική έρημος είναι πρωτίστως ανάμεσά μας και γι’ αυτό μπορεί και προβάλλεται και –φυσιολογικά- γιγαντώνεται στο επίπεδο της εξουσίας.

Αν μας έχει μείνει έστω μια στάλα από το ελληνικό πνεύμα, που τόσο συχνά, αλλά και τόσο άδικα, αρεσκόμαστε να επικαλούμαστε ότι κληρονομήσαμε από τους ευκλεείς προγόνους μας, αξίζει να κάνουμε μια προσπάθεια. Να βγούμε από τον βούρκο. Από το τέλμα του πνευματικού θανάτου, στο οποίο βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο.

Αν ακόμη δεν είναι πολύ αργά...

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ

2007-08-28T16:02:00.000+03:00

Οι μαύροι καπνοί σκεπάζουν τη χώρα. Την κρύβουν από τον ήλιο. Οι φλόγες κατατρώνε τις σάρκες της. Σκοτεινή απελπισία. Απόγνωση βουβή, εμφανής μόνον στα άδεια μάτια ανθρώπων που σωριασμένοι στις πέτρες παρακολουθούν τις στάχτες της ζωή τους.
Αηδία και ντροπή για ένα κράτος τόσο ανίκανο, τόσο διεφθαρμένο, τόσο βαθειά εξευτελισμένο, που δεν μπορεί ούτε καν να υποκριθεί αξιόπιστα ότι λυπάται.
Οι ακκισμοί των πολιτικών, οι μεγαλοστομίες. Οι ανέξοδες υποσχέσεις. Οι γελοίες εξαγγελίες για καλύτερες μέρες. Ο φόβος για το πολιτικό κόστος που προσδιορίζει κάθε σκέψη και κάθε τους ενέργεια. Αυτή είναι η Ελλάδα της μεταρρύθμισης και της νέας αλλαγής που μας τάζουν οι πολιτικοί μας ταγοί.
Αυτοί που αναγόρευσαν σε επάγγελμα το ψεύδος. Σε ψυχαγωγία την αναλγησία. Τη διαφθορά σε δεύτερη φύση.
Αυτοί που ζητάν και πάλι την ψήφο μας. Την ψήφο εκείνων που σωριασμένοι πάνω στις μαυρισμένες πέτρες έχουν ένα βλέμμα τόσο μακρινό, τόσο απλανές κοιτάζοντας τα αποκαϊδια της ζωής τους, που σου προκαλεί τρόμο. Την ψήφο εκείνων που συλλέγουν ακόμη τα απομεινάρια των απανθρακωμένων ανθρώπων τους για να τα θάψουν.
Αυτοί που μαύρισαν τα όνειρά μας και τα όνειρα των παιδιών μας πριν προλάβουν καν ν’ ανθίσουν.
ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ Ο,ΤΙ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ. Η ψυχή τους είναι μαύρη. Η σκέψη τους, τα ιδανικά τους, η αισθητική τους...όλα μαύρα. Μαυρίστε λοιπόν άφοβα αυτά τα ψυχικά βαμπίρ που επιβιώνουν αποστραγγίζοντας τις ψυχές των ανθρώπων. Κανείς να μην πατήσει στα εκλογικά κέντρα την ημέρα των εκλογών. Αντιδράστε στο Θάνατο. Τουλάχιστον μη τον στηρίξετε με την ψήφο σας.

ΓΕΝΙΚΗ (αν είναι δυνατόν ολοκληρωτική) ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΙΟ

2007-06-03T14:36:00.000+03:00

Ίσως η φαντασία μου είναι πολύ μεγάλη όπως με κατηγορεί ο 'ελληναράς', συγγνώμη ο 'ελληνισμός' ήθελα να πω. Και όντως θα συνεχίσω να μελετώ. Προτιμώ όμως να μελετήσω αντί των θεόπνευστων ιντερνετικών πηγών που μου προτείνει ο 'ελληνικά και δυνατά', συγγνώμη 'ο ελληνισμός' (πως μπερδεύομαι έτσι!) τους ίδιους τους 'Πατέρες της Εκκλησίας'. Τον 'ιερό' Χρυσόστομο, τον 'Μέγα' Βασίλειο, τον επίσης 'Ιερό' Αυγουστίνο και γενικώς όλη τη συμμορία των κομπλεξικών, μισάνθρωπων καλογέρων που διαμόρφωσαν το Δόγμα αυτής της απίθανης θρησκείας

ΔΟΚΙΜΙΟ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

2007-05-04T21:03:00.000+03:00

β. Τα συναισθήματά μου

Πάντα πίστευα ότι τα συναισθήματα είναι το σπουδαιότερο κομμάτι της ψυχής του ανθρώπου και συνάμα το πιο καταπιεσμένο. Γιατί αυτός συνήθως λειτουργεί βάσει της λογικής χάριν της οποίας υποκρίνεται, προσποιείται και συμβιβάζεται. Φοβάται για παράδειγμα να δείξει την αντιπάθεια, πολύ δε περισσότερο το μίσος του στο πρόσωπο που τυχόν τον προκαλεί σκεπτόμενος τις συνέπειες της πράξης του. Δεν επιτρέπεται να αντιπαθεί ένα συγγενή (όταν μάλιστα εκείνος βρίσκεται σε μια υψηλότερη κοινωνική βαθμίδα από τον ίδιο), διότι όχι μόνον θα χαρακτηρισθεί αρνητικά από τον περίγυρό του, αλλά ίσως κάποια στιγμή να χρειαστεί την βοήθεια του στον κοινωνικό ή επαγγελματικό στίβο για αυτό που συνήθως χαρακτηρίζουμε ρουσφέτι ή – ευγενικότερα – «χέρι βοήθειας». Έτσι ντύνεται ένα πλατύ χαμόγελο, το χαμόγελο της οχιάς, και υποκρίνεται, ώσπου να του δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία για να «τακτοποιήσει» τον αντιπαθή χωρίς να φανεί και φυσικά χωρίς να του δημιουργηθούν τα λεγόμενα «προβλήματα συνείδησης».
Δεν σκοπεύω φυσικά, να υποκριθώ ότι δεν έχω βρεθεί σε μια παρόμοια κατάσταση και όχι άπαξ. Προσποιήθηκα κι εγώ τον ρόλο του καλού συγγενή, φίλου, συνανθρώπου γιατί δεν είχα το κουράγιο να αντιδράσω με τον τρόπο που ήθελα. Όμως ποτέ δεν χτύπησα ύπουλα κανένα ακόμη κι όταν δέχτηκα τέτοια χτυπήματα «κάτω απ’ τη ζώνη».
Υπάρχουν άνθρωποι που μισώ θανάσιμα. Που θα ήθελα να τους προξενήσω μεγάλο κακό. Όπως ένα γέρο λιγδιάρη, καμπουρωτό με μαγκουρίτσα και βρωμερή ανάσα που με σπρώχνει στο λεωφορείο μεταδίδοντάς μου το άγχος του επικείμενου τέλους του μαζί με τις ψείρες του παλτό και των λιγοστών μαλλιών του. Ω, πόσο θα’ θελα – και το λέω με όλη τη μνησικακία και την χαιρεκακία μου – να κλωτσήσω την μαγκούρα του ώστε να σωριαστεί χάμου κι εγώ από πάνω του να γελάω. Και θα το έκανα αν δεν υπήρχαν οι γνωστές συνέπειες. Κι εγώ σιχαίνομαι τη δημοσιότητα και – κυρίως – βαριέμαι τα τρεχάματα. Και μη μου πει κανείς ότι θα επρόκειτο για ύπουλο ή αναίτιο χτύπημα σε ανήμπορο άνθρωπο. Ύπουλο δεν θα ήταν εκ των πραγμάτων: δεν θα το έκανα πίσω από την πλάτη του. Αναίτιο σίγουρα δεν θα ήταν διότι αυτός ο άνθρωπος εδώ και χρόνια μου μεταδίδει τις ασθένειές του και τα μικρόβιά του. Κι όσο πάλι για το «ανήμπορος» πραγματικά αδιαφορώ. Ούτε εκείνος θα δίσταζε να με χτυπήσει αν εγώ ήμουν ο «ανήμπορος».
Πάντως στις περιπτώσεις του συμβιβασμού μου αισθάνομαι πολύ άσχημα, έχω τύψεις. Γι αυτό και τελευταία τ’ αποφεύγω και συνήθως φτύνω κατάμουτρα όσους μ’ ενοχλούν. Μ’ αυτό που μ’ αρέσει περισσότερο είναι η ώρα της εκδίκησης. Υπάρχουν δυο απόψεις για την εκδίκηση. Μερικοί λένε πως η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται πάντα κρύο. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι η εκδίκηση πρέπει να είναι άμεση. Και οι δυο απόψεις, πιστεύω είναι σωστές ανάλογα με την περίπτωση. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που η εκδίκηση πρέπει να είναι ακαριαία έστω κι αν οδηγήσει σε σφάλματα.
Φαντάζομαι ήδη πως μερικοί αναγνώστες θα κουνάνε με αγανάκτηση το κεφάλι. Πού είναι ο ανθρωπισμός μου, η καλοσύνη μου, η αγάπη μου; Έ, λοιπόν δεν έχω. Δεν είχα ποτέ μου, αλλά πιστεύετε τάχα ότι έχετε εσείς.
Εγώ ξέρω να μισώ. Άρα ξέρω και ν’ αγαπώ. Πολλούς ακούω τελευταία να μιλάνε για αγάπη, για ειρήνη, για καλοσύνη. Πώς μπορείς να αγαπήσεις αν δεν ξέρεις να μισείς; Πώς θα απολαύσεις την ειρήνη αν δεν έχεις πολεμήσει; Πώς θα νοιώσεις καλοσύνη για κάποιον αν δεν έχεις νοιώσει ποτέ κακία.
Βέβαια δεν έχω εισπράξει ποτέ αγάπη. Όχι τουλάχιστον από τους φίλους, τους συντρόφους, τις παρδαλές γυναίκες με την συμπεριφορά της πόρνης και την αναζήτηση του αγοραίου έρωτα. Όμως υπάρχουν πράγματα στη ζωή που γεννιώνται μαζί μας και ίσως δεν πεθαίνουν με μας.
Έτσι μπορώ, ξέρω να προσφέρω αγάπη σε όποιον την αξίζει. Το τραγικό είναι πως κανείς δεν τη χρειάζεται. Κανείς δεν τη θέλει. Κανείς δεν τη ζητά. Βαθιά μέσα του, στα μύχια της ψυχής του, κάθε άνθρωπος προτιμά να τον μισούν και να τον φοβούνται παρά να τον αγαπούν και να τον εκτιμούν, να του μιλούν, όμως ειλικρινά όσο σκληρό κι αν είναι αυτό.
Αν, λοιπόν, κανείς δεν έχει ανάγκη την αγάπη μου, εγώ μπορώ, αβασάνιστα να του χαρίσω το μίσος μου. Ακόμη, ακόμη και την αδιαφορία μου, που ίσως πρόσκαιρα να μην ενοχλεί, δεν αποκλείεται όμως να έρθει καιρός που θα είναι πολλαπλάσια οδυνηρή απ’ το μίσος όλων των ανθρώπων μαζί. Και πραγματικά το εύχομαι.

2007-04-20T18:47:00.000+03:00

2. Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ

α. εσωτερικη ψυχολογια

Δεν προτίθεμαι να κάνω τον μεγάλο ψυχολόγο και σοφό, πιστεύω, εντούτοις, ότι ο καθένας μας είναι σε θέση να ψυχολογήσει τουλάχιστον τον εαυτό του, εκτός – ίσως – από τους φρενοβλαβείς.
Πουθενά, λοιπόν, στα γύρω μου πράγματα δεν έχω βρει τέτοια αναστάτωση όπως μέσα στην ψυχή μου.
Νομίζω ότι κάθε ψυχική μας κατάσταση καθρεφτίζεται σε πολλές από τις καθημερινές μας συνήθειες. Κι αντιστρόφως πολλές από τις καθημερινές μας λειτουργίες δεν γίνονται επειδή έτσι πρέπει ή επειδή τις έχουμε συνηθίσει, αλλά επειδή η ψυχική μας κατάσταση μας τις επιβάλλει ασύνειδα ή υποσυνείδητα.
Αν, λοιπόν κάποιος δει το δωμάτιό μου θα φρίξει: Άστρωτο κρεββάτι, ρούχα πεταμένα στις καρέκλες αλλά και στο πάτωμα, στο τραπέζι ένα συνοθύλευμα από βιβλία, τετράδια, στυλό, εφημερίδες, κατσαβίδια, ρολόγια, κασετόφωνα και μουσικά όργανα. Παντού μπορείς να βρεις το πιο παράταιρο για το μέρος αντικείμενο. Αυτή, λοιπόν, η ακαταστασία που με χαρακτηρίζει στις καθημερινές μου ασχολίες απορρέει από την χαώδη εσωτερική μου κατάσταση.
Μη βιαστείτε, όμως, να κουνήσετε συγκαταβατικά το κεφάλι, με προσποιητή θλίψη. Είναι πια τόσος καιρός που έχω συνηθίσει την αναστάτωση αυτή. Υπάρχουν μάλιστα στιγμές που μ’ αρέσει και με βοηθά. Μαζοχισμός θα πείτε. Μα εγώ πάντα πίστευα ότι ο μαζοχισμός και ο σαδισμός είναι ένστικτα κι ως εκ τούτου βαθιά ριζωμένα στην ψυχή κάθε ανθρώπου. Κι ανεξάρτητα το πώς εκφράζονται στον καθένα είναι αδύνατον να απαλλαγούμε απ’ αυτά και ίσως δεν πρέπει κιόλας.
Ο ανάστατος ψυχικός μου κόσμος παρά ταύτα μου δημιουργεί συχνά προβλήματα. Για παράδειγμα σπανιότατα μπορώ να δω μια πτυχή της ζωής μου μ’ αυτό που λένε «αισιόδοξο μάτι». Είμαι σε γενικές γραμμές πεσιμιστής και … «υποφέρω» από μια έμφυτη κατάθλιψη.
Αυτό βέβαια μου ενσταλάζει συχνά πολύ πίκρα στην ψυχή και μου εμφυτεύει ιδέες τολμηρές και ακραίες, αλλά άλλες στιγμές έχει μεγάλη γοητεία. Είναι στιγμές δηλαδή που αισθάνομαι διαφορετικός και αυτό στ’ αλήθεια μ’ αρέσει. Το ότι έχω ανησυχίες, αντιδράσεις, το ότι σιχαίνομαι μέχρι θανάτου αυτό τον κόσμο, το ότι πνίγομαι ζώντας σ’ αυτή την κοινωνία δεν είναι σημάδι ξεκάθαρο πως δεν έχω προσβληθεί από την αναλγησία, τον χοντροπετσισμό, τον μικροαστισμό, την αγοραστική μανία τις νόσους δηλαδή από τις οποίες πάσχει ο σύγχρονος άνθρωπος; Και την ίδια στιγμή που οι «ταγοί» – πνευματικοί, πολιτικοί, θρησκευτικοί – έχουν πέσει με τα μούτρα στον αγώνα για το ποιος θ’ αναδειχθεί περισσότερο διεφθαρμένος και καταστροφικός από τους άλλους, δεν είναι άραγε σημαντικό ότι έχω τη δύναμη να κοιτάξω περιφρονητικά όλους αυτούς τους ηλίθιους που κομπορρημονούν ασύστολα δίνοντας απίθανα ατελεύτητες υποσχέσεις και δημαγωγούν το πλήθος; Θα ρωτήσει, ίσως, κάποιος τί κέρδισα; (Ερώτηση καλοβολεμένου στην πολυθρόνα μικροαστού). Τίποτα ! Χωρίς περιστροφές ομολογώ ότι είμαι χαμένος. Μ’ έχουν στριμώξει σε μια γωνιά. Με πατούν με μια τεράστια σιδερένια σόλα. Ο ψυχοφθόρος αγώνας που επεχείρησα να κάνω – αν το επεχείρησα στην πραγματικότητα – απέτυχε παταγωδώς. Βρίσκομαι χάμου συντετριμμένος πριν καλά καλά φτάσω τα είκοσι μου χρόνια. Μα είναι, αλήθεια, το μόνο πράγμα για το οποίο μπορώ να αισθάνομαι περήφανος. Προσπάθησα, γλοιώδεις αρουραίοι, δεν παραδόθηκα άνευ μάχης όπως εσείς.
Βέβαια η αποτυχία είναι ένα γεγονός που δεν μου περιποιεί τιμή. Δεν το αρνούμαι πως είμαι αποτυχημένος. Και περισσότερο γιατί απέμεινα μόνος. Μετά από τόσες ελπίδες, τόσα όνειρα κατάλαβα ότι έχω ηττηθεί. Πάντα είχα μια κατάθλιψη, μια απαισιόδοξη στάση, πριν μερικά χρόνια όμως είχα πιστέψει πως μπορώ να τ’ αλλάξω αυτό. Τώρα βλέπω πόσο αφελής ήμουν. Ακόμα κι αν πετύχαινα κάτι, ακόμη κι αν όλα άλλαζαν ξαφνικά και όλα όσα είχα επιθυμήσει πραγματοποιούνταν πάλι θα είχα αποτύχει γιατί η αλλαγή είναι αλλαγή μόνον όταν είναι διαρκής. Όταν αντικαθιστάς ένα status μ’ ένα άλλο status το μόνο που έχεις πετύχει είναι μια τρύπα στο νερό ή το στην καλύτερη περίπτωση στο χιόνι. Γι αυτό μιλώντας χωρίς ενδοιασμούς και απαλλαγμένος από πάθη οφείλω να διακηρύξω: Κανείς αγώνας δεν δικαιώνεται ποτέ.
Το τραγικότερο είναι ότι κατάλαβα πως ό,τι είχα αναγορεύσει σε ιδανικό ήταν απλησίαστο, ό,τι έθεσα ως πρότυπο ήταν πολύ υψηλό για μένα. Όποιον θαύμασα για τη σωματική του ρώμη και ομορφιά, την ψυχική του ευδιαθεσία, την αισιοδοξία του, την πίστη του στον αγώνα, την αίσθηση της αυτοσιγουριάς και της ανωτερότητάς του δεν μπόρεσα να τον μιμηθώ.
Περπατώ στους δρόμους, ανακατεύομαι με το πλήθος, μα πάλι είμαι μόνος. Ακούω σαν όνειρο τις φωνές γύρω μου κι αδιαφορώ. Μιλώ μόνον στον εαυτό μου με ειλικρίνεια ενώ μ’ αρέσει πολλές φορές να σκαρώνω παραμυθένιες ιστορίες και να τα λέω στους άλλους όχι τόσο για να τους σοκάρω ή για να κάνω επίδειξη, μα επειδή αυτό που λέω είναι σαν να το έχω ζήσει. Κι όταν το σκέφτομαι εκ των υστέρων το πιστεύω κι εγώ ο ίδιος και μάλιστα η ψυχική μου διάθεση μεταβάλλεται ωσάν να δέχεται τις πραγματικές συνέπειες αυτών των φανταστικών ενεργειών μου. Και επειδή συνήθως αυτά που σκαρφίζομαι είναι δυσάρεστα για μένα νοιώθω μια ακατάπαυστη πίεση και ψυχική μιζέρια. Γι αυτό το περίεργο συνήθειό μου θ’ αναφερθώ και παρακάτω.
Τώρα όμως, ολοκληρώνοντας την ψυχολογική μου ανάλυση πρέπει να εντοπίσω τις αιτίες για όσα γεμίζουν την ψυχή μου.
Γενικώς ήμουν πάντα ανεξάρτητος χαρακτήρας. Δεν δεχόμουν επιβολές και καταπίεση. Όταν ήμουν μικρός απέφευγα να παίζω με τ’ άλλα παιδιά γιατί συνήθιζαν να χωρίζονται σε ομάδες με συγκεκριμένους – τους ίδιους πάντα «αρχηγούς». Εγώ σιχαινόμουνα αυτή τη διαδικασία όταν οι «αρχηγοί» διάλεγαν τις ομάδες τους και περίμενα πότε κάποιος θα διαλέξει εμένα (από τις τελευταίες επιλογές). Από την άλλη πάλι έβρισκα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο διάβασμα ή στο να παίζω μόνος.
Είναι λοιπόν προϊόν του χαρακτήρα μου η κατοπινή μου απομόνωση και τελικά η κατάθλιψη παρά το ότι και οι εμπειρίες μου ως παιδί δεν συνέβαλαν καθόλου προς την αντίθετη κατεύθυνση αφού ήσαν για μένα ιδιαίτερα δυσάρεστες και τραυματικές.

ΔΟΚΙΜΙΟ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

2007-04-06T20:25:00.000+03:00

1. ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Θα επιχειρήσω να γράψω ένα δοκίμιο αυτοκριτικής και αυτογνωσίας και θ’ αναφέρω στο τέλος το λόγο για τον οποίο το κάνω.
Πριν αρχίσω θα ήθελα να κάνω σαφές το γεγονός ότι έχω πλήρη γνώση του ποιος είμαι, του τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω καθώς και του γιατί είμαι έτσι και όχι κάπως αλλιώς.
Αν πάλι κάνω λάθος, αυτό δεν σας αφορά. Ό,τι όμως, γράφω είναι άκρως υποκειμενικό και ενστάλλαγμα της προσωπικής μου κρίσης.
(Καλό θα ήταν οι επίδοξοι αναγνώστες να είχαν γνωριστεί πρώτα με την ποίηση του Κ. Καρυωτάκη. Έτσι θα με νοιώσουν βαθύτερα).

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΥΝΘΟ ΕΥΒΟΙΑΣ

2007-01-26T20:37:00.000+02:00

Ανήλικοι βιαστές στοιχειώνουν τα όνειρα αθώων ψυχών. Το εκαπιδευτικό σύστημα ανακηρύσσεται, επισήμως πλέον σε προαγωγό ψυχοκτόνων ανθρωποειδών δίχως συνείδηση.
Η κοινωνία νίπτει μεγαλοπρεπώς τας χείρας της. Καφκική κόλαση και ακόμα κοιμόμαστε -πορωμένα άδικοι- τον ύπνο του δικαίου.
Κοινωνία ρατσιστική ως το κόκκαλο, μισαλόδοξη, μικροπεπής. Ό,τι δεν μας αφορά άμεσα, δεν μας αφορά καθόλου.
Έτοιμοι πάντα να στηλιτεύσουμε, να καταγγείλουμε -αυτόπτες και αυτήκοοι (ψευδο-) μάρτυρες στα τηλεδικεία των 8- το κακό και ύστερα να το ξορκίσουμε και ν’ αλλάξουμε το κανάλι της μίζερης τηλε-ζωής μας.
Μέχρι να συμβεί σε μας. Μέχρι να κοιτάξουμε μέσα μας, το ζώο που κουβαλάμε οι ίδιοι. Αυτό που θεριεύει μέρα με τη μέρα, τρεφόμενο με την αδιαφορία μας, με το μικρο-συμφέρον μας, με την απανθρωπιά μας.
Αυτό που χιλιάδες χρόνια φιλοσοφίας και επιστήμης δεν κατάφεραν ακόμα να εξαλείψουν.

Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

2007-01-13T16:53:00.000+02:00

Ορθοδοξία = Ορθή δόξα = ορθό Δόγμα. Το Δόγμα αντίκειται στην ελεύθερη σκέψη και συνεπώς στον Έλληνα Λόγο. Η Θεολογία είναι Φιλοσοφία διότι η Θεολογία δεν είναι Δογματική.

Είναι λάθος η άποψη ότι η Ορθοδοξία δεν ήταν πάντα αντιδραστική. Ο ευσεβισμός δεν ξεκίνησε στη Δύση, αλλά στο Βυζάντιο ως καλογερίστικο (=μισάνθρωπο) κίνημα. Καλογερισμός = Μονοφυσιτισμός. Δηλαδή η θεία φύσις του Χριστού απορροφά την ανθρώπινη. Συνεπώς κάθε ανθρώπινη ιδιότης είναι κατώτερη και κατακριτέα. «Ο χριστιανισμός ήταν από την αρχή, ουσιαστικά και ριζικά, κορεσμός και αηδία για τη ζωή, που αποκρύβονται και μεταμφιέζονται μόνον με την παραποίηση της πίστης σε μιαν ‘άλλη ζωή’, σε μιαν ‘καλύτερη ζωή’. Το μίσος του ‘κόσμου’, ο αναθεματισμός των ‘παθών’, ο φόβος της ομορφιάς και της ηδονής, ένα μελλοντικό υπερπέραν που επινοήθηκε για να διασύρει καλύτερα το παρόν και κατά βάση μια επιθυμία για το μηδέν, για τον θάνατο, για την ανάπαυση ως το ‘Σάββατο των Σαββάτων’ – όλα αυτά καθώς και η απόλυτη απαίτηση του χριστιανισμού να λογαριάζει μόνο τις ηθικές αξίες, μου φάνηκε πάντα ως η επικινδυνωδέστερη μορφή, η πιο ανησυχαστική μας ‘βούληση εκμηδένισης’» Φρίντριχ Νίτσε «Δοκίμιο Αυτοκριτικής για την ‘Γέννηση της Τραγωδίας’»
Ιουδαϊσμός = γραμμική αντίληψη ζωής => Εκ του μηδενός δημιουργία => Προπατορικό Αμάρτημα => Τιμωρός Θεός => Θάνατος. Αυτό είναι το πνευματικό υπόβαθρο του χριστιανισμού. Εκείθεν και το μίσος των καλόγερων για τον κόσμο, για τη ζωή, για την ομορφιά .Στη βυζαντινή αγιογραφία οι μορφές των αγίων είναι αποστεωμένες, σχεδόν εξαϋλωμένες, τα χρώματα σκοτεινά, μουντά, όλα συμβολίζουν το πέρασμα σε μιαν άλλη διάσταση, μη ανθρώπινη. Αγιότης για τον χριστιανισμό = Άρνηση της ανθρώπινης φύσης. Γι’ αυτό καταδικάζονται από μεγάλους εκκλησιαστικούς Πατέρες (π.χ. Ιωάννης Χρυσόστομος) η ομορφιά, η χαρά, ο έρωτας:
«Μετά δακρύων δούλευε τω Θεώ» Ι. Χρυσόστομος
«Πένθος γέλωτος λυσιτελέστερον» του αυτού.
«Μίσησε την ομορφιά» Εφραίμ ο Σύρος
«Μακάριοι οι πεινώντες, μακάριοι οι κλέοντες, μακάριοι οι μισούμενοι υπό των ανθρώπων» Ιωάννης ο Νηστευτής.
«Αν ο κόσμος είναι του Θεού, τα έργα του κόσμου είναι του Δαίμονα…Η τραγωδία και η Κωμωδία είναι σχολείο εγκλημάτων και ακολασίας, αίματος και διαφθοράς, ασέβειας και βλασφημίας…» Τερτυλλιανός
Για τον χριστιανισμό ο Διόνυσος είναι ο Διάβολος γι’ αυτό οι απεικονίσεις του Σατανά στην χριστιανική εικονογραφία-ζωγραφική έχουν τα χαρακτηριστικά του Πανός – Διονύσου, Ο δε Απόλλων είναι μωρός καθότι «η σοφία του κόσμου τούτου μωρία εστίν»
Η δε ιερά εξέταση δεν εφευρέθη στη ρωμαιοκαθολική εκκλησία, απλώς εκεί συστηματοποιήθηκε.. Την εποχή του Κωνσταντίνου του επικληθέντος Μεγάλου (ο τίτλος ‘Μέγας’ για τους χριστιανούς δεν είχε ποτέ σχέση με την ηθική, την ανδρεία, τη σοφία ή οτιδήποτε άλλο σήμαινε στους αρχαίους Έλληνες, αλλά αποδίδονταν σε όσους περιποιούσαν τιμή για την Εκκλησία ανεξάρτητα αν ήσαν δολοφόνοι, μοιχοί, αιμομίκτες ή ακόμη και ειδωλολάτρες εντός ή εκτός εισαγωγικών) στην Αντιόχεια λειτουργούν τοπικά εκκλησιαστικά δικαστήρια (= ιεροεξεταστικά κέντρα), όπως καταγγέλλει ο Λιβάνιος σε επιστολή του προς τον Αυτοκράτορα, όπου δικάζουν τους «ειδωλολάτρες», όσους δηλαδή επιμένουν στην πατρώα θρησκεία. Οι επίσκοποι μάλιστα συνδυάζουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου καθώς κατάσχουν τις περιουσίες των κατηγορουμένων και τις προσαρτούν στην εκκλησιαστική περιουσία. Οι μπράβοι του αρχιεπισκόπου Αντιοχείας ξυλοκοπούν, εκβιάζουν, δολοφονούν τους Έλληνες (το όνομα Έλλην αποτελούσε το ίδιο κατηγορία επ’ αθεΐα που μπορούσε να επισύρει ποινή θανάτου), δηλητηριάζουν τις πηγές στους περιβόλους των αρχαίων ναών, δηώνουν τις οικίες και τους ναούς των «απίστων»,. Επισήμως ο επίσκοπος διακηρύσσει ανεξιθρησκεία (κατ’ απόλυτη συμφωνία με την γραμμή του αυτοκράτορα ο οποίος δεν είχε ως στόχο την κατάργηση των άλλων θρησκειών –ο ίδιος άλλωστε ήταν Μιθραϊστής-, αλλά την επιβολή του χριστιανισμού ως παράλληλης των άλλων και κοινή για όλους τους λαούς της αυτοκρατορίας, ως αντέρεισμα στην καταρρέουσα και μη ηθικά δικαιωμένη κοινή λατρεία του αυτοκράτορα ) στην πράξη όμως διώκει, απειλεί, αρπάζει περιουσίες των εθνικών και με διάφορα προσχήματα τους επιβάλει εξαντλητικές φορολογίες και πρόστιμα.
Τα ίδια συμβαίνουν και στην Αλεξάνδρεια, σιτοβολώνα της αυτοκρατορίας όπου ο αρχιεπίσκοπος (Πάπας Αλεξανδρείας) είναι ο απόλυτος άρχων με μεγαλύτερη εξουσία και από τον βασιλικό αντιπρόσωπο! Η φρικιαστική σφαγή της Υπατίας, οι αναρίθμητες καταστροφές αρχαίων ναών που κυριολεκτικά εκθεμελιώθηκαν και αποκορύφωμα ο εμπρησμός της μεγάλης Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας είναι ανατολικά, δηλαδή ‘ορθόδοξα’ κατορθώματα.
Η διαφορά μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας οφείλεται στην άσβεστη φλόγα του ελληνικού πνεύματος που με καμμιά δύναμη – εξουσία δεν κατέστη δυνατόν να καταπολεμηθεί και ενώ η Εκκλησία αρχικώς εξαπέλυσε λυσσαλέο πόλεμο κατά παντός ελληνικού επιστρατεύοντας συγγραφείς όλων των βαθμίδων πνευματικότητος (Απολογητές: σχεδόν αμόρφωτοι και μη ελληνικής καταγωγής οι περισσότεροι, Αποστολικοί Πατέρες: υβριστές και λαϊκιστές ήσσονος ευφυΐας και μόρφωσης, Μεγάλοι Πατέρες: ανωτέρας μορφώσεως και γνώστες της ελληνικής φιλοσοφίας) μετ’ ου πολύ αναγκάσθηκε να συνθηκολογήσει και μπροστά στον κίνδυνο της παταγώδους αποτυχίας και της εξαφανίσεως της νέας θρησκείας επεχείρησε τη «μεγάλη σύνθεση». Και ο Έλλην Εωσφόρος Λόγος μπόλιασε την σκέψη πολλών εκκλησιαστικών ανδρών. Ο Ωριγένης επεχείρησε πρώτος την σύνθεση. Το σύστημα του είναι καθαρά πλατωνικό γι’ αυτό και κατεδικάσθη (τρεις φορές από Οικουμενικές Συνόδους και αναρίθμητες από τοπικές) δι’ αφορισμού ακόμα και αιώνες μετά τον θάνατό του!
Ουσιαστικά όμως ο χριστιανισμός δηλητηρίασε τον ελληνικό τρόπο σκέψης προσπαθώντας να τον καταστρέψει ύπουλα εκ των έσω. Έτσι προχώρησε μέσω Αποστολικών, Μειζόνων Τοπικών, αλλά και Οικουμενικών Συνόδων στην αποκήρυξη των έντονων και ενοχλητικών για τους Έλληνες ιουδαϊκών θρησκευτικών παραδόσεων, όπως την περιτομή, τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα, τις περί κατωτερότητος της γυναικός αντιλήψεις (ολότελα ξένες για τους Έλληνες), και υιοθέτησε τις ιερές ημερομηνίες, λατρείες και σύμβολα των Ελλήνων (γιορτή Ηλίου, Ανθεστήρια, Λατρεία του Διονύσου και του Ορφέως, άμπελος, ποιμήν κλπ) δίνοντας τους νέο περιεχόμενο ακραία ιδεοκρατικό – θεοκεντρικό σε αντίθεση με τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα που αυτά είχαν στην αρχαία Ελλάδα. Υιοθέτησε δηλαδή τις έως τότε παραμελημένες – αποκηρυκτέες ιδέες του Παύλου και εφήρμοσε τον πλήρη παυλιανισμό με κορυφαίους εκπροσώπους τους Μεγάλους Πατέρες (Μ. Αθανάσιος, Γρηγόριος Θεολόγος, Καππαδόκες Πατέρες, Ιωάννης Χρυσόστομος, Μέγας Φώτιος κ.α.) οι οποίοι πραγματοποίησαν την ψευδεπίγραφη «Μεγάλη Σύνθεση».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία εφηύρε, διακήρυξε και πιστά εφήρμοσε το σύνθημα «ες γην φέρειν) και η άποψη των χριστιανών περί φιλελληνισμού της Ορθοδοξίας είναι τεράστιο ψέμμα όπως και οι γελοιότητες περί «ελληνοχριστιανικού» πολιτισμού. Αυτό που πραγματικά συνέβη ήταν ότι η ανατολική ορθόδοξη Εκκλησία ήταν αναγκασμένη να ακολουθεί, σχεδόν συρόμενη από τα πόδια, τις εξελίξεις. Διότι το ελληνικό πνεύμα έστω και σκλάβο, έστω και διωκόμενο και επισήμως αποκηρυγμένο έβρισκε πάντα τον τρόπο να επιβιώνει και κατά περιόδους να ανατέλλει σαν ήλιος μέσα στο πηχτό σκοτάδι του θρησκευτικού μεσαίωνα.
Ακόμη και την εποχή που οι εθνικοί καίγονταν ως μάγοι, μεγάλοι άνδρες θαυμαστές του Ελληνικού Λόγου και κάτοχοι της ελληνικής σοφίας έριχναν τη γροθιά τους στο θρησκευτικό κατεστημένο. Από τον Ιουλιανό τον Μέγα (παραβάτη για τους χριστιανούς) έως τον Πλήθωνα και τους Παλαιολόγους (=Παλαιός Λόγος).
Το πνεύμα της Ελλάδος επεβίωσε μέσα σε όλες τις κακουχίες και έδωσε το φωτεινό παρόν στην προσπάθεια ανάστασης του γένους και της προπαρασκευής της Επανάστασης του ’21. Ο άγνωστος της Ελληνικής Νομαρχίας, ο Κοραής, ο Ρήγας, ακόμη και άνθρωποι της Εκκλησίας (Βενιαμίν Λέσβιος, Κοσμάς Αιτωλός κ.α.) και φυσικά οι μεγάλοι οπλαρχηγοί – ήρωες της Επανάστασης (Καραϊσκάκης, Μακρυγιάννης κ.α.), άλλοι με υπονοούμενα και άλλοι ξεκάθαρα (π.χ. Κοσμάς Αιτωλός: «Γκρεμίστε τις Εκκλησίες και φτιάξτε Σχολεία») επανέστησαν το ελληνικό πνεύμα. Αυτοί πραγματοποίησαν την Επ-ανά-σταση του Έλληνος Λόγου.

Το ίδιο δεν συνέβη στη Δύση. Κοινός γεννήτωρ τόσο του δυτικού όσο και του νέο-ελληνικού (μετά Χριστόν Ελλάς) τρόπου σκέψεως είναι ο Χριστιανισμός ήγουν Ιουδαιοχριστιανισμός δηλ. η ιουδαϊκή αντίληψη περί ζωής (γραμμική αντίληψη της ιστορίας, θεοκεντρική θεώρηση, φόβος για τον τιμωρό Θεό, δογματισμός και τυπολατρεία στο θρησκεύειν, μισαλλοδοξία).
Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι το ιουδαιοχριστιανικό μικρόβιο στη Δύση βρήκε πρόσφορο έδαφος καθώς οι επιδράσεις από τις ελληνικές αποστολές ήσαν μακρινές και όχι πλατιές μιας και οι Έλληνες διακρίνονταν από έναν ελιτισμό, όχι με τη δυτική έννοια του σνομπισμού, αλλά με τη σημασία του πυθαγόρειου ρητού «μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω». Απέδιδαν δηλαδή μεγάλη σπουδαιότητα στην προπαρασκευή των ατόμων που θα δέχονταν τις μεγάλες ιδέες και έτσι αυτές κατέστησαν κτήμα μόνον της πνευματικής ελίτ των λαών (Δρυίδες- ιερείς). Επίσης δεν ήσαν και βαθιές καθώς οι Έλληνες ποτέ δεν επέβαλαν την σκέψη τους με τη βία. Το ‘όποιος θέλει οπίσω μου ελθείν’ είναι ελληνικό.
Οι κοινωνιολόγοι υποστηρίζουν ότι ο δυτικός τρόπος σκέψης δημιουργήθηκε από τον Προτεσταντισμό, στην πραγματικότητα όμως ακριβώς αυτός ο ιουδαιοχριστιανικός τρόπος σκέψης γέννησε τον Προτεσταντισμό. Η μοιρολατρία (ματαιότης ματαιοτήτων…) οδήγησε στην άποψη ότι όλα είναι προδιαγεγραμμένα . Αφού ισχύει ο απόλυτος προορισμός το άτομο είναι ανεύθυνο για τις πράξεις του. Όλα επιτρέπονται γιατί όλα είναι εκ Θεού. Συνεπώς το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» θριαμβεύει και εν τέλει καταλήγει στην οικονομιστική αντίληψη: «time is money”.
Η απόλυτη διαστροφή της ελληνικής σκέψης (πάντων ανθρώπων μέτρον χρήμα αντί του αρχαιοελληνικού πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος) οδήγησε τους Ευρωπαίους στον οικονομιστικό τρόπο ζωής. Όλες οι ευρωπαϊκές επαναστάσεις καθώς και τα status – καθεστώτα αναφέρονται σε οικονομιστικές έννοιες: Φεουδαλισμός - Αγροτική Επανάσταση, Φιλελευθερισμός – Γαλλική Επανάσταση, Σοσιαλισμός – Οχτωβριανή Επανάσταση).
Στον ρωμαιοκαθολικισμό υιοθετείται ο φαρισαϊσμός και το «αλάθητο του Πάπα». Έτσι δημιουργείται το παπικό κράτος διαμορφώνεται ο παποκαισαρισμός (σε αντίθεση με τον καισαροπαπισμό του «Βυζαντίου»). Η Εκκλησία καθίσταται ο απόλυτος άρχων που νομιμοποιεί ή και εκθρονίζει αυτοκράτορες και όλοι προσεταιρίζονται το Βατικανό βλέποντας το ως μέσω ισχύος και συνεπώς πλουτισμού. Με τις ευλογίες του εκάστοτε Πάπα ισχυροποιείται ο φεουδαλισμός και η Εκκλησία (= ο Πάπας) αποτελεί τον Μέγα Φεουδάρχη Για όποιον αντιδρά για κοινωνικούς, ταξικούς, επιστημονικούς ή θρησκευτικούς λόγους υπάρχει και η ιερά εξέταση!
Συνεπώς ο επίσκοπος (Πάπας) είναι η ίδια η Εκκλησία ενώ στην Ανατολή ο επίσκοπος απλώς ηγείται της εκκλησίας «εις τύπον Χριστού».

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι στη Δύση ο Έλλην Λόγος διαστρεβλώθηκε και κακοποιήθηκε με αποτέλεσμα να καταλήξει στον Ορθολογισμό με την δυτικοευρωπαϊκή έννοια του όρου = Ιντελεκτουαλισμός. Ορθός Λόγος δεν σημαίνει πάντα Αληθής Λόγος. Αποτελεί τερατούργημα της δυτικής σκέψης δηλ. απάτη και νοθεία του γνήσιου Λόγου του ελληνικού πνεύματος. Ευρωπαϊκή σκέψη => αντικειμενικά κριτήρια => Ορθός (=Καθαρός) Λόγος.
Αντιθέτως στην ανατολή επιχειρήθηκε η «Σύνθεση» η οποία παρήγαγε το κίβδηλο κατασκεύασμα του «ελληνοχριστιανισμού».