Habemus Papam

Έληξε ‘επιτυχώς’, το –κατά τα ΜΜΕ- ‘συγκλονιστικό θρίλερ’ του σαββατοκύριακου. Επιτέλους –όπως αναφώνησε και μεγάλης κυκλοφορίας (και γνωστών συμφερόντων) εφημερίς- έχουμε συναίνεση!!! Έχουμε κυβέρνηση (ωσάν όλον αυτόν τον καιρό να μην είχαμε), έχουμε Πρωθυπουργό!!!

Επιτέλους –συμφωνώ- τα σχέδια της διεθνούς συμμορίας των καπιταλιστικών κτηνών επέτυχαν την πλήρη υποδούλωση της Ελλάδας.

Η αλήθεια είναι ότι καθυστερήσαμε όπως μας κατηγόρησαν οι Ευρωπαίοι φίλοι μας. Καθυστερήσαμε να υποταχτούμε και –το ακούσαμε κι αυτό!- οι αγορές δεν μπορούν να μας περιμένουν! Η κυνική άμα και τραγική παραδοχή (και μάλιστα δια πράξεων) των πολιτικών μας ‘ταγών’ ότι η οικονομία κυβερνά και όχι η πολιτική, ήρθε ως επισφράγισμα μιας εποχής όπου ο ιμπεριαλιστικός οικονομισμός επικράτησε του ανθρωπισμού και το ιδιωτικό συμφέρον κατατρόπωσε την κοινωνική αλληλεγγύη. Ακόμη και στο πρόσωπο που από κοινού επέλεξαν για νέο πρωθυπουργό αντανακλάται –τόσο σε συμβολικό επίπεδο όσο και ουσιαστικά- η άνευ όρων συνθηκολόγηση της πολιτικής σκέψης και πράξης. ‘O tempora! O mores!’ όπως θα αναφωνούσε ο Κικέρων. Ωστόσο η φρικιαστική αυτή παραδοχή δεν είναι απλά ένα σύμπτωμα των καιρών, αλλά η μεθοδευμένη και στοχευμένη υπερδεκαετής προσπάθεια της διεθνούς οικονομικής ελίτ να κυριαρχήσει πάνω σε λαούς, κυβερνήσεις, κράτη. Ασφαλώς στην δραματική αυτή κατάληξη αναγνωρίζεται τεράστια η ευθύνη των λαών και επί του προκειμένου του ελληνικού, που παρά τα διακόσια σχεδόν χρόνια της νεώτερης ιστορίας του δεν κατάφερε ποτέ να συνειδητοποιήσει την έννοια και την αξία της λέξης. Παρέμεινε όχλος, όπως και πριν την Επανάσταση, κατακερματισμένος σε κλίκες με διαφορετικά συμφέροντα. Από τους αρματωλούς και τους κλέφτες του ’21, περάσαμε στις συντεχνίες του ελεύθερου κράτους για να φτάσουμε στην απόλυτη κυριαρχία του παραλογισμού των συνδικαλιστικών φορέων. Όσο όμως, μεγάλη κι αν είναι η ενοχή του ανερμάτιστου και ποδηγετούμενου λαού δεν αναιρεί τις εγκληματικές ευθύνες των πολιτικών ιθυνόντων που διοίκησαν τούτο τον τόπο για δυο αιώνες, φιλοδοξώντας να παρουσιαστούν ως ηγέτες του.

Όμως οι πολιτικοί δεν αναδεικνύονται σε ηγέτες, απλά και μόνον επειδή είναι πολιτικοί. Ηγέτες αναδεικνύονται όταν υπερασπίζονται σθεναρά το συμφέρον του λαού που εκπροσωπούν. Όταν υπηρετούν την αλήθεια, τη διαφάνεια και τη λογική. Όταν –και αυτό αφορά ασφαλώς και τον κύριο Παπανδρέου, αλλά και πολύ περισσότερο (λόγω της περίστασης) τον κύριο Σαμαρά- υψώνουν αποφασιστικά ασπίδα εναντίον οιουδήποτε επιβουλεύεται την ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία είτε πρόκειται για αλλοδαπούς πειρατές είτε για εγχώριους υποτακτικούς των, υπονομευτές της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Και κυρίως ηγέτες γίνονται όταν εκπληρώνουν την υψηλή αποστολή τους να διαπαιδαγωγήσουν τον λαό με τα νάματα των πραγματικών αξιών και να επιτύχουν την κοινωνική αρμονία αντί να άγονται και να φέρονται και ν’ αποφασίζουν σύμφωνα με τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης κοινωνικής ομάδας.

Έφτασε μόλις ένα σαββατοκύριακο πιέσεων –κυρίως εξωθεσμικών (από τους Ευρωπαίους εταίρους μας και τα εγχώρια ΜΜΕ, που προωθούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας- ώστε ο κύριος Σαμαράς να κάνει στροφή 180ο από τις παγιωμένες εδώ κι ενάμιση χρόνο θέσεις του. Υποχώρησε σε όλα ανεξαιρέτως. Πρώτα στο αίτημα για άμεσες εκλογές, μετά στην άρνηση της στήριξης του μνημονίου, ύστερα στην απαίτηση του για κυβέρνηση με μη πολιτικά πρόσωπα και τέλος και στον χρόνο παραμονής αυτής της μεταβατικής κυβέρνησης στην εξουσία. Μέχρι και στο τελευταία γραμμή άμυνας που κράτησε για πρότερη παραίτηση του κυρίου Παπανδρέου, ακόμη και σ’ αυτήν ανέκρουσε πρύμναν.

Δεν υποψιάστηκε, αλήθεια, ο κύριος Σαμαράς, για ποιον λόγο υπήρξε όλη αυτή η πρεμούρα της συναίνεσης; Γιατί η πιο πρόθυμη -μετά την κατοχική Τσολάκογλου- σε παραχωρήσεις ελληνική κυβέρνηση, στα δυο μόλις χρόνια διακυβέρνησης και με ακόμη απόλυτη βουλευτική πλειοψηφία, βιάστηκε τόσο πολύ με ‘γενναιοψυχία’ –και πιθανόν με πολιτικό δόλο, για να θυμηθούμε και το παπανδρεϊκό πυροτέχνημα περί δημοψηφίσματος- να μοιραστεί την εξουσία της με την αντιπολίτευση; Δεν προβληματίστηκε γιατί υιοθέτησε ασμένως τις εντολές των ευρωπαίων γκαουλάιντερς για κυβέρνηση ευρύτατης σύνθεσης; Ένας πολιτικός έμπειρος, σαν τον κύριο Σαμαρά, δεν υποψιάστηκε τη σημαίνει η απόλυτη ευθυγράμμιση Τρόικας, διεθνών αγορών, εγχώριου κεφαλαίου, ελληνικής κυβέρνησης και των ξένων, αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελληνικών ΜΜΕ (των γνωστών ΜΜΕ των μεγαλοεκδοτών-βιομηχάνων-εφοπλιστών-κατασκευαστών); Δεν του πέρασε καν από το ‘αγύριστο’ κεφάλι του ότι η πρωτοφανής αυτή σύμπλευση ετερόκλητων παραγόντων, με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, κρύβει κάτι πολύ πιο ύποπτο και καταχθόνιο, από την αγνή αγάπη όλων αυτών των τσακαλιών για τη σωτηρία της πατρίδας;

Ή μήπως τα γνώριζε όλ’ αυτά, και απλά δεν άντεξε τις πιέσεις; Αναδείχτηκε δηλαδή σ’ έναν σύγχρονο ρίψασπι, σ’ ένα πολιτικό παλαιάς κοπής, αυτός που ευαγγελιζόταν κάποτε την υπέρβαση; Σε επιμηθέα της πολιτικής βαρυχειμωνιάς, αυτός που θα έφερνε κάποτε την πολιτική άνοιξη;

Το διακύβευμα κύριε Σαμαρά, δεν είναι ασφαλώς οι μικρές ή μεγάλες απώλειες στο εισόδημα του λαού. Δεν είναι τα χαράτσια και η αύξηση της φορολογίας. Δεν είναι η προσωρινή ύφεση και η προκαλούμενη ασφυξία της αγοράς ή έστω η καλπάζουσα ανεργία. Όλα αυτά είναι προβλήματα μεγάλα για τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους και τους άνεργους, αλλά δεν είναι το σημαντικότερο. Δεν είναι ούτε καν μια επαχθής μεν, ωστόσο οικειοθελής και χρονικά περιορισμένη εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στη διεθνή οικονομική ολιγαρχία. Το διακύβευμα είναι η -και δια της δικής σας υπογραφής- οριστική απεμπόληση των δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού. Η επιστροφή των εργασιακών σχέσεων στην εποχή της φεουδαρχίας και της δουλοκτησίας. Η εργοδοτική τρομοκρατία που ήρθε για να επιβληθεί και να εδραιωθεί εδώ, όσες κυβερνήσεις, σαν αυτές του κυρίου Παπανδρέου ή τη νέα ‘συναινετική’ ή την πιθανή (απίθανη πια) αυριανή δική σας, κι αν αλλάξουν. Το διακύβευμα είναι αν θα επιτύχουν τα σχέδια του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού να υποδουλώσουν κάθε ανεξάρτητη φωνή, κάθε αντίδραση κατά της βίας και της τρομοκρατίας του παγκόσμιου κεφαλαίου. Το πείραμα που ο καπιταλισμός εφάρμοσε στην Ελλάδα, πέτυχε. Παρά τις αντιδράσεις, τους λεονταρισμούς και τις κοκορομαχίες, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, (οι εκπρόσωποι δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού) έσκυψαν τα κεφάλια τους μπροστά στην δαμόκλειο σπάθη των μισάνθρωπων εκπροσώπων ενός απάνθρωπου Μάτριξ. Ακολουθούν κι άλλα κράτη. Ήδη πέτυχαν στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία. Σειρά έχει τώρα η Ιταλία. Σύντομα η υποδούλωση θα αφορά όλη την Ευρώπη, όλον τον κόσμο. Δεν θα απαιτούσε κανείς από σας, κύριε Σαμαρά, να σώσετε τον κόσμο. Περίμενε όμως να υπερασπιστείτε τον λαό τον οποίο κόπτεστε ότι υπηρετείτε. Δυστυχώς κι εσείς μηδίσατε. Ανάξιος των περιστάσεων, μικρός στο πολιτικό ανάστημα, ακατάλληλος για οτιδήποτε αληθινό και μεγάλο, δηλαδή εθνικό.

Βεβαίως, ο ενδοτισμός του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ουδόλως αναιρεί τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης Παπανδρέου, αυτής της ομήγυρης των νενέκων, των εθελόδουλων μεταπρατών της λαϊκής κυριαρχίας. Και όλων των χαμαιρπών λαδοπόντικων του πολιτικού συστήματος που την ανέχτηκαν αν δεν την εξέθρεψαν κιόλας. Αν αναφέρομαι κυρίως σ’ αυτόν είναι λόγω του... ‘ανένδοτου’ που είχε κηρύξει εκφυλίζοντάς τον εν τέλει σε…ανέκδοτο. Η μελλοντική ιστορία θα κρίνει κι αυτόν και τα υπόλοιπα πολιτικά ζόμπι που κυριάρχησαν ιδιαιτέρως τα τελευταία 35 χρόνια στην πολιτική σκηνή μεταλλάσσοντας την σε σκηνή τσίρκου, ικανού να προκαλέσει όχι μόνον τον κλαυσίγελο των θεατών, αλλά δυστυχώς και την υποδούλωση των.

Για όλους αυτούς, αφιερώνω τα λόγια ενός σπουδαίου ποιητή, που δεν χρειάστηκε να κοπιάσει, όπως με αγωνία πράττουν οι πολιτικοί μας, για να διατρανώσει την ελληνοσύνη του।:

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σε αρνείται.
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις
(η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει.
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε.
την Αγορά το Θέατρο και τους Στεφάνους.
Αυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία.
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις!

Κωνσταντίνος Καβάφης, ‘Η Σατραπεία’

ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΧΑΜΙΝΤΟΥΛΑΝ

Πάνε δυο χρόνια που έγραψα αυτό το κείμενο. Με αφορμή, τότε, τον φριχτό θάνατο μιας νεαρής κοπέλας, μετανάστριας, στη χωματερή των Άνω Λιοσίων, ήθελα να επισημάνω τις άθλιες συνθήκες τις οποίες ως κράτος, αλλά και ως κοινωνία, επιφυλάσσουμε για τους ανθρώπους που εγκατέλειψαν τη χώρα τους, και αναζήτησαν μια καλύτερη ζωή, περισσότερες ευκαιρίες, σε μια...αναπτυγμένη χώρα του δυτικού, 'πολιτισμένου' κόσμου. Παραμονές Πάσχα και τότε...Το άρθρο προοριζόταν για μια τοπική εφημερίδα, αλλά λόγω πληθώρας ύλης δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Το είχα σχεδόν ξεχάσει, όταν ο τραγικός θάνατος ενός παιδιού, του Χαμιντουλάν, ήρθε να μου υπενθυμίσει, ότι στα δυο αυτά χρόνια που πέρασαν, όχι μόνον δεν βελτιώθηκε η εθνική μας αφασία, αλλά -αντιθέτως- βυθιστήκαμε ακόμη πιο βαθιά στην αθλιότητα της αδιαφορίας, της απανθρωπιάς και της ξενοφοβίας. Αφιερωμένο στον Χαμιντουλάν και σε όλους τους πρόσφυγες του κόσμου που πίστεψαν -οι δύστυχοι- στη συνέχεια του αρχαίου μας μεγαλείου:

ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ

Μέσα στο σύνηθες εορταστικό κλίμα της θεοσεβούς κατάνυξης και του πασχαλινού υπερκαταναλωτισμού στα ψιλά των ειδήσεων πέρασε ένα συγκλονιστικό γεγονός που αναδεικνύει την αηδιαστική υποκρισία της νεοελληνικής κοινωνίας.
Τραγικό θάνατο βρήκε μια 17χρονη μετανάστρια στη χωματερή των Άνω Λιοσίων, όταν συνεθλίβη από τις ρόδες ενός απορριμματοφόρου την ώρα που έψαχνε ανάμεσα στα σκουπίδια για κάτι φαγώσιμο. Η νεαρή κοπέλα ήταν έγκυος στον 7ο μήνα της κυήσεως και ανήκε στην...ομάδα των 300 περίπου ατόμων που ζουν πέριξ της χωματερής και συστηματικά αναζητούν τα προς το ζην μέσα στους τόνους των απορριμμάτων που παράγουμε εμείς οι υπόλοιποι καθώς πρέπει πολίτες.
Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο τραγικό ατύχημα λαμβάνει χώρα στον εν λόγω χώρο. Το ανησυχητικό όμως, είναι ότι κατά πάσα βεβαιότητα δεν θα είναι και η τελευταία.
Η είδηση αυτή τη φορά δεν προβλήθηκε ιδιαίτερα από τα κανάλια στα μεγάλα δελτία των 8. Θάφτηκε κάπου ανάμεσα στις προετοιμασίες για τον εορτασμό του Πάσχα, τη μεταφορά του αγίου φωτός και την άνοδο των τιμών των ζαρζαβατικών και των εριφίων. Προφανώς διότι οι καλοί δημοσιογράφοι και διευθυντές ειδήσεων δεν ήθελαν να χαλάσουν το κλίμα κατάνυξης της μεγάλης εβδομάδας και να ταράξουν την ιερή συγκίνηση των Ελλήνων που ως γνωστόν εξαγνίζονται και ανακαινίζονται θρησκευτικώς και ηθικώς, κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες παρακολουθώντας το θείο δράμα.
Και όταν υπάρχει ένα τόσο συγκινητικό θείο δράμα, τα άλλα, τα ανθρώπινα δράματα, μοιραία περνούν σε δεύτερο πλάνο. Τα φώτα συγκεντρώνονται στις μεγάλες εκδηλώσεις, όπου η παρουσία των επιφανών πολιτικών και των λαμπερών αστέρων της διασκέδασης, επιβάλλει την συσσώρευση όλης της προσοχής μας. Τα υπόλοιπα μένουν στο σκοτάδι.
Και θα πρέπει να ήταν ιδιαίτερα πυκνό το σκοτάδι στη χωματερή των Άνω Λιοσίων εκείνη τη μέρα, όταν μια ακόμη απόκληρος της ζωής πολτοποιήθηκε από τις τεράστιες ρόδες του απορριμματοφόρου, μαζί με το αγέννητο παιδί της. Κι αν υπήρχε μια υποψία φωτός, θα έπρεπε αυτόματα να διαταχθεί απόλυτη τοπική συσκότιση διότι το θέαμα θα ήταν πολύ ανατριχιαστικό και μακάβριο και ίσως προκαλούσε στομαχικές διαταραχές στους ευαίσθητους καταναλωτές και κατά συνέπεια μείωση της αγοραστικής κίνησης.
Το ίδιο ανατριχιαστικό και μακάβριο είναι φυσικά και το θέαμα μιας ομάδας ανθρώπων που τρέχουν καθημερινά ανάμεσα στα απορριμματοφόρα, περιμένοντας να αδειάσουν τη νέα τους ‘σοδιά’, η οποία ασφαλώς θα περιέχει κάτι που όσο άχρηστο ή επικίνδυνο κι αν φάνηκε σ’ εμάς, σ’ εκείνους μπορεί να φανεί χρήσιμο ή σωτήριο. Χαλασμένα ή ληγμένα τρόφιμα, ανακατεμένα με χημικά απόβλητα, τροφές ποτισμένες με χλωρίνη και άλλα απορρυπαντικά, είναι ασφαλώς ακατάλληλη τροφή για μας τους καθωσπρέπει πολίτες και για τα παιδιά μας. Όμως είναι ό,τι πρέπει για την...περίεργη, ‘μεταλλαγμένη’ φυλή των σκουπιδοφάγων, και μπορεί μια χαρά να αναθρέψει τα δικά τους παιδιά. Αυτοί άλλωστε δεν είναι σαν εμάς.
Είναι οι ξένοι. Είναι οι Άλλοι. Και πολύ τους είναι που καταδεχόμαστε να τους προσφέρουμε τα σαπισμένα απομεινάρια της δικής μας ευμάρειας, και να τους συντηρούμε στη ζωή χάρη σ’ αυτή την πατροπαράδοτη ελληνική φιλο-ξενία, την πολυδιαφημισμένη ανοχή μας απέναντι στον Άλλον.
Αυτή μας η αξιοσημείωτη ανθρωπιστική ευαισθησία σφυρηλατήθηκε ιδιαιτέρως στα χρόνια του ελεύθερου νεοελληνικού μας βίου, από το 1821 κι εντεύθεν, και στηρίχτηκε ως γνωστόν στους δυο πυλώνες της εθνικής μας ταυτότητας: αφενός στην ευθύνη που μας κληροδότησε η απευθείας καταγωγή μας από τους σπουδαίους αρχαίους προγόνους μας, αφετέρου δε στο συγκλονιστικό μήνυμα της Αγάπης με το οποίο μας μπόλιασε η χριστιανική μας παράδοση.
Έτσι διαμορφώθηκε ο σύγχρονος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός για τον οποίο είμαστε τόσο περήφανοι και εξαιτίας του οποίου είμαστε τόσο ένθερμα ανθρωπιστές και φανατικά αντιρατσιστές, ώστε να επιτρέπουμε σε περιθωριακές ομάδες βαρβάρων να επιβιώνουν στις ανεξέλεγκτες χωματερές μας, και να ποτίζουν με το αίμα τους τα σκουπίδια μας, τρέφοντας το σάπιο δέντρο της νεοελληνικής μας αφασίας. Αρκεί να μη μας πολυσκοτίζουν με τις διαμαρτυρίες τους και τη διεκδίκηση ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Ενίοτε δε τους προσφέρουμε και εργασία, με το σπουδαίο μεροκάματο των 2 ευρώ την ώρα, άσχετα που οι αχάριστοι αυτοί δεν μένουν ως όφειλαν υπόχρεοι από την πρωτοφανή γενναιοδωρία μας. Έτσι κατοχυρώνουμε και το ιερό μας δικαίωμα να τους λιντσάρουμε κάθε φορά που θα τολμήσουν να ζητιανέψουν μια αξιοπρεπέστερη αμοιβή για τον μόχθο τους.
Μίλησα πιο πριν για αυτή την νέα, περίεργη ‘φυλή’. Τη φυλή των ανθρώπων που ζουν μέσα στα σκουπίδια, παρέα με τα ποντίκια. Των ανθρώπων που έφυγαν από τον τόπο τους για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον, σε μια πιο προοδευμένη τεχνολογικά και οικονομικά χώρα. Προφανώς δεν σκέφτηκαν ότι η πρόοδος στην οικονομία και στην τεχνολογία δεν συμβαδίζει απαραίτητα και με την πρόοδο στον ανθρωπισμό.
Αντιθέτως –δυστυχώς- πολύ συχνότερα παράγει οπισθοδρόμηση στις συνειδήσεις, φιλοτομαρισμό και υποκρισία. Παράγει αδιαφορία και έκπτωση στις ανθρωπιστικές αξίες. Παράγει οδυνηρά μεγάλα κενά στην Αγάπη και στην Αλληλεγγύη. Και ασφαλώς τόνους σκουπιδιών στις χωματερές μέσα στις οποίες πολτοποιούνται αγαθά, ψυχές και πολύ συχνά ζωές. Οι ζωές των Άλλων.
Εκείνο που αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι αυτή η νεοσύστατη φυλή των απόκληρων δεν βρίσκεται σε μια στατική κατάσταση μολονότι σήμερα αποτελείται από αλλοδαπούς μετανάστες• από ανθρώπους ξένους, μη οικείους. Έχει, αντιθέτως, μια τρομερή δυναμική γιατί ουσιαστικά απαρτίζεται από τους παρίες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, τους απόκληρους του απάνθρωπου υλικού ευδαιμονισμού, τα αθύρματα των μεγάλων κοινωνικών αδικιών.
Η σύνθεση της φυλής δεν είναι παγιωμένη. Ουσιαστικά είναι μια μεγάλη δίνη μέσα στην οποία πέφτουν διαρκώς περισσότερα θύματα. Σήμερα είναι οι ξένοι, αύριο θα ακολουθήσουν οι περιθωριοποιημένοι της ελληνικής κοινωνίας, και πολύ σύντομα όλοι οι μη προνομιούχοι του απάνθρωπου συστήματος που παράγει στρατιές νεόπτωχων και τόσο προκλητικά αδιαφορεί και για την αξιοπρέπεια και για την ίδια τη ζωή.
Σήμερα κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια μας στις ενοχλητικές διαμαρτυρίες-κραυγές αγωνίας, των ‘ηττημένων’ της ζωής διότι μας χαλάνε τη σούπα της πολιτισμένης και οικονομικά εύρωστης χώρας μας. Μας προκαλούν ένα σφίξιμο στο στομάχι και μας κόβουν την αδηφάγο όρεξή μας.
Αύριο, όμως, όταν θα είμαστε εμείς τα μέλη της φυλής που θα φωνάζουμε και θα εκλιπαρούμε, πολύ φοβάμαι, ότι δεν θα έχει μείνει κανείς πλέον να ακούσει.

Άρης Σείριος
29 Απρ. 08

Ο προοδευτικός συντηρητισμός μας

Μεγάλος σάλος έγινε τελευταία στη χώρα μας με αφορμή την τέλεση –για πρώτη φορά- ΄γάμων’ μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Ασφαλώς η Ελλάς (Ελλήνων-Χριστιανών) για ακόμη μια φορά διακρίθηκε στη δημοκρατικότητα και την προοδευτικότητά της, με τους γνωστούς πρωτοστατούντες κατά των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων που ομίλησαν για αίσχη, εγκλήματα ή –κάποιοι- έκαναν ακόμη και βοτανολογία (με αναφορές στην…ερωτική ζωή των λουλουδιών!), για να μας αποδείξουν το εκ Θεού θεσμοθετημένο ‘φυσιολογικό’…
Το να ασχοληθεί όμως κανείς με τις απόψεις των εγχώριων φασιστών είναι μάλλον υποτιμητικό για τον ίδιο. Ένας άλλο παρονομαστής των ‘αταίριαστων’ γάμων είναι -κατά τη γνώμη μου- πολύ πιο χρήσιμο και ενδιαφέρον να εξεταστεί.
Τί είναι εκείνο που ωθεί τους ομοφυλόφιλους να διεκδικούν πεισματικά τη μίμηση των θεσμών της ‘καθώς πρέπει’ κοινωνίας των ετερόφυλων; Ποια πρεμούρα τους έχει πιάσει με την ‘νομιμοποίηση’ των κατά τ’ άλλα ‘έκνομων’ σχέσεών τους;
Ακούω πολύ συχνά από τους ίδιους τη γελοία δικαιολογία, ότι βασικός τους στόχος είναι η δια του γάμου νομική κατοχύρωση του συντρόφου τους. Και εννοούν λόγους οικονομικούς, φορολογικούς, κληρονομικούς κλπ. Αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο απομακρυσμένοι από τη σύγχρονη κοινωνία; Δεν ζουν μέσα στον κόσμο; Δεν γνωρίζουν τίποτα από διοικητικές πράξεις, κληρονομικό δίκαιο, απλές νομολογίες που είναι σε θέση να διασφαλίσουν τη ζωή των ίδιων και των συντρόφων τους; Αδυνατώ να πιστέψω ότι είναι έτσι, καθώς οι περισσότεροι, που εμφανίζονται και στις τηλεοράσεις φαίνονται άνθρωποι μορφωμένοι (τουλάχιστον στοιχειωδώς) ώστε να γνωρίζουν τους δεκάδες εναλλακτικούς τρόπους που έχουν για να κατοχυρωθούν νομικά-οικονομικά. Συμπεραίνω, λοιπόν εύλογα, ότι οι περί νομικής κατοχύρωσης αερολογίες δεν είναι παρά απλά προσχήματα.
Ο λόγος της εμμονής τους δεν είναι αυτός. Μήπως είναι –όπως κάποιοι συμπληρώνουν- η ανάγκη τους να ολοκληρώσουν τον έρωτά τους; Να ζήσουν επίσημα και αποδεκτά από την κοινωνία με τον άνθρωπο που επέλεξαν. Θα μπορούσε να είναι, αλλά δεν με πολυπείθουν. Κατ’ αρχήν ο γάμος, όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένως στα σύγχρονα χρόνια, όχι μόνον δεν αποτελεί επιστέγασμα του έρωτα, αλλά πολύ συχνότερα μετατρέπεται σε παράγοντα διάλυσης της σχέσης λόγω της κουραστικής συνήθειας (ρουτίνας) που επικρατεί στη ζωή δυο ανθρώπων που δεν έχουν καμιά άλλη διέξοδο και είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίζουν καθημερινά ο ένας τις ιδιοτροπίες του άλλου. Αλλά ακόμη και αν υποθέσουμε –πράγμα άτοπο, αλλά έστω- ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι άλλου είδους άνθρωποι, και στην κοινωνική τους ομάδα η μονογαμία είναι ύψιστο αγαθό, οι δε σχέσεις τους διέπονται από τον ύψιστο βαθμό αγάπης, αλληλοκατανόησης και αλληλεγγύης, έρχομαι να τους ρωτήσω τι πραγματικά θα τους προσφέρει μια νομική επικύρωση της σχέσης; Την αποδοχή από την κοινωνία (και δη την ελληνική;) Μα οι αντιδράσεις των συντηρητικών συνανθρώπων τους, η απαξίωση και η περιφρόνηση που συνοδεύει την ‘ιδιαιτερότητά’ τους στη σεξουαλική ζωή, δεν οφείλεται στη μη νομιμοποίηση της σχέσης τους δι’ ενός θεσμού. Δεν πρόκειται εδώ για την ‘σπιτωμένη παστρικιά’ των ελληνικών ηθογραφικών ταινιών των δεκαετιών του ‘50 και ‘60. Για την αποδοκιμαστέα κοινωνικά συμβίωση της ‘μη στεφανωμένης’ γυναίκας που θα μπορούσε εύκολα να διορθωθεί μόλις το κυρίαρχο αρσενικό αποφάσιζε να περάσει το κατώφλι της εκκλησίας με την αγαπητικιά του. Τότε εκείνη έπαυε να είναι αποδιοπομπαία, γινόταν ‘κυρία’ και απολάμβανε την αποδοχή της κοινωνίας. Εδώ προφανώς δεν πρόκειται να υπάρξει κάτι αντίστοιχο. Παντρεμένα ή μη τα ομόφυλα ζευγάρια θα είναι πάντα στόχος κοινωνικού ρατσισμού τουλάχιστον όσο κυριαρχεί η αντίστοιχη νοοτροπία και η θρησκευτική ηθική των Ελλήνων.
Τι συμβαίνει λοιπόν;
Στο περιοδικό ‘Κ’ της Καθημερινής της Κυριακής 15-06-08, διάβασα ένα άρθρο που παρουσίαζε ένα θέμα για τους γάμους των ομοφυλοφίλων. Φιλοξενούσε το περιοδικό της καλής εφημερίδας ένα αντίστοιχο ρεπορτάζ της New York Times, όπου παρουσιάζονταν συνεντευξιαζόμενα ομόφυλα νεαρά ζευγάρια από την Αμερική.
Μάλιστα φωτογραφήθηκαν σε μια ολοφάνερα στημένη φωτογράφηση που δεν είχε καμιά σχέση με την καθημερινή τους ζωή, εκτός αν ο αμερικανός φωτογράφος επιμένει, ότι οι ήρωες του κυκλοφορούν εντός του σπιτιού, μαγειρεύουν και κάνουν καθαριότητα με τα σικάτα κοστούμια τους που θυμίζουν επεισόδια της ‘Τόλμης κα Γοητείας’. Βέβαια τα συγκεκριμένα ζευγάρια αποτελούνται από γόνους καλών και μάλλον ευκατάστατων οικογενειών. Διαβιούν σε πολυτελή σπίτια, έχουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα που κερδίζουν από μια ‘αξιοπρεπή’ εργασία και δεν έχουν καμιά σχέση με τους ομοφυλόφιλους που φαντάζεται ο μέσος Έλληνας όταν αναφέρεται σε αυτήν την κοινωνική ομάδα. Οι άνθρωποι αυτοί μετέχουν ισότιμα στο ‘αμερικανικό όνειρο’!
Μήπως λοιπόν αυτό το όραμα είναι που εμπνέει και τους Έλληνες ομοφυλόφιλους; Μήπως ο πραγματικός λόγος της διεκδίκησής τους δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον ραγδαία αυξανόμενο μικροαστισμό τους;
Η ομοφυλοφιλία (όπως και η αμφιφυλία) συνδέθηκε στενά με τη σεξουαλική απελευθέρωση, με τον προοδευτισμό, με το σπάσιμο του κατεστημένου. Με κοινωνικές διεκδικήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των φύλων (και των φυλών), το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.
Τι είναι, λοιπόν, αυτό που σπρώχνει τους σύγχρονους ομοφυλόφιλους, στην απάρνηση αυτής καθ’ εαυτής της διαφορετικότητας για την οποία τόσοι προγενέστεροι αγωνίσθηκαν; Τι είναι αυτό που τους κάνει να επιζητούν την επίσημη και πανηγυρική ένταξή τους στον μικροαστικό καθωσπρεπισμό; Στον γάμο και τη δημιουργία οικογένειας. Σε μια κοινή και συνηθισμένη ζωή; ‘Σε έναν θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες;’ Όπως γράφει και ο ποιητής; Σε ποια στροφή χάθηκε η επαναστατικότητά τους; Η πρωτοπορία τους; Η καλλιτεχνική τους φύση; Μήπως στην ίδια στροφή που έχασαν την ψυχή τους και οι...σπουδαίοι επαναστάτες των οργισμένων δεκαετιών (‘60-‘70);
Μήπως εκεί που εγκαταλείφθηκε και η ‘επανάσταση’ από τους Γάλλους φοιτητές του ’68 ή την ελληνική ‘γενιά του Πολυτεχνείου’; Μήπως ενταχθούν κι αυτοί σύντομα στα πατροπαράδοτα μικροαστικά κόμματα και μετά από λίγα χρόνια ψηφοθηρούν εις βάρος των απλών, κοινωνικά αποδεκτών πλέον, και φοβισμένων ή ευνουχισμένων ομοφυλόφιλων ψηφοφόρων (κατά το πρότυπο των ετεροφυλόφιλων προβάτων);
Πολύ φοβάμαι ότι οι ‘παράδοξες’ τάσεις των ομοφυλόφιλων συμπολιτών μας, δεν είναι παρά μια μόδα, που εκπορεύεται έντεχνα και ύπουλα από τα ίδια σκοτεινά κέντρα, που έχουν καταφέρει να αποσιωποιήσουν κάθε φωνή αμφισβήτησης στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, όπου όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σεβαστά και προστατευόμενα (όπως ακριβώς και τα είδη προς εξαφάνιση) αρκεί να μη θίγουν τα συμφέροντα των καπιταλιστών αφεντικών μας. Αρκεί όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα να συγκλίνουν προς ένα στόχο, την διατήρηση και την αύξηση της καταναλωτικής μάζας, που θα αγοράζει χωρίς να κρίνει, που θα χειροκροτεί χωρίς να αμφισβητεί, που θα δοξάζει τους ηγέτες του χωρίς να σκέφτεται.
Αυτό θέλει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός. Αθύρματα χωρίς εγκεφαλικές λειτουργίες. Καταναλωτές με λοβοτομή, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικών προτιμήσεων.
Είναι εξόχως οδυνηρό, απαισιόδοξο και θλιβερό το γεγονός ότι –καθώς φαίνεται- πετυχαίνει να βάλει στη μεγάλη, πολυποίκιλη μάζα της κοπαδοποίησης-κιμαδοποίησης, άλλη μια κοινωνική ομάδα, που έως τώρα διακρίνονταν για την εναντίωσή της στις καθωσπρέπει τακτικές του κατεστημένου. Ένα ακόμη πολέμιο του κομφορμισμού.
Η ανθρώπινη κοινωνία παραδομένη -σχεδόν αμαχητί- στον συντηρητισμό. Το μέλλον ζοφερό...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Γιορτινή ατμόσφαιρα. Η χώρα της υποκρισίας και της συνδιαλλαγής πανηγυρίζει. Στις κεντρικές πλατείες τα παιδιά σωριάζονται από ‘υπερβολικές’ δόσεις. Πίσω, στα ψηλά κτίρια οι αξιωματούχοι διαπραγματεύονται. Το μεγάλο δέντρο, το πιο ψηλό της Ευρώπης ετοιμάζεται στην πολιτιστική –φύσει αν όχι και θέσει- πρωτεύουσα του κόσμου. Λίγο παρακάτω ρέει αίμα και πύον. Αλλά εκεί είναι μόνον κάποιο στενό σοκάκι. Σκοτεινό, υγρό και κακόφημο. Η καλή κοινωνία είναι εδώ. Γύρω από το δέντρο. Οι μπάλες γυαλίζουν στους πολύχρωμους προβολείς και οι ευτυχισμένοι αστοί, σύντομα θα ξεχυθούν για τα ψώνια τους, ξεχνώντας τις καταστροφές, τα δράματα, τις αγωνίες, τον πόνο, τον θάνατο.

Ανιχνεύεται παράξενη ουσία στο αίμα των περαστικών. ‘Αναισθησία. Δεν είναι απαγορευμένη’, αποφαίνεται ο αρχιμπάτσος, ‘μπορείτε να πηγαίνετε…Καλά Χριστούγεννα…’. Παρακάτω ένας πολιτισμένος με κοστούμι σταματά το υπερπολυτελές αμάξι του στην άκρη του δρόμου. Μοιράζει σκονάκια. Συναγερμός. Ο κύριος κινδυνεύει από τους αλήτες που τον περιστοιχίζουν. Η συναλλαγή ολοκληρώνεται, οι μπάτσοι επεμβαίνουν. Συλλαμβάνονται όλα τα πρεζόνια που ενόχλησαν τον κύριο, καθόσον εκείνος μετράει τα γιούρος που αποκόμισε.

‘Καλά Χριστούγεννα κύριε. Συγγνώμη για την ενόχληση’, απολογείται ο αρχιμπάτσος.

Το γαϊτανάκι γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει. Στο πεζοδρόμιο σωριάζονται όνειρα, αλλά ο κύριος πλουτίζει. Πλουτίζει πουλώντας νεκρά όνειρα. Πλουτίζει μοιράζοντας ταξίδια χωρίς επιστροφή.

Οι αστοί συνεχίζουν τα ψώνια τους. Χρονιάρες μέρες είναι, δεν πρέπει να ταράξουν τον ύπνο τους. Κάτι όμως τους χαλάει τη σούπα. Κάποιο ηλίθιο αίσθημα ενοχής αμαυρώνει την γιορτινή τους διάθεση.

Υπάρχει αντίδοτο…Σταματούν στο ψιλικατζίδικο στη γωνία και αγοράζουν ένα πακέτο κάρτες της Unicef. Τώρα ένα παιδί στην Αφρική έχει κερδίσει ένα εμβόλιο. Οι χίμαιρες εξαφανίζονται. Η φιλανθρωπία τους είναι πλέον έμπρακτη.

Στη γωνία του δρόμου, άλλο ένα παιδί πεθαίνει...

‘Αρκετά κάναμε για φέτος…Καλά Χριστούγεννα…’

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ

Οι μαύροι καπνοί σκεπάζουν τη χώρα. Την κρύβουν από τον ήλιο. Οι φλόγες κατατρώνε τις σάρκες της. Σκοτεινή απελπισία. Απόγνωση βουβή, εμφανής μόνον στα άδεια μάτια ανθρώπων που σωριασμένοι στις πέτρες παρακολουθούν τις στάχτες της ζωή τους.
Αηδία και ντροπή για ένα κράτος τόσο ανίκανο, τόσο διεφθαρμένο, τόσο βαθειά εξευτελισμένο, που δεν μπορεί ούτε καν να υποκριθεί αξιόπιστα ότι λυπάται.
Οι ακκισμοί των πολιτικών, οι μεγαλοστομίες. Οι ανέξοδες υποσχέσεις. Οι γελοίες εξαγγελίες για καλύτερες μέρες. Ο φόβος για το πολιτικό κόστος που προσδιορίζει κάθε σκέψη και κάθε τους ενέργεια. Αυτή είναι η Ελλάδα της μεταρρύθμισης και της νέας αλλαγής που μας τάζουν οι πολιτικοί μας ταγοί.
Αυτοί που αναγόρευσαν σε επάγγελμα το ψεύδος. Σε ψυχαγωγία την αναλγησία. Τη διαφθορά σε δεύτερη φύση.
Αυτοί που ζητάν και πάλι την ψήφο μας. Την ψήφο εκείνων που σωριασμένοι πάνω στις μαυρισμένες πέτρες έχουν ένα βλέμμα τόσο μακρινό, τόσο απλανές κοιτάζοντας τα αποκαϊδια της ζωής τους, που σου προκαλεί τρόμο. Την ψήφο εκείνων που συλλέγουν ακόμη τα απομεινάρια των απανθρακωμένων ανθρώπων τους για να τα θάψουν.
Αυτοί που μαύρισαν τα όνειρά μας και τα όνειρα των παιδιών μας πριν προλάβουν καν ν’ ανθίσουν.
ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ Ο,ΤΙ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ. Η ψυχή τους είναι μαύρη. Η σκέψη τους, τα ιδανικά τους, η αισθητική τους...όλα μαύρα. Μαυρίστε λοιπόν άφοβα αυτά τα ψυχικά βαμπίρ που επιβιώνουν αποστραγγίζοντας τις ψυχές των ανθρώπων. Κανείς να μην πατήσει στα εκλογικά κέντρα την ημέρα των εκλογών. Αντιδράστε στο Θάνατο. Τουλάχιστον μη τον στηρίξετε με την ψήφο σας.

ΓΕΝΙΚΗ (αν είναι δυνατόν ολοκληρωτική) ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΥΝΘΟ ΕΥΒΟΙΑΣ

Ανήλικοι βιαστές στοιχειώνουν τα όνειρα αθώων ψυχών. Το εκαπιδευτικό σύστημα ανακηρύσσεται, επισήμως πλέον σε προαγωγό ψυχοκτόνων ανθρωποειδών δίχως συνείδηση.
Η κοινωνία νίπτει μεγαλοπρεπώς τας χείρας της. Καφκική κόλαση και ακόμα κοιμόμαστε -πορωμένα άδικοι- τον ύπνο του δικαίου.
Κοινωνία ρατσιστική ως το κόκκαλο, μισαλόδοξη, μικροπεπής. Ό,τι δεν μας αφορά άμεσα, δεν μας αφορά καθόλου.
Έτοιμοι πάντα να στηλιτεύσουμε, να καταγγείλουμε -αυτόπτες και αυτήκοοι (ψευδο-) μάρτυρες στα τηλεδικεία των 8- το κακό και ύστερα να το ξορκίσουμε και ν’ αλλάξουμε το κανάλι της μίζερης τηλε-ζωής μας.
Μέχρι να συμβεί σε μας. Μέχρι να κοιτάξουμε μέσα μας, το ζώο που κουβαλάμε οι ίδιοι. Αυτό που θεριεύει μέρα με τη μέρα, τρεφόμενο με την αδιαφορία μας, με το μικρο-συμφέρον μας, με την απανθρωπιά μας.
Αυτό που χιλιάδες χρόνια φιλοσοφίας και επιστήμης δεν κατάφεραν ακόμα να εξαλείψουν.