Rob Marshall's Nine

Τι ωθεί, αλήθεια, τον καλλιτέχνη στη δημιουργία; Είναι η διαφορετική οπτική του στα πράγματα; Η ματαιόδοξη ανάγκη του για υστεροφημία; Η αβάσταχτη θλίψη του για την πεζότητα που καθημερινά αντικρίζει; Μήπως όλ’ αυτά μαζί; Ή μήπως και κάτι άλλο...κάτι που υπερβαίνει την κοινή νοημοσύνη και την πρακτική σκέψη της μάζας;

Ο καλλιτέχνης δημιουργεί, ωθούμενος από την αδήριτη, σχεδόν υποσυνείδητη ανάγκη του να υπερβεί την ανυπαρξία. Μεταστοιχειώνει τον θάνατο σε έρωτα χρησιμοποιώντας τέχνη.

Πόσες φορές στον άνισο αγώνα του γλιστράει, πέφτει. Πόσες φορές ξανασηκώνεται; (Αυτό δεν είναι το κριτήριο για την αξιολόγηση του καλλιτέχνη;)

Κατευθύνεται από την ίδια του τη φαντασία. Από το όνειρο, από το πάθος. Ο στόχος γίνεται σκοπός. Το ανικανοποίητο της φύσης του που τον οδηγεί στη δημιουργία, τον στοιχειώνει. Τον εκτρέπει σε άλλες οδούς. Σε μονοπάτια ηδονής και αυταρέσκειας. Τώρα είναι επείγουσα η ανάγκη να νικήσει τον δικό του θάνατο. Και είναι το ίδιο απαιτητική και δίκαια με την ευθύνη του για τη λύτρωση του κόσμου.

Δίψα για ζωή. Απληστία ευλογημένη και καταραμένη συνάμα. Τα πρόσωπα συγχέονται, αναμειγνύονται, παύουν να έχουν σημασία. Κάθε βράδυ χρειάζεται να είναι άλλη η πηγή της αθανασίας. Δεν είναι απλά ζήτημα αυτοεπιβεβαίωσης. Είναι όρος επιβίωσης. Η τέχνη είναι η θυσία του δημιουργού. Ο Όσκαρ Ουάιλντ λέει πως κάθε πορτραίτο που ζωγραφίζεται με συναίσθημα είναι πορτραίτο του καλλιτέχνη και όχι του μοντέλου. Του καλλιτέχνη που βυθισμένος στον κυκεώνα των συναισθημάτων συγκρούεται με την ηθική της κοινωνίας. Δηλαδή με την υποκρισία της αναγκαιότητας.

Και παραδίνεται στο εφήμερο. Βυθίζεται στην πλάνη. Συνουσιάζεται με το Λάθος.

Έως ότου η δίνη της σύγκρουσης παρασύρει το είναι του. Μέχρι να διακυβευτεί το υπέρτατο ιδανικό. Αυτό που αγαπά. Όταν νοιώθει ότι το χάνει επανέρχεται. Κι αυτό δεν είναι παραίτηση, συμβιβασμός, οπισθοχώρηση. Είναι κατάθεση ψυχής. Δεν μπορεί ν’ απαιτήσει από κανέναν κατανόηση. Ούτε από το πρόσωπο που λατρεύει. Καλλιτέχνης σημαίνει μοναξιά. Και πόνος. Και θλίψη. Και πάνω απ’ όλα Έρωτας. Κι αυτό είναι πάρα πολύ για όλους τους άλλους.

Άδικα αναζητάμε ένα σενάριο. Το σενάριο είναι η ίδια μας η ζωή. Όσο απαξιωτικά κι αν μας το χρεώνουν οι άλλοι, αυτό είναι το ίδιον. Το άλλο. Αυτό για το οποίο γινόμαστε αξιολάτρευτοι. Πληγώνει, αλλά και ζωοδοτεί. Σκοτεινιάζει και φωτίζει ταυτόχρονα. Είναι πληγή που αναβλύζει νέκταρ. Έστω κι αν κάποτε γίνεται τάφος. Και μας εξουθενώνει. Όταν το όραμα γυρίζει την πλάτη απαυδισμένο και μας εγκαταλείπει. Για πάντα.

Έτσι κι αλλιώς η αφοσίωση στο αγαπημένο είναι αυτονόητη. Η προσωπική θυσία του καλλιτέχνη για το υπέρτατο δεδομένη. Και η δημιουργία συνεχίζεται επ’ άπειρον...

ΥΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ

Είναι κάτι τόποι, άβατοι από ανθρώπινα πόδια. Σκοτεινοί και παγεροί με πυκνή, άγρια βλάστηση. Τα υπερμεγέθη φυτά σχηματίζουν τρομακτικούς λαβύρινθους, όπου χάνεται ακόμη και το φως, ο ήχος, ο άνεμος. Και γύρω έλη, επικίνδυνα βαθιά έλη, που δε φαίνονται με την πρώτη και μπορείς από τη μια στιγμή στην άλλη να χαθείς από προσώπου γης και να μη σε βρει ποτέ, ποτέ ξανά κανείς.
Σε κάποια υγρά υπόγεια, όπου ουρλιάζουν νηστικά, κακοποιημένα παιδιά. Σε υπόλευκες αυλές, που φωλιάζει η πείνα πίσω από κάθε δέντρο. Σε τσιμεντένια σπίτια που κρύβεται η δυστυχία μέσα σε κάθε κούφωμα, σε κάθε τούβλο.
Ανοίγεις μεγάλα τα μάτια σου και τους ονειρεύεσαι. Στο στόμα σου έχει κοκαλώσει μια άηχη κραυγή. Κι αυτά τα δάκρυα που ζεστά κυλάνε στα μάγουλά σου δεν είναι ο θυμός που θεριεύει μέσα σου και αναζητά μια κάποια διέξοδο. Είναι απλά ένα απεγνωσμένο παράπονο που δεν έχει φωνή, που δεν έχει λέξεις, δεν έχει αιτία κι αφορμή. Δανείζεται το σχήμα των δακρύων σου και κυλάει γιατί αν μείνει εντός θα σε πνίξει. Θα σε κατασπαράξει τρώγοντας τα σωθικά σου, τα κόκαλά σου, τα όνειρα και τις επιθυμίες σου.
Δανείζεσαι και συ, σχήματα της μοναξιάς, απόκοσμα σύμβολα της ερήμωσης, εικόνες ξεθωριασμένες από χορταριασμένα σκαλιά κι εγκαταλελειμμένα κελάρια. Σηκώνεις το βάρος στους ώμους και κάνεις να πατήσεις στα πόδια σου. Ένα βήμα και πέφτεις. Και ξανά...ένα βήμα και πέφτεις...
Στέκεσαι μετά ανάσκελα, μέσα στην παγωμένη νύχτα του Νοέμβρη και κοιτάς στην καθαρή ατμόσφαιρα τ’ αστέρια. Σου φαίνονται τόσο όμοια μ’ εκείνα των παιδικών σου χρόνων μόνον που τώρα είναι λίγο πιο μακρινά. Λίγο πιο αχνά. Λίγο πιο μόνα...
Ύστερα θα σηκωθείς αργά-αργά καταβάλλοντας άλλη μια γενναία προσπάθεια. Θα κάνεις πάλι ένα βήμα...και θα πέσεις...

Ψυχή Βαθιά

Η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη Ψυχή Βαθιά, που προβάλλεται αυτές τις ημέρες στους κινηματογράφους, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να περιηγηθούν στο τραγικό κλίμα του εμφυλίου όλοι εκείνοι που η λογοκριμένη εκατέρωθεν εκπαίδευση φρόντισε να ευνουχίσει ιστορικά στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης λήθης του παρελθόντος και συνάμα εθνικής συμφιλίωσης. Σα να μπορεί να υπάρξει συμφιλίωση μέσα από τη λήθη...
Με τη στάση τους αυτή οι μετέπειτα κυβερνήσεις –δεξιές και αριστερές- το μόνο που κατάφεραν ήταν να σπρώξουν τα ιστορικά γεγονότα κάτω από το χαλί της υποκρισίας και να ακρωτηριάσουν τις νεώτερες γενιές στερώντας τους το δικαίωμα να αναλύσουν τις αιτίες, τις αφορμές και τα αποτελέσματα ενός μάταιου εμφύλιου αιματοκυλίσματος.
Στη γενική άγνοια ή σύγχυση που επικρατεί σήμερα σε σχέση με την σκοτεινή εκείνη περίοδο της ελληνικής ιστορίας η ταινία του Παντελή Βούλγαρη έρχεται να συμβάλλει στην αποκάλυψη των πραγματικών γεγονότων, στην υπόδειξη των ξένων συμφερόντων που υποκίνησαν τη σφαγή και στην κατάδειξη της ακρότητας στην οποία μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη φύση όταν στερείται κοινωνικής μόρφωσης και αυτοτελούς, αδογμάτιστης κρίσης.
Δίχως μεροληψία, χωρίς στείρους μελοδραματισμούς –παρά τις ιδιαίτερα σκληρές σκηνές- ο Βούλγαρης καταφέρνει να φωτίσει μέσα από το προσωπικό δράμα δυο αδερφών που βρέθηκαν και πολέμησαν σε αντίθετα στρατόπεδα, το γενικό εθνικό δράμα ενός λαού που από την υποδούλωσή του στους Ρωμαίους και μετά, δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει εθνική ανεξαρτησία, αυτοτελή κρατική οντότητα, εν τέλει εθνική συνείδηση.

Άλλη μια συγκλονιστική κατάθεση από τον σπουδαίο μας σκηνοθέτη.

Βροχή

Τα βροχερά σαββατιάτικα πρωινά είναι τα πιο ωραία για περίπατο. Δημιουργήθηκαν θαρρείς, για να μπορείς να περπατάς νωχελικά στους βρεγμένους δρόμους, ανάμεσα στο απρόσωπο πλήθος που αλαφιασμένο τρέχει να προλάβει τα ψώνια και ν’ αποφύγει τη βροχή.
Ανοίγουν τις ομπρέλες, φοράνε κάτι γελοίες κουκούλες, φανταχτερά αδιάβροχα και ξεχύνονται στην πόλη με το πανικόβλητο, αγχωμένο βλέμμα τους που προκαλεί λύπηση.
Ενίοτε σε κοιτάνε σαν κάτι αξιοπερίεργο, έτσι που αδιαφορείς για τα ρούχα σου που βρέχονται, για τα μουσκεμένα μαλλιά σου, για τα ρυάκια του νερού που τρέχουν από το μέτωπο κατεβαίνοντας στον λαιμό και χώνονται κάτω από τη μπλούζα σου.
Οι βιτρίνες των καταστημάτων λάμπουν από τα νέα εμπορεύματα, αλλά συνήθως το μάτι σου πηγαίνει πιο μέσα, στα πιο μικρά, στα καταφρονεμένα, στα μικροπράγματα εκείνα που λόγω της χαμηλής αξίας τους δεν έτυχαν ευμενούς μεταχείρισης και ικανής προβολής. Είναι κάποια τέτοια πραγματάκια που έχουν τη δύναμη να σε συγκινήσουν όπως ένας φτηνός χαρτοκόπτης με την πολύχρωμη λαβή του, ένα πανέμορφο βάζο από ευτελές υλικό, ένα ζευγάρι υγρά και ανικανοποίητα μάτια που σε κοιτάνε ντροπαλά μέσα από τη βιτρίνα, πάλι και πάλι, και μόλις τα κοιτάξεις κι εσύ χαμηλώνουν και χάνονται στην αντανάκλαση του τζαμιού.
Μετά σηκώνεις το βλέμμα. Ο ουρανός είναι σκοτεινός και οι σταγόνες της βροχής σε τρυπάνε. Ανοίγεις ελαφρά τα χείλη σαν να θες να ξεδιψάσεις. Σα να περιπλανιέσαι μέρες στην έρημο χωρίς νερό και τώρα δε χορταίνεις το δώρο...
Κοιτάς για άλλη μια φορά τα μελαγχολικά μάτια και παίρνεις αργά και δύσθυμα τον δρόμο της επιστροφής.
Και μέσα σου δίνεις υποσχέσεις, πως θα ξαναέρθεις εδώ, θα ξανασταθείς σ’ αυτή τη βιτρίνα, ίσως το επόμενο βροχερό Σάββατο, ίσως ένα θλιβερό απόγευμα που η ψυχή σου θα χρειάζεται περιπλάνηση.
Και ξέρεις ότι είπες όλα αυτά τα ψέματα για να παρηγορηθείς, για να απαλλαγείς από την αβάστακτη πίκρα σου, που άφησες για ακόμη μια φορά τη ζωή να σου ξεφύγει...

Στη νύχτα

Πρέπει να μαζεύουμε υπογραφές, μου έλεγε ο Άγγελος.

Το νιώθεις στην ατμόσφαιρα...στα όνειρά σου. Στο ξεχασμένο ξεκρέμαστο ακουστικό του τηλεφώνου που βουίζει τέλος...

Αν σηκωθείς; Δεν μπορεί θα υπάρχει διέξοδος
Τίποτα φίλε μου...σκοτάδι

Καθόμουνα λοιπόν κι άκουγα τις συκοφαντίες του κόσμου...Όπως μου τα μεταφέρανε λίγοι καλοί φίλοι...Μυστικά...Εμπιστευτικά...

Τα φώτα των αυτοκινήτων εκτυφλωτικά...η νύχτα σκοτεινή.

Εγώ θα σηκωθώ, Άγγελε...
Δεν είδες τη λευκή σελίδα; Όλα χαθήκανε πια...

Κοίταξα πίσω και κατάλαβα. Όλα έπαιρναν μια άτροπο κατεύθυνση. Έχει δίκιο ο Άγγελος.
Οι πολιτικοί, όπως πάντα, στα μπαλκόνια μοίραζαν τις υποσχέσεις τους. Οι γελωτοποιοί έκαναν απίθανα νούμερα στις πλατείες.
Είδα το μαύρο βλέμμα στο ρυτιδιασμένο του πρόσωπο...

Μάζεψε τα Άρη. Φεύγουμε...
Ένα λεπτό...ένα λεπτό μόνο, φίλε μου...να πάρω ένα πανωφόρι...

Outer

Περιδιαβαίνεις το διαδίκτυο. Ανάμεσα σε διαμάντια και σκουπίδια. Απεικόνιση ακριβής της ανθρώπινης κοινωνίας. Συναντάς περίεργα και αλλόκοτα. Συναντάς οικεία και τετριμμένα. Στριμώχνεσαι ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Δυιστικά διλήμματα και υπαρξιακές αγωνίες.
Σερφάρεις στα blogs και στους ισότοπους. Αγωνία, αντίδραση, θλίψη, χαρά, περιέργεια, επαφές, εσωτερική αναζήτηση.

Κουράζεσαι! Τόσο υλικό δεν το χωρά ο νους σου! Δεν το θέλει. Διψά για μια άλλη πηγή. Κάτι που να τα περιέχει όλα, αλλά και να τα υπερβαίνει. Να πληροί τις απαιτήσεις της εσωτερικής ανάγκης σου, αλλά ταυτόχρονα να τις αναιρεί. Κάτι να αρθεί υπεράνω των προσδοκιών σου. Να σε αμφισβητεί και να σε προκαλεί. Ενάντια σε κάθε σου ασφαλή 'βεβαιότητα'. Ένα αγκάθι στον καλόβολο καναπέ σου. Το έναυσμα για την επαναξιολόγηση όλων των αξιών σου...

Αναζητάς την αλλαγή, το άνοιγμα της εξωτερικής πύλης, εκείνης που οδηγεί στο εξώτερον.

Thank God for the crisis?

Στην Καθημερινή της Κυριακής (8 Μαρτίου 2009) πληροφορήθηκα τη κυκλοφορία του βιβλίου του Ζαν Μισέλ Κατρπουέν ‘H παγκόσμια κρίση’. Ο Κατρπουέν υπήρξε επί σειρά ετών αναλυτής οικονομικών θεμάτων στην εφημερίδα Le Monde και έπειτα εκδότης περιοδικών παρόμοιας θεματολογίας.
Στο βιβλίο του επιχειρεί μια ανάλυση για τα αίτια που οδήγησαν στη σύγχρονη οικονομική κρίση και αναπόφευκτα επικεντρώνεται στην πρωτοφανή στην ιστορία απληστία και αρπακτικότητα των εκπροσώπων του καπιταλισμού, του οικονομικού μοντέλου που επεκράτησε σχεδόν παγκοσμίως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ένα από τα χαρακτηριστικότερα και θα έλεγα πιο σοκαριστικά παραδείγματα που χρησιμοποιεί είναι αυτό της γαλλικής Carrefour. Και πιο συγκεκριμένα τα σουτιέν με τη φίρμα της που η εταιρεία αυτή διαθέτει στα ράφια των καταστημάτων της. Τα σουτιέν κατασκευάζονται από μια κινεζική βιοτεχνία, που λειτουργεί ως υπεργολάβος μιας αντίστοιχης γαλλικής στην οποία η Carrefour είχε αναθέσει αρχικά την κατασκευή.
Τα σουτιέν αυτά πωλούνται στη Γαλλία αντί του ποσού των 20 €. Αντιγράφω από το σχετικό άρθρο της εφημερίδας πως κατανέμονται τα κέρδη από την πώληση κάθε σουτιέν:
- Τα Carrefour βάζουν στο ταμείο τους 10,81 ευρώ.
- Το γαλλικό κράτος εισπράττει 3,28 ευρώ ως ΦΠΑ.
- Η γαλλική βιομηχανία παίρνει 2,74 ευρώ.
- Τα έξοδα μεταφοράς και εκτελωνισμού είναι 0,44 ευρώ.
- Η κινεζική βιομηχανία που παρήγαγε το σουτιέν εισπράττει 2,73 ευρώ.
Από αυτά, 1,64 ευρώ αντιστοιχούν στην πρώτη ύλη, ενώ τα έξοδα παραγωγής είναι 0,82 ευρώ και το κέρδος του Κινέζου βιομήχανου 0,27 ευρώ.
- Τελικά, για τις εργάτριες που έφτιαξαν το σουτιέν μένουν… 10 σεντς.
Ας αναλογιστούμε ότι οι κινέζες εργάτριες που κατασκευάζουν τα ‘γαλλικά’ σουτιέν ανήκουν στους mingongs, 300 εκατομμύρια περιπλανώμενων εσωτερικών μεταναστών, που εργάζονται χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα, υπό άθλιες, μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας. Αμέτρητες ώρες ανθρώπινου κόπου και προπάντων αθλιότητας κοστίζουν στον γαλλικό κολοσσό 10 σεντς ανά κομμάτι!
Αν λοιπόν αυτή ή μια άλλη –περισσότερο αληθινή- οικονομική κρίση καταφέρει να βάλει δυναμίτη στα θεμέλια ενός τέτοιου αλαζονικού, άδικου και άπληστου οικονομικού μοντέλου, αν καταφέρει να τινάξει στον αέρα τον απάνθρωπο Λεβιάθαν της ανηλεούς και συνεχώς αυξανόμενης αρπακτικότητας, τότε αξίζει να την καλωσορίσουμε κι αν χρειαστεί ν’ ανάψουμε οι ίδιοι το φιτίλι.

Τα δένδρα της Κυψέλης και μια επιστολή προς τον Δήμαρχο

Όποιος έχει γνωρίσει από κοντά τον σημερινό δήμαρχο Αθηναίων κύριο Νικήτα Κακλαμάνη, όποιος έχει συζητήσει έστω και λίγο μαζί του θα έχει σίγουρα διαπιστώσει ότι πρόκειται για έναν έντιμο πολιτικό ο οποίος δεν έχει καμιά σχέση με τον συμφυρμό των πολιτικάντηδων που κυριαρχούν στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Σοβαρός και σεμνός, σύγχρονος και ανοιχτόμυαλος στις ιδέες του, μαχητικός και ασυμβίβαστος. μολονότι ανήκει στη λεγόμενη ‘συντηρητική’ παράταξη είναι πάντοτε έτοιμος να σε αιφνιδιάσει με κάποια πρωτοποριακή και προοδευτική πρόταση. Για όποιον έχει ακούσει τις απόψεις του είναι δεδομένη η οικολογική συνείδηση του ανθρώπου.
Υπό το πρίσμα αυτό θεωρώ ως εντελώς ακατανόητη την πρόσφατη απόφασή του να προβεί στο κόψιμο των δέντρων στην οδό Κύπρου στην Κυψέλη, που προκάλεσε τόσο μεγάλη αναστάτωση άμα δε και απογοήτευση τόσο στους κατοίκους της περιοχής όσο και σε όσους περίμεναν από τον κύριο Κακλαμάνη μια πιο σύγχρονη, αλλά –κυρίως- μια πιο ανθρώπινη πόλη. Και ανθρώπινη πόλη συνεπάγεται όχι τον περιορισμό, αλλ’ αντιθέτως τον πολλαπλασιασμό των χώρων πρασίνου στην τόσο ταλαιπωρημένη πρωτεύουσα.
Η απόφασή του δεν ήταν απλώς ακατανόητη, για όσους γνωρίζουν την ευαισθησία του δημάρχου στα θέματα αυτά, αλλά κυριολεκτικά κεραυνός εν αιθρία. Φυσικά, δεν σκοπεύω να αμφισβητήσω τις ειλικρινείς προθέσεις του, όπως ο ίδιος τις εξέθεσε δεσμευόμενος όχι μόνον για την επανατοποθέτηση των δένδρων μετά την κατασκευή του υπόγειου πάρκινγκ., αλλά για την δημιουργία ενός ευρύτερου χώρου πρασίνου πάνω από τον χώρο στάθμευσης.
Θα ήθελα όμως να απευθύνω μια ανοιχτή επιστολή στον ίδιο:
Αγαπητέ κύριε δήμαρχε, στην απόφασή σας αυτή, παραβλέψατε το γεγονός ότι οι Αθηναίοι πολίτες, έχουν –και δικαίως- κάθε λόγο να αμφισβητούν τις υποσχέσεις των δημοτικών και κρατικών αρχών σε αυτά τα θέματα διότι σε καμιά περίπτωση έως τώρα αυτές δεν τηρήθηκαν. Σε καμιά παρόμοια ανάπλαση χώρου, μετά την κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ, δεν ακολούθησε η προϋποσχημένη δημιουργία χώρου πρασίνου. Δείτε τι έγινε στην Κάνιγγος, στην Κλαυθμώνος, στο Γουδή. Σε απέραντο χώρο τσιμέντου μετατράπηκε και η κάποτε κατάφυτη Πλατεία Κοτζιά. Μετά την κατασκευή του γκαράζ, ελάχιστο μόνο τμήμα της έχει μικρούς θάμνους και δεντράκια. Τα ίδια και στην πλατεία Αιγύπτου. Τα ίδια και στις πλατείες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκαν σταθμοί του μετρό, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση την πλατεία Ομονοίας.
Σας θυμίζω μόνον, αγαπητέ κύριε δήμαρχε, τις εξαγγελίες τις σχετικές με την Κάνιγγος. Είχαν δοθεί εγγυήσεις ότι όσα δέντρα αφαιρεθούν για τις ανάγκες των εργασιών κατασκευής υπογείου πάρκινγκ, θα επαναφυτεύονταν ακριβώς στις πρότερες θέσεις τους. Όποιος περάσει από την πλατεία Κάνιγγος σήμερα μπορεί να αντιληφθεί την ισχύ των σχετικών εγγυήσεων.
Δεν έχω ιδιαίτερες γνώσεις, αλλά αρκετές για να αντιληφθώ ότι η δενδροφύτευση πάνω από τέτοιες κατασκευές δεν είναι μόνον προβληματική, αλλά κι επικίνδυνη, διότι είναι αμφίβολο αν αυτές οι κατασκευές αντέχουν το βάρος ενός αλσυλίου από πάνω τους. Φυσικά κάτι τέτοοι δεν είναι αδύνατο, αφού εξαρτάται τόσο από τα υλικά κατασκευής των πάρκινγκ, όσο και από τον τρόπο της δενδροφύτευσης. Υπάρχουν άλλωστε αμέτρητα παραδείγματα από προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία κ.α. Το ζήτημα όμως που κάνει την αντιγραφή αυτών των παραδειγμάτων αδύνατη είναι ακριβώς το ότι εδώ είναι Ελλάδα. Ο κάθε εργολάβος δρα ανεξέλεγκτα και κατά το δοκούν (το οποίο εξυπακούεται ότι είναι εκείνο που του υπαγορεύει το οικονομικό του συμφέρον). Έτσι καμιά αγαθή πρόθεση δημοτικού άρχοντα, δεν κατέστη δυνατόν να υλοποιηθεί, αφού εκ των υστέρων διαπιστώνεται ότι οι προδιαγραφές της κατασκευής δεν επιτρέπουν την πραγματοποίηση του επιθυμητού αρχικού σχεδιασμού. Έτσι οι μακέτες μένουν μακέτες και το τσιμέντο κερδίζει ολοένα και περισσότερα τετραγωνικά στην ήδη τσιμεντοκρατούμενη πόλη.
Εξάλλου όσα υπόγεια πάρκινγκ κι αν δημιουργηθούν δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα στάθμευσης στις γειτονιές της Αθήνας, όπως η Κυψέλη, διότι κανείς δεν μπορεί να πληρώσει το υπέρογκο κόστος για τη μόνιμη στάθμευση του αυτοκινήτου του σ’ αυτά (120 -170 € τον μήνα). Όλοι επιλέγουν τη φτηνή λύση της κατάληψης κάποιου πεζοδρομίου, έστω και αν θα χρειαστεί να κάνουν ατέρμονους κύκλους μέχρι να εντοπίσουν κάποιον ελεύθερο χώρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πάρκινγκ στην περιοχή της Κυψέλης, όπου όλοι γνωρίζουν πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα της στάθμευσης, εμφανίζουν πληρότητες που σπάνια ξεπερνούν το 40%. (Δείτε ενδεικτικά http://www.tvxs.gr/v4844).
Αγαπητέ κύριε Κακλαμάνη με την επιλογή σας αυτή, θεωρώ ότι προξενήσατε ζημία τόσο στην πολιτική σας εικόνα, όσο –και αυτό είναι το σημαντικότερο, και ξέρω ότι πρώτος εσείς θα το λέγατε αυτό- και στο περιβάλλον της περιοχής. Ίσως δεν μελετήσατε ακροθιγώς όλες τις συνιστώσες. Ίσως κάποιοι σας παρέσυραν. Αδυνατώ όμως να πιστέψω ότι ο ευαίσθητος πολιτικός που γνώρισα κάποτε μετεβλήθη έξαφνα και υπό την επήρεια της εξουσίας σε ‘σχιζοφρενή δολοφόνο (δένδρων εννοείται) με το πριόνι’, όπως σας λοιδορούν πολλοί.
Σας ζητώ να επανορθώσετε με εντιμότητα και γενναιότητα όπως κάνατε πάντα.

Ο προοδευτικός συντηρητισμός μας

Μεγάλος σάλος έγινε τελευταία στη χώρα μας με αφορμή την τέλεση –για πρώτη φορά- ΄γάμων’ μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Ασφαλώς η Ελλάς (Ελλήνων-Χριστιανών) για ακόμη μια φορά διακρίθηκε στη δημοκρατικότητα και την προοδευτικότητά της, με τους γνωστούς πρωτοστατούντες κατά των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων που ομίλησαν για αίσχη, εγκλήματα ή –κάποιοι- έκαναν ακόμη και βοτανολογία (με αναφορές στην…ερωτική ζωή των λουλουδιών!), για να μας αποδείξουν το εκ Θεού θεσμοθετημένο ‘φυσιολογικό’…
Το να ασχοληθεί όμως κανείς με τις απόψεις των εγχώριων φασιστών είναι μάλλον υποτιμητικό για τον ίδιο. Ένας άλλο παρονομαστής των ‘αταίριαστων’ γάμων είναι -κατά τη γνώμη μου- πολύ πιο χρήσιμο και ενδιαφέρον να εξεταστεί.
Τί είναι εκείνο που ωθεί τους ομοφυλόφιλους να διεκδικούν πεισματικά τη μίμηση των θεσμών της ‘καθώς πρέπει’ κοινωνίας των ετερόφυλων; Ποια πρεμούρα τους έχει πιάσει με την ‘νομιμοποίηση’ των κατά τ’ άλλα ‘έκνομων’ σχέσεών τους;
Ακούω πολύ συχνά από τους ίδιους τη γελοία δικαιολογία, ότι βασικός τους στόχος είναι η δια του γάμου νομική κατοχύρωση του συντρόφου τους. Και εννοούν λόγους οικονομικούς, φορολογικούς, κληρονομικούς κλπ. Αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο απομακρυσμένοι από τη σύγχρονη κοινωνία; Δεν ζουν μέσα στον κόσμο; Δεν γνωρίζουν τίποτα από διοικητικές πράξεις, κληρονομικό δίκαιο, απλές νομολογίες που είναι σε θέση να διασφαλίσουν τη ζωή των ίδιων και των συντρόφων τους; Αδυνατώ να πιστέψω ότι είναι έτσι, καθώς οι περισσότεροι, που εμφανίζονται και στις τηλεοράσεις φαίνονται άνθρωποι μορφωμένοι (τουλάχιστον στοιχειωδώς) ώστε να γνωρίζουν τους δεκάδες εναλλακτικούς τρόπους που έχουν για να κατοχυρωθούν νομικά-οικονομικά. Συμπεραίνω, λοιπόν εύλογα, ότι οι περί νομικής κατοχύρωσης αερολογίες δεν είναι παρά απλά προσχήματα.
Ο λόγος της εμμονής τους δεν είναι αυτός. Μήπως είναι –όπως κάποιοι συμπληρώνουν- η ανάγκη τους να ολοκληρώσουν τον έρωτά τους; Να ζήσουν επίσημα και αποδεκτά από την κοινωνία με τον άνθρωπο που επέλεξαν. Θα μπορούσε να είναι, αλλά δεν με πολυπείθουν. Κατ’ αρχήν ο γάμος, όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένως στα σύγχρονα χρόνια, όχι μόνον δεν αποτελεί επιστέγασμα του έρωτα, αλλά πολύ συχνότερα μετατρέπεται σε παράγοντα διάλυσης της σχέσης λόγω της κουραστικής συνήθειας (ρουτίνας) που επικρατεί στη ζωή δυο ανθρώπων που δεν έχουν καμιά άλλη διέξοδο και είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίζουν καθημερινά ο ένας τις ιδιοτροπίες του άλλου. Αλλά ακόμη και αν υποθέσουμε –πράγμα άτοπο, αλλά έστω- ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι άλλου είδους άνθρωποι, και στην κοινωνική τους ομάδα η μονογαμία είναι ύψιστο αγαθό, οι δε σχέσεις τους διέπονται από τον ύψιστο βαθμό αγάπης, αλληλοκατανόησης και αλληλεγγύης, έρχομαι να τους ρωτήσω τι πραγματικά θα τους προσφέρει μια νομική επικύρωση της σχέσης; Την αποδοχή από την κοινωνία (και δη την ελληνική;) Μα οι αντιδράσεις των συντηρητικών συνανθρώπων τους, η απαξίωση και η περιφρόνηση που συνοδεύει την ‘ιδιαιτερότητά’ τους στη σεξουαλική ζωή, δεν οφείλεται στη μη νομιμοποίηση της σχέσης τους δι’ ενός θεσμού. Δεν πρόκειται εδώ για την ‘σπιτωμένη παστρικιά’ των ελληνικών ηθογραφικών ταινιών των δεκαετιών του ‘50 και ‘60. Για την αποδοκιμαστέα κοινωνικά συμβίωση της ‘μη στεφανωμένης’ γυναίκας που θα μπορούσε εύκολα να διορθωθεί μόλις το κυρίαρχο αρσενικό αποφάσιζε να περάσει το κατώφλι της εκκλησίας με την αγαπητικιά του. Τότε εκείνη έπαυε να είναι αποδιοπομπαία, γινόταν ‘κυρία’ και απολάμβανε την αποδοχή της κοινωνίας. Εδώ προφανώς δεν πρόκειται να υπάρξει κάτι αντίστοιχο. Παντρεμένα ή μη τα ομόφυλα ζευγάρια θα είναι πάντα στόχος κοινωνικού ρατσισμού τουλάχιστον όσο κυριαρχεί η αντίστοιχη νοοτροπία και η θρησκευτική ηθική των Ελλήνων.
Τι συμβαίνει λοιπόν;
Στο περιοδικό ‘Κ’ της Καθημερινής της Κυριακής 15-06-08, διάβασα ένα άρθρο που παρουσίαζε ένα θέμα για τους γάμους των ομοφυλοφίλων. Φιλοξενούσε το περιοδικό της καλής εφημερίδας ένα αντίστοιχο ρεπορτάζ της New York Times, όπου παρουσιάζονταν συνεντευξιαζόμενα ομόφυλα νεαρά ζευγάρια από την Αμερική.
Μάλιστα φωτογραφήθηκαν σε μια ολοφάνερα στημένη φωτογράφηση που δεν είχε καμιά σχέση με την καθημερινή τους ζωή, εκτός αν ο αμερικανός φωτογράφος επιμένει, ότι οι ήρωες του κυκλοφορούν εντός του σπιτιού, μαγειρεύουν και κάνουν καθαριότητα με τα σικάτα κοστούμια τους που θυμίζουν επεισόδια της ‘Τόλμης κα Γοητείας’. Βέβαια τα συγκεκριμένα ζευγάρια αποτελούνται από γόνους καλών και μάλλον ευκατάστατων οικογενειών. Διαβιούν σε πολυτελή σπίτια, έχουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα που κερδίζουν από μια ‘αξιοπρεπή’ εργασία και δεν έχουν καμιά σχέση με τους ομοφυλόφιλους που φαντάζεται ο μέσος Έλληνας όταν αναφέρεται σε αυτήν την κοινωνική ομάδα. Οι άνθρωποι αυτοί μετέχουν ισότιμα στο ‘αμερικανικό όνειρο’!
Μήπως λοιπόν αυτό το όραμα είναι που εμπνέει και τους Έλληνες ομοφυλόφιλους; Μήπως ο πραγματικός λόγος της διεκδίκησής τους δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον ραγδαία αυξανόμενο μικροαστισμό τους;
Η ομοφυλοφιλία (όπως και η αμφιφυλία) συνδέθηκε στενά με τη σεξουαλική απελευθέρωση, με τον προοδευτισμό, με το σπάσιμο του κατεστημένου. Με κοινωνικές διεκδικήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των φύλων (και των φυλών), το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.
Τι είναι, λοιπόν, αυτό που σπρώχνει τους σύγχρονους ομοφυλόφιλους, στην απάρνηση αυτής καθ’ εαυτής της διαφορετικότητας για την οποία τόσοι προγενέστεροι αγωνίσθηκαν; Τι είναι αυτό που τους κάνει να επιζητούν την επίσημη και πανηγυρική ένταξή τους στον μικροαστικό καθωσπρεπισμό; Στον γάμο και τη δημιουργία οικογένειας. Σε μια κοινή και συνηθισμένη ζωή; ‘Σε έναν θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες;’ Όπως γράφει και ο ποιητής; Σε ποια στροφή χάθηκε η επαναστατικότητά τους; Η πρωτοπορία τους; Η καλλιτεχνική τους φύση; Μήπως στην ίδια στροφή που έχασαν την ψυχή τους και οι...σπουδαίοι επαναστάτες των οργισμένων δεκαετιών (‘60-‘70);
Μήπως εκεί που εγκαταλείφθηκε και η ‘επανάσταση’ από τους Γάλλους φοιτητές του ’68 ή την ελληνική ‘γενιά του Πολυτεχνείου’; Μήπως ενταχθούν κι αυτοί σύντομα στα πατροπαράδοτα μικροαστικά κόμματα και μετά από λίγα χρόνια ψηφοθηρούν εις βάρος των απλών, κοινωνικά αποδεκτών πλέον, και φοβισμένων ή ευνουχισμένων ομοφυλόφιλων ψηφοφόρων (κατά το πρότυπο των ετεροφυλόφιλων προβάτων);
Πολύ φοβάμαι ότι οι ‘παράδοξες’ τάσεις των ομοφυλόφιλων συμπολιτών μας, δεν είναι παρά μια μόδα, που εκπορεύεται έντεχνα και ύπουλα από τα ίδια σκοτεινά κέντρα, που έχουν καταφέρει να αποσιωποιήσουν κάθε φωνή αμφισβήτησης στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, όπου όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σεβαστά και προστατευόμενα (όπως ακριβώς και τα είδη προς εξαφάνιση) αρκεί να μη θίγουν τα συμφέροντα των καπιταλιστών αφεντικών μας. Αρκεί όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα να συγκλίνουν προς ένα στόχο, την διατήρηση και την αύξηση της καταναλωτικής μάζας, που θα αγοράζει χωρίς να κρίνει, που θα χειροκροτεί χωρίς να αμφισβητεί, που θα δοξάζει τους ηγέτες του χωρίς να σκέφτεται.
Αυτό θέλει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός. Αθύρματα χωρίς εγκεφαλικές λειτουργίες. Καταναλωτές με λοβοτομή, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικών προτιμήσεων.
Είναι εξόχως οδυνηρό, απαισιόδοξο και θλιβερό το γεγονός ότι –καθώς φαίνεται- πετυχαίνει να βάλει στη μεγάλη, πολυποίκιλη μάζα της κοπαδοποίησης-κιμαδοποίησης, άλλη μια κοινωνική ομάδα, που έως τώρα διακρίνονταν για την εναντίωσή της στις καθωσπρέπει τακτικές του κατεστημένου. Ένα ακόμη πολέμιο του κομφορμισμού.
Η ανθρώπινη κοινωνία παραδομένη -σχεδόν αμαχητί- στον συντηρητισμό. Το μέλλον ζοφερό...

ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Με πολύ ενδιαφέρον παρακολουθούμε τη συνεχή σύσφιξη των σχέσεων της χώρας μας με τη Ρωσία. Η συνεργασία των δυο χωρών γίνεται ολοένα στενότερη και πολυεπίπεδη. Έτσι μετά από τη συνεργασία στο πεδίο της ενέργειας επακολούθησε η αγορά των ρωσικών αρμάτων μάχης και τώρα εξυφαίνεται μια νέα συμφωνία για αγορά οπλικών συστημάτων.
Αυτό καθεαυτό το γεγονός βεβαίως ουδέν κακόν έχει καθώς η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, όπως αυτά -καλώς ή κακώς- εννοούνται από τα σύγχρονα έθνη-κράτη επιβάλλουν την ευελιξία στις συμμαχίες και όχι τη μονοδιάστατη προσήλωση σε έναν μόνον ισχυρό, όταν μάλιστα αυτός δεν φαίνεται να πολυσκοτίζεται για τα συμφέροντα μιας παραδοσιακά συμμάχου χώρας, θεωρώντας την αφοσίωσή της ‘δεδομένη’.

Αυτό που είναι ανησυχητικό, νομίζω είναι ο πατροπαράδοτα επιπόλαιος τρόπος που οι ελληνικές κυβερνήσεις ασκούν την εξωτερική πολιτική και που τόσες συμφορές έχει επιφέρει στον τόπο.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι σχεδόν πάντα κοντόφθαλμη, τυχοδιωκτική, καιροσκοπική και σπανιότατα διαθέτει μακρόπνοη στρατηγική. Συνήθως δε καθορίζεται από τον χρυσό κανόνα του ρωμαίικου: ‘βλέποντας και κάνοντας’.
Επί του προκειμένου, λοιπόν: Έχει μελετήσει η ελληνική κυβέρνηση και οι διπλωματικοί κύκλοι που τη ‘συμβουλεύουν’ την αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει προβλέψει πώς και πότε θα εκδηλωθεί. Κι έχει, άραγε εκπονήσει ανάλογα σχέδια ελιγμού και αποφυγής των συνεπειών αυτής της αντίδρασης;
Πολύ φοβάμαι πως όχι.
Υπάρχουν κάποιοι ανόητοι που λένε συνεχώς ότι μόλις πάμε ενάντια στα συμφέροντα των Αμερικανών αυτοί θα μας δείξουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την οργή τους. Όταν δε περνάει ο καιρός δίχως την αναμενόμενη, κατά την άποψή τους, αντίδραση, οι ίδιοι ανακουφισμένοι λένε ότι ο κίνδυνος ξεπεράστηκε, η υπερδύναμη μας συγχώρεσε.
Παραγνωρίζουν όλοι αυτοί, οι αφελείς, δήθεν ειδήμονες ότι η συμπεριφορά των ΗΠΑ στην εξωτερική τους πολιτική είναι ξεκάθαρα συμπεριφορά αυτοκρατορίας (ιμπέριουμ). Οι ΗΠΑ δεν ενεργούν ποτέ εν βρασμώ και ποτέ απροσχεδίαστα. Όλες τους οι ενέργειες, ασχέτως της κατάληξής των, είναι πολύ καλά και από πολύ καιρό σχεδιασμένες ακόμη κι όταν εμάς μας φαίνονται ως ‘άμεση απάντηση’
Αυτό λοιπόν, που ‘γλιτώσαμε’ σήμερα δεν είναι καθόλου βέβαιον ότι δεν θα το βρούμε μπροστά μας αύριο.
Και οι σχέσεις μας με τη Ρωσία, που σαφώς ενοχλούν τον αμερικανικό παράγοντα, θα αντιμετωπιστούν από το ιμπέριουμ στον κατάλληλο χρόνο και με τον κατάλληλο τρόπο, που ασφαλώς θα είναι πολύ οδυνηρός για μας, αν δεν μπορέσουμε να τον προβλέψουμε και –με τους κατάλληλους διπλωματικούς χειρισμούς- να τον αποτρέψουμε.
Το ίδιο και στο θέμα των Σκοπίων. Αν μείνουμε να θριαμβολογούμε για τη δήθεν μεγάλη μας επιτυχία, και τον ‘τσαμπουκά’ που επιδείξαμε, βγάζοντας τη γλώσσα μας στην υπερδύναμη (τέτοιος υπερφίαλος λαός δεν θα πρέπει να έχει υπάρξει σε όλους τους τόπους, σε όλους τους αιώνες!) και δεν φροντίσουμε να συμβάλλουμε στην όσο το δυνατόν συντομότερη επίλυση του προβλήματος, πολύ σύντομα θα δούμε ο αυτοθαυμασμός μας να μετατρέπεται σε αυτοκτονία.
Τονίζω πως δεν είμαι a priori κατά των σχέσεων με τη Ρωσία. Αντιθέτως. Κάθε καλά οργανωμένη διπλωματική κίνηση συμβάλλει στην ενίσχυση της διεθνούς θέσεως της χώρας, και συνεπώς στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, που είναι και το τελικό ζητούμενο (διότι τα υπόλοιπα περί υπερήφανου και ‘μεγάλου’ έθνους είναι ούτως ή άλλως εθνικιστικά κουραφέξαλα)
Πέστε μου όμως τι οργανωμένο έχει γίνει στην νεώτερη Ελλάδα από τη στιγμή της κήρυξης της Επανάστασης του 1821 κι εντεύθεν;
Και σκεφτείτε και το εξής:
Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν ένα φιλοαμερικανικό τόξο που να περικλείει τη Ρωσία (την άνοδο της οποίας ασφαλώς και φοβούνται, όπως θα όφειλε να κάνει κάθε σοβαρή αυτοκρατορία). Στα πλαίσια αυτά δημιουργούν προτεκτοράτα σε όλα τα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή.
Έτσι δημιουργήθηκε η Βοσνία, το Κόσσοβο, το αυτόνομο ακόμη (αύριο πιθανόν ανεξάρτητο) Κουρδιστάν. Έτσι στρατεύθηκαν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο στο άρμα τους, η Αλβανία, η ΦΥΡΟΜ, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Πολωνία, η Τσεχία, η Ουκρανία, η Γεωργία και οι υπόλοιπες πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες του Καυκάσου.
Θεωρείτε ότι η... ‘εθνικά υπερήφανη’ Ελλάδα θα σταθεί εμπόδιο στα σχέδια τους. Είναι βέβαιον πως αν πολυζορίσουμε τα πράγματα, θα επιχειρήσουν να μας βγάλουν τελείως από το παιχνίδι, πολύ απλά δημιουργώντας ένα νέο ‘ανεξάρτητο’ προτεκτοράτο στη Δυτική Θράκη, το οποίο θα αναγνωρίσουν ταχύτατα, οι μεγαλύτερες χώρες του κόσμου, αφήνοντάς μας να παλεύουμε για τα δίκαιά μας, στον εδώ και χρόνια ξοφλημένο ΟΗΕ.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει ή –αν θέλετε- τι μπορεί να κάνει τότε η Ρωσία για να μας υπερασπιστεί. Αν κρίνουμε από την περίπτωση του Κοσσόβου, μάλλον όχι και σπουδαία πράγματα!

ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Μετά από αγώνες πολλών χρόνων (και -οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε- αγώνες κυρίως και δυστυχώς μόνον από την πλευρά των ομοφυλοφίλων) φτάσαμε πλέον στην εποχή όπου σοβαρά συζητήθηκε και αποφασίστηκε η ψήφιση ενός νομοσχεδίου που να διασφαλίζει τα αυτονόητα δικαιώματα των συμπολιτών μας που αποφασίζουν να συμβιώσουν ως σύντροφοι, χωρίς όμως να τελέσουν, για οποιονδήποτε λόγο, την τυπική θρησκευτική ή/και πολιτική τελετή του γάμου.

Όλοι όσοι εξέτασαν στο παρελθόν το ενδεχόμενο να ζήσουν με τον άνθρωπο που επέλεξαν χωρίς την έως τώρα παρεχόμενη νομική κάλυψη διαπίστωσαν πόσο δύσκολη και ανασφαλής θα ήταν η επιλογή αυτή. Κωλύματα νομικά, κοινωνικά, οικονομικά απέτρεπαν την απόφασή τους όσο κι αν τους ήταν προτιμητέα.

Αυτό λοιπόν, που θα έπρεπε να ισχύει φυσιολογικά εδώ και πολλά χρόνια, ως αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα, έρχεται η σημερινή πολιτεία να το νομοθετήσει, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση.

Ποια ήταν η αντίδραση της ελληνικής Εκκλησίας σε αυτή την προοδευτική εξέλιξη; Η ίδια που είναι πάντα, απέναντι σε κάθε προοδευτική και φιλελεύθερη ιδέα: Σκοταδισμός και χυδαίες ύβρεις.
Η Ιερά Σύνοδος διακηρύσσει ότι είναι 'πορνεία' κάθε συντροφική σχέση εκτός των πλαισίων του γάμου (και δη του θρησκευτικού)! Ο δε κύριος Αμβρόσιος διακηρύσσει με στόμφο ότι δεν πρέπει να τοποθετηθούν 'στο ίδιο καλάθι τα καλά με τα σάπια μήλα'!
Πόρνοι και πόρνες και σάπια μήλα είναι για κάποιους σεβάσμιους ιεράρχες μας τα νέα παιδιά που κατά κόρον υιοθετούν την πρακτική της συμβίωσης με τον/την σύντροφό τους, και που όχι σπάνια οδηγεί στον γάμο αργότερα.

Πόρνοι και σάπιοι όλοι εκείνοι που προτιμούν ελεύθερα, φυσικά και με θάρρος τη συμβίωση, αντίθετα από κάποιους άλλους αξιόλογους και...σεβάσμιους που πασχίζουν να κρύψουν τις ιδιαίτερες προτιμήσεις τους μέχρι να τους ξεφωνίσουν οι τηλεοπτικοί δίαυλοι από τα δελτία των 8.

Η μνήμη των Ελλήνων είναι πράγματι κοντή, αλλά όχι και τόσο, ω άγιοι Πατέρες μας.

Προς τιμήν του ο νέος αρχιεπίσκοπος διαχώρισε την θέση του. Είναι ελπιδοφόρο ότι ο επικεφαλής της Εκκλησίας επιδεικνύει και σ' αυτό, αλλά και σε άλλα ζητήματα εκπληκτικά ανοιχτό μυαλό και σοφία. Αναγκαία όμως σεβασμιότατε -αν μου επιτρέπετε την ταπεινή μου γνώμη- η συμμόρφωση των χριστοδουλικών κλώνων που δρουν υπογείως, ως μυστική αδελφότητα, και οι οποίοι σας εκθέτουν και σας υπονομεύουν.

Τέλος θεωρώ αυτονόητο ότι το δικαίωμα της ελεύθερης συμβίωσης θα πρέπει να ισχύει τόσο στα ετεροφυλόφιλα όσο και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

ΣΚΟΤΑΔΙ

Βράδυ Πέμπτης...Η Ελλάδα απεργεί!
Κακομαθημένοι συνδικαλιστές. Αδιάφοροι έως εξωνημένοι πολιτικάντηδες.
Δυσοσμία σκανδάλων...Διαφθορά.
Ιστολόγια εκβιαστών. Αντιδραστικές ρυθμίσεις εκβιαζομένων. (Αλήθεια θα υπήρχαν εκβιαστές αν όλοι ήσαν τίμιοι;)

Βυθισμένος στο σκοτάδι, λόγω της απεργίας των τεχνικών της ΔΕΗ, καταγράφω κάποιες σκέψεις:
'Οι απεργίες πρέπει να είναι οδυνηρές για να φέρουν αποτελέσματα' λένε οι συνδικαλιστές.
Ασφαλώς. Κάποιοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους και μεις μεμψιμοιρούμε για τις λίγες ώρες χωρίς ρεύμα.
Έτσι θα ήσαν τα πράγματα...αν δεν ήταν και το άλλο:

Το πρωί, στο εργοστάσιο, σημειώθηκε διακοπή ρεύματος. Το αφεντικό δεν ταράχτηκε... Παρέμεινε χαμογελαστός και ακίνητος για 5-6 δευτερόλεπτα, όσο ήταν ο χρόνος που χρειάζεται για να μπει σε λειτουργία η θηριώδης, πανάκριβη γεννήτριά μας.
Όταν αυτή πήρε μπροστά, τα φώτα άναψαν πάλι, οι μηχανές φούλαραν με ισχύ, τα pc επανήλθαν στη σύνηθη λειτουργία τους και η δουλειά συνεχίστηκε κανονικά και μεθοδικά.
Όπως κι εχτές. Όπως και αύριο...

Τώρα κάθομαι μόνος στο σκοτάδι. Με το φως των κεριών γράφω αυτές τις σκέψεις. Εγώ -ο εργάτης- δεν έχω στο σπίτι γεννήτρια. Έτσι κι αυτό το βράδυ θα μείνω στο σκοτάδι.
Όπως κι εχτές. Όπως και αύριο...
Όπως συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα σ' αυτόν τον κόσμο, αν δεν είσαι αφεντικό...ή έστω συνδικαλιστής!

ΚΟΣΣΟΒΟ. ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ Ή ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το ζήτημα της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου και της στάσης που πρέπει να τηρήσει η χώρα μας ως προς την αναγνώριση ή μη της νέας κρατικής οντότητας.

Πολλές και διαφορετικές απόψεις έχουν ακουστεί τον τελευταίο καιρό, αλλά οι περισσότερες δυστυχώς κραυγάζονται μέσω των παραθύρων διαφόρων τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων και ‘ενημερωτικών’ εκπομπών, με αποτέλεσμα να είναι ήκιστα διαφωτιστικές του θέματος και –ασφαλώς- ως επί το πλείστον ανεύθυνες.

Στην εφημερίδα ‘Ο Κόσμος του Επενδυτή’ του Σαββάτου 24 Φεβρουαρίου 2008, σε παραπολιτικό σχόλιο διάβασα ότι διαφορετικές απόψεις ακούγονται και εντός των κομμάτων (πράγμα βέβαια φυσιολογικό) και δημιουργούνται σοβαρές διχογνωμίες. Το σχόλιο συγκεκριμένα αφορούσε στο ΠΑΣΟΚ και ήταν το εξής:

‘Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ήταν ο μόνος από τα μέλη του πολιτικού Συντονιστικού Οργάνου (του ΠΑΣΟΚ), που υποστήριξε ότι Ελλάδα θα πρέπει να σταματήσει να στηρίζει τους Σέρβους. Σύμφωνα με την άποψή του θα πρέπει να προσεγγίσει τον αλβανικό εθνικισμό, ο οποίος είναι σε πλήρη έξαρση. Περίπου θεωρεί αναπότρεπτη εξέλιξη τη «Μεγάλη Αλβανία». Αυτό θα βάλει, μελλοντικά, φωτιά και στα Σκόπια και πιθανότατα θα δημιουργήσει προβλήματα και σε μας, εάν κάποιοι εγείρουν θέμα «Τσαμουριάς». Εξάλλου σύμφωνα με τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη, η Ελλάδα θα πρέπει να ζυγίσει, σε σχέση με τους Σέρβους, το γεγονός ότι στη χώρα μας ζουν περίπου 1.000.000 Αλβανοί μετανάστες.’

Δεν γνωρίζω αν και κατά πόσον το δημοσίευμα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά η θέση που αποδίδεται στον κύριο Χρυσοχοΐδη είναι πολύ σοβαρή κι ενδιαφέρουσα και θα πρέπει να εξεταστεί με πολλή προσοχή.

Εδώ και πολλά χρόνια έχει επικρατήσει στη χώρα μας μια τυφλή εμμονή στην περίφημη ‘ελληνο-σερβική’ φιλία, που μας... επιβάλει διπλωματικές κινήσεις και εθνικές πολιτικές, απόλυτα προσαρμοσμένες, για να μην πω υποταγμένες, σ’ αυτή την ακραία ιδεοληψία, που έχει καταστεί δόγμα στην εξωτερική μας πολιτική.

Ασφαλώς δεν καταφέρομαι γενικώς κατά της ελληνο-σερβικής φιλίας, αλλά δεν είναι δυνατόν ο αφορισμός αυτός να αίρεται υπεράνω των εθνικών συμφερόντων της χώρας.

Οι Έλληνες πολιτικοί οφείλουν να εξετάσουν το ζήτημα της αναγνώρισης ή μη του Κοσσυφοπεδίου και να αποφασίσουν με γνώμονα το συμφέρον της χώρας και όχι με το σκεπτικό να μη δυσαρεστήσουν τη φίλη γείτονα. Είναι πρωτοφανές στη διεθνή σκηνή, η εξωτερική πολιτική μιας χώρας να καθορίζεται με βάση το συναίσθημα και όχι τον πολιτικό ρεαλισμό.

Στο θέμα του Κοσσόβου, θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν παράγοντες όπως οι αμερικανικές πιέσεις και οι βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες συνέπειες που θα επιφέρει στη χώρα μας η τυχόν απόρριψη της θελήσεως των ΗΠΑ, εξίσου όμως να ζυγιστούν και οι συνέπειες στην ελληνο-ρωσική προσέγγιση που επιχειρείται επιτυχώς τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν έμπειροι –θέλω να πιστεύω- διπλωμάτες, διεθνολόγοι, πολιτικοί για να υπολογίσουν τα οφέλη και τις ζημίες που θα προκύψουν από κάθε απόφαση και να χαράξουν μια υπεύθυνη πολιτική, που θα αυξάνει τα πρώτα και θα μειώνει τις δεύτερες.

Το συμπέρασμα είναι πως είτε μπορέσουμε να κρατήσουμε μια επαμφοτερίζουσα στάση που να ικανοποιεί τους πάντες είτε χρειαστεί να διαλέξουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε, η οποιαδήποτε απόφαση μας δεν μπορεί να στηρίζεται σε συναισθηματικές εξάρσεις και ιδεοληπτικούς παρωπιδισμούς, αλλά στον πολιτικό ορθολογισμό και στην μακρόπνοη και υπεύθυνη στρατηγική για τη χώρα.

Εξ’ άλλου οι φίλοι μας οι Σέρβοι, αν είναι πραγματικοί φίλοι, θα μας κατανοήσουν, ακριβώς όπως τους κατανοήσαμε κι εμείς όταν, τα εθνικά τους συμφέροντα τους υποχρέωσαν να αναγνωρίσουν την ΠΓΔΜ με το όνομα ‘Μακεδονία’!

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ 'ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ'

Δεν είναι ποτέ εύκολο να αποτινάξεις τα βαρίδια της πραγματικότητας που σε κρατάνε κολλημένο στη γη.
Δεν είναι εύκολο να υπερβείς τις δεσμεύσεις, τις υποχρεώσεις, τις βιοτικές ανάγκες, ακόμη και τις τυχαίες αντιξοότητες της καθημερινότητας (ιδαίτερα αν καταδικάστηκες να διαμένεις σ' ένα τόσο ανέμπνευστο τόπο όπως η σύγχρονη Ελλάδα)
Κάποτε όλ' αυτά, και κάποτε ίσως και κάτι βαθύτερο σε οδηγούνε στην απουσία. Στην απομόνωση. Στην απόσυρση από τα κοσμικά.
Ξέρω πως αυτό δεν είναι το σύνηθες για ένα 'κανονικό' blog, αλλά πότε δεσμεύτηκα για οποιαδήποτε κανονικότητα.
Εν πάση περιπτώσει θα προσπαθήσω εφεξής να είμαι πιο συνεπής στις αναρτήσεις μου, αλλά ποτέ -υπόσχομαι- δεν θα γίνω τυπικός.

Νεο-έλληνες (;)

Τελικά είναι περίεργο πράγμα η πολιτική. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Ένα μήνα τώρα τα αξιόπιστα ΜΜΕ ασχολούνται με τις ροζ ιστορίες του κυρίου Ζαχόπουλου. Αναζητούν τρόπο, οι σοβαρές εφημερίδες, να συμπεριλάβουν στην κυριακάτικη έκδοσή τους ένα DVD, με τους περιώνυμους πρωταγωνιστές.

Soft ή Hard πορνό για τους σκεπτόμενους αναγνώστες.

Ουρλιάζουν από τα τηλε-παράθυρα οι σούπερ σταρ της δημοσιογραφίας. Στο παρασκήνιο άνθρωποι προβαίνουν στο απονενοημένο διάβημα, αλλά φυσικά αυτοί δεν είναι παρά παρίες, λαθρόβια τρωκτικά της εξουσίας. Αναλώσιμα νούμερα της τηλοψίας στα μηχανάκια της AGB.

Ένας νέος όλεθρος ετοιμάζεται πυρετωδώς στην πολύπαθη βαλκανική γειτονιά μας, αλλά οι Έλληνες –ως συνήθως- υπεράνω των μικρών και ασήμαντων ασχολούνται με τις ερωτικές περιπτύξεις των κρατικών λειτουργών.

Η αντιπολίτευση στηλιτεύει με λόγο οξύ και ανούσιο, όπως κάνει εδώ και έναν αιώνα τώρα, και γενικώς τίποτα δεν αναστατώνει το ονειρικό βασίλειο της αφασίας, σ’ αυτή την ηλιόλουστη γωνιά της γηραιάς ηπείρου.

Εν τω μεταξύ, στο ευτυχισμένο αυτό βασίλειο, προέφηβοι πεθαίνουν από κοκαΐνη (!), μητέρες βουτούν στους ισθμούς αγκαλιά με τα νεογέννητα παιδιά τους, αρχιερείς απειλούν με επανάσταση αν η κυβέρνηση επιτρέψει σ’ ένα γειτονικό κράτος να υιοθετήσει την εθνική ονομασία που προτιμά, ξένοι πράκτορες αλωνίζουν απ’ άκρου εις άκρον, οι αδιάφθοροι κρατικοί λειτουργοί πηδάνε τις γραμματείς τους, με αντάλλαγμα μια θέση στο δημόσιο, τα γαλόνια των νταβατζήδων της δημόσιας ζωής ξηλώθηκαν για να τοποθετηθούν λίγο πιο ψηλά, και όλα –γενικώς- κυλάνε τόσο ομαλά, ανέμελα και αθόρυβα, ώστε να θυμίζουν λιμνούλα με σκατά, που ζέχνει από χιλιόμετρα μακριά, σηματοδοτώντας τον τόπο αντί της σχετικής πινακίδος.

Είναι τω όντι, αξιοπερίεργο που κανείς στον κόσμο δεν μας λαμβάνει σοβαρά υπόψιν. Εμάς! Τους λαμπερούς απογόνους του λαμπρού αρχαίου παρελθόντος!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Γιορτινή ατμόσφαιρα. Η χώρα της υποκρισίας και της συνδιαλλαγής πανηγυρίζει. Στις κεντρικές πλατείες τα παιδιά σωριάζονται από ‘υπερβολικές’ δόσεις. Πίσω, στα ψηλά κτίρια οι αξιωματούχοι διαπραγματεύονται. Το μεγάλο δέντρο, το πιο ψηλό της Ευρώπης ετοιμάζεται στην πολιτιστική –φύσει αν όχι και θέσει- πρωτεύουσα του κόσμου. Λίγο παρακάτω ρέει αίμα και πύον. Αλλά εκεί είναι μόνον κάποιο στενό σοκάκι. Σκοτεινό, υγρό και κακόφημο. Η καλή κοινωνία είναι εδώ. Γύρω από το δέντρο. Οι μπάλες γυαλίζουν στους πολύχρωμους προβολείς και οι ευτυχισμένοι αστοί, σύντομα θα ξεχυθούν για τα ψώνια τους, ξεχνώντας τις καταστροφές, τα δράματα, τις αγωνίες, τον πόνο, τον θάνατο.

Ανιχνεύεται παράξενη ουσία στο αίμα των περαστικών. ‘Αναισθησία. Δεν είναι απαγορευμένη’, αποφαίνεται ο αρχιμπάτσος, ‘μπορείτε να πηγαίνετε…Καλά Χριστούγεννα…’. Παρακάτω ένας πολιτισμένος με κοστούμι σταματά το υπερπολυτελές αμάξι του στην άκρη του δρόμου. Μοιράζει σκονάκια. Συναγερμός. Ο κύριος κινδυνεύει από τους αλήτες που τον περιστοιχίζουν. Η συναλλαγή ολοκληρώνεται, οι μπάτσοι επεμβαίνουν. Συλλαμβάνονται όλα τα πρεζόνια που ενόχλησαν τον κύριο, καθόσον εκείνος μετράει τα γιούρος που αποκόμισε.

‘Καλά Χριστούγεννα κύριε. Συγγνώμη για την ενόχληση’, απολογείται ο αρχιμπάτσος.

Το γαϊτανάκι γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει. Στο πεζοδρόμιο σωριάζονται όνειρα, αλλά ο κύριος πλουτίζει. Πλουτίζει πουλώντας νεκρά όνειρα. Πλουτίζει μοιράζοντας ταξίδια χωρίς επιστροφή.

Οι αστοί συνεχίζουν τα ψώνια τους. Χρονιάρες μέρες είναι, δεν πρέπει να ταράξουν τον ύπνο τους. Κάτι όμως τους χαλάει τη σούπα. Κάποιο ηλίθιο αίσθημα ενοχής αμαυρώνει την γιορτινή τους διάθεση.

Υπάρχει αντίδοτο…Σταματούν στο ψιλικατζίδικο στη γωνία και αγοράζουν ένα πακέτο κάρτες της Unicef. Τώρα ένα παιδί στην Αφρική έχει κερδίσει ένα εμβόλιο. Οι χίμαιρες εξαφανίζονται. Η φιλανθρωπία τους είναι πλέον έμπρακτη.

Στη γωνία του δρόμου, άλλο ένα παιδί πεθαίνει...

‘Αρκετά κάναμε για φέτος…Καλά Χριστούγεννα…’

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Τώρα που όλο το εκλογικό σόου έλαβε τέλος, τα φώτα έσβησαν και οι ηθοποιοί κατέβηκαν από τη σκηνή, είναι –ίσως- ευκαιρία, να προσεγγίσουμε το αποτέλεσμα, με μεγαλύτερη νηφαλιότητα και πιο διεξοδικά.

Εκ πρώτης όψεως φάνηκε ότι οι βασικοί στόχοι των αντιπάλων του δικομματισμού επετεύχθησαν. Τα δυο κόμματα είδαν το άθροισμα των ποσοστών τους να μειώνεται, η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος δεν απετράπη μεν, αλλά είναι οριακή και εύθραυστη, και τα δυο κόμματα της αριστεράς αύξησαν θεαματικά τα ποσοστά τους. Η αποχή κινήθηκε σε χαμηλά ποσοστά, κι έτσι νικήθηκαν και οι ‘κακοί πολίτες’ που ‘προτιμούν να ιδιωτεύουν και να αποφεύγουν τη σύγκρουση με το δικομματικό κατεστημένο’. Όλα καλώς καμωμένα λοιπόν. Ας κλείσουμε τους τηλεοπτικούς μας δέκτες και ας παραδοθούμε τρισευτυχισμένοι στην αγκαλιά του Μορφέα.

Μια προσεκτικότερη όμως, ματιά στο αποτέλεσμα και μια βαθύτερη ανάλυσή του, μάλλον θα δημιουργήσει μερικές σκιές στην ευτυχία μας.

Εν πρώτοις ας αναρωτηθούμε για τη σημασία της αυτοδυναμίας. Είναι γεγονός πως είναι μικρή και οριακή, αλλά υπάρχει έστω κι ένας εχέφρων πολίτης που να πιστεύει ότι η ΝΔ θα δυσκολευτεί να ασκήσει πλήρως και κυριαρχικά την κυβερνητική εξουσία; Θεωρεί κάποιος πιθανόν να υπάρξει βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος που να εναντιωθεί στις επιλογές του πρωθυπουργού και του νεοδεξιού-αντικοινωνικού επιτελείου του; Ας είμαστε ρεαλιστές. Ποιος θα τολμήσει να αμφισβητήσει τις επιλογές ενός αρχηγού, στον οποίον –κατά κύριο λόγο- αποδίδεται η σημαντική αυτή νίκη; Συνεπώς ουδεμία σημασία έχουν οι 152 έδρες και ουδεμία διαφορά θα υπάρξει από την προηγούμενη πολιτική της κυβέρνησης των 165 βουλευτών.

Κατά δεύτερο, έχουμε μια αντιπολίτευση τόσο πολύ στραπατσαρισμένη, ώστε να καθίσταται εκ των πραγμάτων αναποτελεσματική για μακρό χρονικό διάστημα. Η έμφυτη εσωστρέφεια του ΠΑΣΟΚ, θα εκδηλωθεί ακόμη πιο έντονη. Ήδη ο αρχηγός του αμφισβητείται, τα μαχαίρια βγήκαν και σίγουρα θα χρειαστεί πολύς χρόνος μέχρι να ανακάμψει το κόμμα και να μπορέσει να αντιπαρατεθεί ξανά στην κυβέρνηση. Όλο αυτό το διάστημα το βαρύ αντιπολιτευτικό έργο θα αναλάβουν τα κόμματα της αριστεράς που αντιπροσωπεύουν το 13-14% του εκλογικού σώματος. Ασφαλώς μπορούν να προκαλέσουν πολύ θόρυβο, αλλά αμφιβάλλω κατά πόσο μπορούν να εμποδίσουν την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης.

Τρίτη διαπίστωση είναι αυτή σε σχέση με τον δικομματισμό. Όντως υπήρχε μια υποχώρηση της τάξης του 5%. Σημαντικό ασφαλώς, αλλά μη ξεχνάτε ότι το ίδιο ποσοστό (κι ελαφρώς μικρότερο – 79,61%) κατέγραψαν και οι εκλογές του 1996. Και τότε βγήκαν πολλοί να πανηγυρίσουν για την αρχή του τέλους του δικομματισμού, αυτός όμως ανέκαμψε πολύ γρήγορα και ιδιαιτέρως δυναμικά καθώς ήδη το 2000 εκτοξεύθηκε στο 86%. Φανταστείτε ότι σήμερα οι συνθήκες ήσαν περισσότερο οδυνηρές για τα δυο κόμματα της εξουσίας απ’ ότι το 1996 κι όμως δεν υπήρξε καμιά περαιτέρω μείωση της επιρροής των. Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι σε 2 ή σε 4 χρόνια δεν θα δούμε πάλι ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά του δικομματισμού;

Τέταρτον: η αύξηση της εκλογικής δύναμης των κομμάτων της αριστεράς. Ασφαλώς εντυπωσιακή και ιδιαίτερα ευχάριστη. Ακόμη και τα ποσοστά των Οικολόγων που δεν έφτασαν για την είσοδό τους στη Βουλή είναι αρκετά ανεβασμένα. Ποιος όμως, καλά γνωρίζων της ελληνικής πολιτικής σκηνής πιστεύει ότι δεν αποτελούν μια πολιτική συγκυρία, ευτυχή μεν, αλλά μάλλον περιστασιακή; Το μεγαλύτερο ποσοστό των εκλογέων που κάτω από την πίεση της εθνικής συμφοράς, αλλά και της τριετούς (στην πραγματικότητα τριακονταετούς) καταλήστευσης του εισοδήματος του λαού από το Κεφάλαιο, στράφηκαν στα κόμματα της Αριστεράς σε μια ψήφο διαμαρτυρίας και τιμωρίας της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής και των δυο κομμάτων, είναι ήδη έτοιμο –και μην αμφιβάλετε καθόλου- να επιστρέψει στους κόλπους τους και να εγκαταλείψει τον όψιμο και πρόσκαιρο πολιτικό ηρωισμό του με την πρώτη ευκαιρία. Αν η ΝΔ δεν σχημάτιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση και είχαμε ξανά εκλογές σε ένα μήνα, νομίζω, ότι τα αποτελέσματα θα ήσαν πολύ διαφορετικά από τώρα. Μακάρι να διαψευστώ σε αυτό το σημείο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι η ενίσχυση ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν παρά μια πρόσκαιρη και μη επαναλαμβανόμενη ψήφος διαμαρτυρίας που όσο έντονα εκφράστηκε, τόσο σύντομα θα ξεθυμάνει, όπως συνέβη και στο παρελθόν.

Και για το τέλος άφησα το χειρότερο. Την είσοδο στη Βουλή του αλλοπρόσαλλου, τυχοδιωκτικού κόμματος του κυρίου Καρατζαφέρη. Βεβαίως και γι’ αυτό ισχύει η προηγούμενη διαπίστωση, ότι δηλαδή πρόκειται για ψήφο διαμαρτυρίας και προφανώς θα ξεφουσκώσει εν ριπή οφθαλμού (τόσω μάλλον που τώρα θα είναι διαρκώς εκτεθειμένο στην κοινοβουλευτική φθορά). Όμως το ποσοστό που έλαβε, η παρουσία ενός σχεδόν ακροδεξιού-φονταμενταλιστικού κόμματος στη Βουλή εν έτει 2007 (συνδυαζόμενο με το μικρό, αλλά όχι αμελητέο ποσοστό ενός άλλου θρησκευτικο-πατριωτικού κόμματος, αυτού του κυρίου Παπαθεμελή) δείχνει την προϊούσα συντηρητικοποίηση των Ελλήνων ψηφοφόρων, την υποχώρηση της προοδευτικής σκέψης στην χώρα, την είσοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή σχημάτων στηριζόμενων όχι στην Λογική και στη δημιουργική Φαντασία (στοιχείων εκ των ων ουκ άνευ στην πολιτική), αλλά σε έναν άλογο δογματισμό και σε μια ανέμπνευστη και στείρα εθνικοπατριωτική ρητορική που παραπέμπει στο παλαιό, ανατριχιαστικό τρίπτυχο ‘Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια). Στη Βουλή αυτή τη στιγμή έχουν εισέλθει άνθρωποι, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης και ο...υιός Πλεύρης! Και αυτοί δεν εξελέγησαν από λίστα, δεν ήσαν δηλαδή επιλογές του προέδρου του ΛΑΟΣ, αλλά με ‘σταυρό’ από το εκλογικό σώμα!!!

Μακάρι, όλα αυτά να είναι μόνον άστοχες διαπιστώσεις ενός απαισιόδοξου, απογοητευμένου από την πολιτική ανθρώπου. Κάποιου χολωμένου μη-ψηφοφόρου που η κεντρική του επιλογή να διαμαρτυρηθεί μη προσερχόμενος στις κάλπες (για πρώτη φορά στη ζωή του από το 1989 που έχει δικαίωμα ψήφου) δεν δικαιώθηκε και το κάλεσμά του για γενική αποχή δεν εισακούστηκε ούτε καν από τους πιο κοντινούς στη σκέψη του συντρόφους. Εύχομαι από καρδιάς να έχω άδικο. Να είμαι τυφλωμένος από την οργή και την απογοήτευση και όλα να αλλάξουν στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Δυστυχώς όμως, με την όποια εμπειρία διαθέτω στην πολιτική, δεν το θεωρώ πιθανό...

ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ – ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Ευτυχώς, λοιπόν, που οι δαιμόνιοι πολιτικοί μας ανακάλυψαν τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς των πυρκαγιών, που ξεπάστρεψαν τη χώρα. Βέβαια οι απόψεις μεταξύ των δυο μεγάλων κομμάτων διίστανται, αλλά θα ήταν όντως ανησυχητικό εάν ομονοούσαν.

Έτσι ο ευφυέστατος πρωθυπουργός, δια του στόματος του φιλοσόφου – υπουργού του, εφηύρε την ασύμμετρη απειλή. Εμφανίστηκε, λοιπόν, εν...πλήρη εξαρτήσει ήτοι με στρατιωτικό μπουφάν και σπορ ρούχα, ως αν επιτελούσε ο ίδιος το έργο της πυρόσβεσης. Η αλά Μπους εικόνα του συμβόλιζε την αποφασιστικότητα και το ετοιμοπόλεμο της κυβέρνησης, έστω κι αν την εικόνα χαλάει λίγο ο προτεταμένος στόμαχος, που δεν συνάδει με την εμφάνιση ενός κομάντο. Ασφαλώς είναι και το άλλο μειονέκτημα: ο πλανητάρχης ομιλεί και παίρνει εντολές από τον ίδιο τον...μεγαλοδύναμο, ενώ ο εν Ελλάδι θαυμαστής μόνον δι’ αντιπροσώπου –έστω και μακαριότατου- επικοινωνεί με τον Κύριο.

Ο έτερος πάλι ευφυής της πολιτικής μας σκηνής, ο επαγγελόμενος της νέας αλλαγής, εντόπισε τους ενόχους στο δικαστικό σώμα, και κατήγγειλε δικαστικό πραξικόπημα. Διότι αυτοί οι αχάριστοι δικαστικοί κατέδειξαν κώλυμα όσον αφορά την υποψηφιότητα της κας Φώφης! Πως είπατε; Τί σχέση έχει αυτό με τις φωτιές; Μα, ποιος σας είπε ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει καμιά σκοτούρα για τις πυρκαγιές. Ακόμη δεν κατακάθισαν καλά – καλά οι στάχτες της καταστροφής και μας καθιστά σαφές ότι το μέγιστο πολιτικό θέμα της χώρας είναι η υποψηφιότητα της κας Φώφης. Η οποία αφού επιτέλεσε ένα σπουδαιότατο έργο στη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, γι’ αυτό δεν κάηκε και το Ζάππειο, τώρα θέλει να προσφέρει την ευφυΐα της και την ενεργητικότητά της σε όλη τη χώρα. Και οι δικαστές την εμποδίζουν επειδή εφαρμόζουν τον Νόμο, ένα Νόμο που ψήφισαν –ω, της βλακείας!- οι ίδιοι οι πολιτικοί. Αλλά προφανώς οι νόμοι που ψηφίζουν στη βουλή, είναι για τους απλούς πολίτες, τους χαχόλους δηλαδή, ενώ οι ίδιοι εξαιρούνται.

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ευδοκιμούν οι κλόουν και οι μασκαράδες. Έτσι οι μεν μεταμφιέζονται σε Ράμπο και οι δε σε Ροβεσπιέρο. Και το πανηγύρι καλά κρατεί. Τί κι αν κάηκε η μισή Ελλάδα; Τί κι αν θρηνούμε τόσα θύματα, λες και είχαμε αεροπορικό βομβαρδισμό; Σημασία μείζονα έχουν το ίματζ του πρωθυπουργού και το...βιολί της Φώφης.

Αν το καλοσκεφτείς δηλαδή, όντως αντιμετωπίζουμε ασύμμετρη απειλή. Την ασύμμετρη ηλιθιότητα και την ασύμμετρη υποκρισία των πολιτικών μας ταγών. Να τους χαιρόμαστε και στις 16 Σεπτέμβρη, πρωί – πρωί στις κάλπες.

ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

Μια προσεκτική ανάγνωση της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας του τόπου μας μπορεί να μας οδηγήσει σε χρήσιμα συμπεράσματα ως προς την πρωτοφανή κατάπτωση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα και ν’ αναδείξει την αδήριτη ανάγκη της γενικής αποχής από τις προσεχείς εκλογές.

Η ίδια η πρόταση της αποχής, ακούγεται σε κάποιους –πριν από μερικά χρόνια και σε μένα τον ίδιο- ως μια ηττοπαθής παραίτηση από το κυριαρχικό δικαίωμα της συμμετοχής δια της ψήφου στα κοινά της χώρας και της επιλογής των αντιπροσώπων μας στη Βουλή.

Και όμως, η έσχατη παρακμή και η εξοργιστική ανικανότητα των αντιπροσώπων αυτών –ή έστω της συντριπτικής πλειοψηφίας των- μετουσιώνει την πρόταση της αποχής από άβουλη στάση δειλίας σε σάλπισμα αλλαγής και λαϊκής κυριαρχίας. Και ιδού πως:

Μπορεί άραγε κάποιος υγιώς σκεπτόμενος πολίτης αποφασίζοντας να διαμαρτυρηθεί για την πολιτική παρακμή να επιλέξει την λευκή ψήφο ή το άκυρο ψηφοδέλτιο; Όχι! Οι εξουσιαστές φρόντισαν να προστατευθούν από τέτοιες λαϊκές αποφάσεις και να αχρηστεύσουν την επιλογή τούτη. Έτσι μας ανακοίνωσαν ανερυθρίαστα ότι τα λευκά και τα άκυρα ψηφοδέλτια θα προσμετρώνται υπέρ του πρώτου κόμματος. Είναι λοιπόν προφανές ότι μια τέτοια επιλογή θα ήταν όχι μόνον μάταιη, μα κι επικίνδυνη. Διότι θα πρέπει να αναρωτηθούν όσοι σκόπευαν να διαμαρτυρηθούν με τον τρόπο αυτό, μήπως θα είναι η δική τους ψήφος που θα προσφέρει την κυβερνητική αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα, που άλλως δεν θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση.

Δεν νομίζω ότι οι διαστροφικοί εξουσιαστές θα είναι και πολύ δυσαρεστημένοι για την αύξηση των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων, ιδίως αν αυτά θα τους εξασφαλίσουν μια νέα αυτοδύναμη τετραετή κυριαρχία.

Μπορεί μήπως ο εχέφρων και αγανακτισμένος πολίτης να προκρίνει την στήριξη ενός μικρότερου κόμματος, ώστε να σπάσει την παντοδυναμία του δικομματισμού; Όχι! Κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό, αν όλοι όσοι θέλουμε να διαμαρτυρηθούμε συναποφασίζαμε να ψηφίσουμε ένα μόνο, συγκεκριμένο κόμμα από τα λεγόμενα μικρότερα. Είναι προφανές, όμως ότι δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ διότι οι ιδεολογικές μας προκαταλήψεις δεν μας επιτρέπουν μεγάλα λογικά άλματα. Ας πούμε για παράδειγμα ότι προτείνουμε ως κοινή επιλογή το ΚΚΕ. Πόσοι δεξιοί δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι θα συνομολογήσουν στην στήριξη του; Κι αν επιλέξουμε τον ΛΑΟΣ, πόσοι αριστεροί δεν θα ανατριχιάσουν και μόνον με αυτή την ιδέα; Μια τέτοια συμφωνία θα προϋπέθετε την ύπαρξη ενός κόμματος μη ιδεολογικά φορτισμένου, ένα τέτοιο κόμμα, όμως θα ήταν μάλλον χειρότερο του δικομματισμού. Θα ήταν ένα κόμμα δημοσιοσχετίστικο, άχρωμο, άνευρο, τυχοδιωκτικό. Θυμηθείτε για παράδειγμα την τύχη του κόμματος Αβραμόπουλου, που προσπάθησε να παρουσιαστεί ως ένα απολιτικό, life style κόμμα, χωρίς συγκεκριμένες αρχές και ιδεολογία. Μα ποιος θα ψήφιζε κάτι τέτοιο;

Αν πάλι επιλέγαμε να στηρίξουμε ο καθένας ένα διαφορετικό μικρό κόμμα, θα πετυχαίναμε τον κατακερματισμό της ψήφου διαμαρτυρίας σε πολιτικούς σχηματισμούς του 0,00...κάτι τοις εκατό, οπότε και σ’ αυτήν την περίπτωση θα έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα με την επιλογή της λευκής ή της άκυρης ψήφου. Τα μικροσκοπικά ποσοστά που θα συγκεντρώσουν τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα θα προστεθεί στη δύναμη του πρώτου, όποιο κι αν είναι αυτό, εξασφαλίζοντας του κυβερνητική αυτοδυναμία.

Εγκλωβισμός; Οι αδίστακτοι εξουσιαστές έχουν σχεδιάσει πολύ καλά το παιχνίδι τους.

Αντίθετα, η επιλογή της συνειδητής αποχής είναι πολύ πιο αποτελεσματική και ασφαλής. Κατ’ αρχήν είναι σαφές ότι ανέκαθεν ο μεγαλύτερος φόβος του δικομματισμού δεν ήταν ένας τρίτος πόλος που θα έμπαινε σφήνα ανάμεσα στους ‘αιώνιους’ αντιπάλους. Αυτό το έχουν αριστοτεχνικά αποκλείσει. Ο ψυχοπαθολογικός φόβος τους ήταν πάντα η αποχή. Θυμηθείτε ότι όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, ήταν σε πλήρη ισχύ ο διαβόητος νόμος περί της μη συμμετοχής στις εκλογές. Η πρωτοφανής αυστηρότητά του αποσκοπούσε στην τρομοκράτηση των πολιτών, ώστε να μη τολμήσουν να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στο εκλογικό τσίρκο, που έστηναν τα δυο μεγάλα κόμματα. Για την προάσπιση δήθεν, του δημοκρατικού πολιτεύματος ίσχυε ο πιο αντιδημοκρατικός νόμος που ψηφίστηκε ποτέ. Προέβλεπε ποινές φυλάκισης, χρηματικό πρόστιμο, μακρόχρονη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και αδυναμία έκδοσης διαβατηρίου, κατ’ ουσίαν λοιπόν απαγόρευση εξόδου από τη χώρα!

Σε πλήρη δικαίωση της λαϊκής ρήσης ‘ο φόβος φυλάει τα έρημα’ το αδίστακτο δικομματικό κτήνος εκβίαζε συνειδήσεις, απειλούσε με βαριές ποινές όποιον τολμούσε να αντιδράσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, ως αν η συμμετοχή στις εκλογές δεν ήταν δικαίωμα του πολίτη, αλλά υποχρέωσή του!

Έτσι ο δικομματισμός διασφάλιζε την εξουσία του και απέτρεπε εκδηλώσεις αμφισβήτησής του, και με τον καιρό η απειλή, έγινε συνήθεια, διαμόρφωσε νοοτροπίες και οι πολίτες ήσαν πλέον πεπεισμένοι ότι συμμετέχουν στις εκλογές όχι από τον φόβο των κυρώσεων, αλλά διότι αυτό ήταν το...καθήκον τους!!! Αφού λοιπόν επετεύχθη το παράλογο να μεταλλαχθεί μια κοινωνική και νομική σύμβαση σε φυσική αναγκαιότητα, ο συγκεκριμένος νόμος ατόνησε και περιέπεσε σε αχρησία, ποτέ όμως δεν καταργήθηκε έως σήμερα (είπαμε ‘ο φόβος φυλάει τα έρημα’).

Οι εξουσιαστές ποτέ δεν έπαψαν να φοβούνται την αποχή. Όχι την αποχή της απολιτικής θεώρησης, την μοδάτη αδιαφορία των κομψευόμενων και περί άλλα τυρβαζόντων μελών των clubs των νεόπλουτων και των υποστηρικτών του τέλους των ιδεολογιών. Η θεώρηση της εκλογικής διαδικασίας ως ένα μπανάλ κατάλοιπο των αδικαιολόγητων πολιτικών παθών του περασμένου αιώνα, που προβάλλουν όλοι αυτοί οι δήθεν, καθόλου δεν βλάπτει και συνεπώς δεν προβληματίζει το δικομματισμό. Οδηγεί σε μια σταδιακή αμερικανοποίηση του πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού βίου της χώρας, την οποία οι εξουσιαστές ευχαρίστως δέχονται, αν δεν την επιδιώκουν κιόλας.

Αυτό που φοβούνται είναι η πολιτικά συνειδητοποιημένη και ιδεολογικά θωρακισμένη απόφαση για αποχή, διότι είναι δυνατόν να παρασύρει, να ξεσηκώσει, να φουσκώσει το ποτάμι της λαϊκής αντίδρασης, να ενώσει ιδεολογικά αλλότριους, αλλά ηθικά παρόμοιους ανθρώπους. Αν το ποτάμι αυτό ξεχειλίσει τότε θα παρασύρει το σάπιο σκάφος του δικομματισμού και το τσακίσει στα απόκρημνα βράχια της λαϊκής οργής.

Παραδέχομαι ότι μια αποχή της τάξης του 30-40% δεν είναι ικανή να γκρεμίσει τα κάστρα της εξουσίας. Ίσως προκαλέσει στους έγκλειστους σ’ αυτό, κάποιο τσίμπημα ανησυχίας ή μια σοβαρή δικαιολογία για να επαναφέρουν σε ισχύ τις κυρώσεις του παλαιού, ρυπαρού νόμου τους. Φανταστείτε όμως μια γενική αποχή που θα φτάνει το 80% ή ακόμη περισσότερο. Καμιά κυβέρνηση, καμιά αντιπολίτευση, καμιά Βουλή δεν θα μπορεί να σταθεί μετά από μια τόσο ηχηρή αποδοκιμασία. Θα είναι μια σαφής ετυμηγορία ότι ο κύκλος της μεταπολίτευσης έχει κλείσει πια οριστικά. Τα αναχρονιστικά κόμματα της ελληνικής πραγματικότητας οφείλουν να αυτοδιαλυθούν και να δώσουν τη θέση τους σε νέα σχήματα, στελεχωμένα με ανθρώπους νέους, ανθρώπους με οράματα για τον τόπο, με ιδανικά και όρεξη για δουλειά.

Ακόμη, όμως κι αν οι βρικόλακες της πολιτικής πραγματικότητας, αρνηθούν να δουν το προφανές, ακόμη κι αν στυλώσουν σα γέρικα μουλάρια τα πόδια, αρνούμενοι να μας αδειάσουν τη γωνιά, είναι βέβαιο ότι θα έχει γίνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την αναπόφευκτη απόσυρσή τους. Θα είναι η αρχή του τέλους τους και τίποτα μετά απ’ αυτό δεν θα είναι πια το ίδιο. Το λαϊκό κίνημα θα βαδίσει σταθερά προς την απαλλαγή του από την ‘προστασία’ των διεστραμμένων εξουσιαστών. Θα απαγκιστρωθεί από παγιωμένες συμπεριφορές του παρελθόντος, όπως την τυφλή, δογματική υποστήριξη ενός κόμματος από οικογενειακή παράδοση, από συμφεροντολογικά κίνητρα για ρουσφέτια και διευκολύνσεις, από την ψυχοπαθή λατρεία στα πρόσωπα των νεποτιστών αρχηγών. Ο πολιτικός καραγκιόζης θα έχει πλέον εκμετρήσει τον βίο του.

Ασφαλώς είμαι αρκούντως πραγματιστής για να γνωρίζω ότι τίποτε απ’ αυτά δεν θα συμβεί. Οι οργισμένοι και αγανακτισμένοι συμπολίτες μου, όχι μόνον θα προστρέξουν στις κάλπες, αλλά και θα ψηφίσουν πάλι τα ίδια κόμματα, τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους που ψήφιζαν πάντα, εφευρίσκοντας για να ξεγελάσουν τον εαυτό τους κάποια δικαιολογία για την στάση τους, όπως φταίνε οι προηγούμενοι που δεν προέβλεψαν ή οι σημερινοί διέλυσαν τον παράδεισο που οι προηγούμενοι είχαν στήσει στο τόπο. Γνωστά, θλιβερά και τετριμμένα όλ’ αυτά. Τετριμμένες και οι κατάρες και οι αφορισμοί εναντίον των πάντων μετά από τις συμφορές, τις καταστροφές και τις τραγωδίες. Πάντα όλοι οι πολιτικοί φταίνε καθόλου όμως εμείς που τους ψηφίζουμε.

Ένας λαός που αρνείται την ελευθερία του δεν είναι άξιος να δημιουργήσει τίποτα. Ποτέ. Ας τρέξουμε λοιπόν πάλι να αποδείξουμε το πόσο οι πολιτικοί μας είναι γνήσια αντίγραφα των πολιτών που τους εκλέγουν. Η διαφθορά, η ανηθικότητα, η προπέτεια, η εθελοτυφλία, η πνευματική έρημος είναι πρωτίστως ανάμεσά μας και γι’ αυτό μπορεί και προβάλλεται και –φυσιολογικά- γιγαντώνεται στο επίπεδο της εξουσίας.

Αν μας έχει μείνει έστω μια στάλα από το ελληνικό πνεύμα, που τόσο συχνά, αλλά και τόσο άδικα, αρεσκόμαστε να επικαλούμαστε ότι κληρονομήσαμε από τους ευκλεείς προγόνους μας, αξίζει να κάνουμε μια προσπάθεια. Να βγούμε από τον βούρκο. Από το τέλμα του πνευματικού θανάτου, στο οποίο βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο.

Αν ακόμη δεν είναι πολύ αργά...

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ

Οι μαύροι καπνοί σκεπάζουν τη χώρα. Την κρύβουν από τον ήλιο. Οι φλόγες κατατρώνε τις σάρκες της. Σκοτεινή απελπισία. Απόγνωση βουβή, εμφανής μόνον στα άδεια μάτια ανθρώπων που σωριασμένοι στις πέτρες παρακολουθούν τις στάχτες της ζωή τους.
Αηδία και ντροπή για ένα κράτος τόσο ανίκανο, τόσο διεφθαρμένο, τόσο βαθειά εξευτελισμένο, που δεν μπορεί ούτε καν να υποκριθεί αξιόπιστα ότι λυπάται.
Οι ακκισμοί των πολιτικών, οι μεγαλοστομίες. Οι ανέξοδες υποσχέσεις. Οι γελοίες εξαγγελίες για καλύτερες μέρες. Ο φόβος για το πολιτικό κόστος που προσδιορίζει κάθε σκέψη και κάθε τους ενέργεια. Αυτή είναι η Ελλάδα της μεταρρύθμισης και της νέας αλλαγής που μας τάζουν οι πολιτικοί μας ταγοί.
Αυτοί που αναγόρευσαν σε επάγγελμα το ψεύδος. Σε ψυχαγωγία την αναλγησία. Τη διαφθορά σε δεύτερη φύση.
Αυτοί που ζητάν και πάλι την ψήφο μας. Την ψήφο εκείνων που σωριασμένοι πάνω στις μαυρισμένες πέτρες έχουν ένα βλέμμα τόσο μακρινό, τόσο απλανές κοιτάζοντας τα αποκαϊδια της ζωής τους, που σου προκαλεί τρόμο. Την ψήφο εκείνων που συλλέγουν ακόμη τα απομεινάρια των απανθρακωμένων ανθρώπων τους για να τα θάψουν.
Αυτοί που μαύρισαν τα όνειρά μας και τα όνειρα των παιδιών μας πριν προλάβουν καν ν’ ανθίσουν.
ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ Ο,ΤΙ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ. Η ψυχή τους είναι μαύρη. Η σκέψη τους, τα ιδανικά τους, η αισθητική τους...όλα μαύρα. Μαυρίστε λοιπόν άφοβα αυτά τα ψυχικά βαμπίρ που επιβιώνουν αποστραγγίζοντας τις ψυχές των ανθρώπων. Κανείς να μην πατήσει στα εκλογικά κέντρα την ημέρα των εκλογών. Αντιδράστε στο Θάνατο. Τουλάχιστον μη τον στηρίξετε με την ψήφο σας.

ΓΕΝΙΚΗ (αν είναι δυνατόν ολοκληρωτική) ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ